Fototerreur

“Wie schrijft die blijft” is een gezegde wat je niet veel meer hoort. Ik weet ook niet precies waar het vandaan komt (en nee ik ga het niet opzoeken op internet) maar ik vermoed dat het slaat op het feit dat het geschreven woord langer blijft leven dan jezelf. Voor velen een nadenkertje voor wat ze twitteren en op facebook plaatsen. De laatste jaren valt me een nieuw fenomeen op namelijk de fotografie. Een uitnodiging van vrienden, kennissen of familie om wat vakantiefoto’s te bekijken kan al gauw uitlopen op een paar uur “laptoppen “ of tegenwoordig “tabletteren” (ik weet niet of “tabletteren” al in de dikke van Dale staat maar aangezien ik uit dezelfde geboorteplaats kom als deze neerlandicus mag ik wel eens een woord verzinnen), er blijft na zo’n bijeenkomst geen vakantiegeheim meer over.
Alles maar dan ook alles wordt gefotografeerd en zelfs de fotograaf word door zijn gefotografeerde gefotografeerd, als hij of zij aan het fotograferen is. Tegen de tijd dat je naar huis gaat weet je alles van het betreffende vakantieland en je hoeft alleen voor de geur nog te gaan. Het is natuurlijk verleidelijk met de apparatuur van tegenwoordig je bent niet meer gebonden aan fotorolletjes van 12 of 24 zoals in de vorige eeuw. Een ieder heeft wel een mobiele telefoon of een camera die kan bellen en nog gekker gelijk foto’s kan versturen naar je computer en ga zo maar door.

Ikzelf was nooit zo kien om gefotografeerd te worden…
( esthetische redenen ) maar je ontloopt het echt niet meer. Mijn kop verschijnt op foto’s zonder dat ik er erg in heb. Dat ligt aan mezelf natuurlijk want ik zou het moeten kunnen zien, het merendeel van de mensen hebben maar één hand tot hun beschikking want de andere is een camera / mobieletelefoon-houder geworden. De techniek met deze toestellen zal toch snel moeten veranderen anders hebben we volgens de evolutieleer een extra handje nodig.
Het is geweldig hoor vanaf je geboorte tegenwoordig tot je dood kun je niets meer vergeten. Je hebt altijd de foto’s nog.
Je mag dan ook verwachten dat over enkele jaren oudere mensen zelfs zonder dementie in een identiteitscrises belanden omdat ze net als ik van de eerste levensjaren geen foto’s hebben. Hoe moet ik mijn kleinkinderen vertellen en vooral laten zien dat mijn eerste keutel in een potje viel. Of het verwrongen gezicht van Opoe bij mijn geboorte. Mijn eerste stapjes moet ik toch kunnen laten zien of ze denken straks dat ik altijd al met een rollater heb gelopen. Oké onze generatie sterft vanzelf uit en de foto’s gaan dat bewijzen.
Net voor je gecremeerd wordt nog even een fotootje:
“ kijk kinderen … een stil leven”.
Ik heb er ook veel voordeel van ondanks dat ik hier in Portugal woon zie ik wat mijn (klein)kinderen allemaal doen en meemaken. Ik heb er zogezegd een beeld van en dat maakt dat je toch betrokken blijft. Foto’s en filmpjes het zijn dingen waar ik hier naar uitkijk.

Zoals eerder vermeld ze kunnen je nog zoveel vakantiefoto’s van Portugal of onze appartementen laten zien maar het is altijd veel leuker om het zelf eens te ruiken!!

“Wie schrijft die blijft”……maar “Wie flikt die klikt”

Groet Ferrie

Einde relatie

Diverse vrienden en kennissen hadden al een vermoeden. De kogel is door de kerk, na tientallen jaren komt er een einde aan onze relatie.

De grootste verandering in mijn leven is het verhuizen naar Portugal en maakt deze beslissing eigenlijk onvermijdelijk. Jarenlang heeft de relatie mij ondersteund in voor en tegenspoed. Ik heb altijd gedacht dat ik niet zonder haar kon maar dat bleek een misvatting te zijn. Natuurlijk had ik er zelf voor gekozen en heeft ze wat de mensen er ook van denken of zeiden, altijd voor me gezorgd. De relatie heeft een grote invloed op mijn leven gehad ik moest er altijd rekening mee houden en ze was er altijd voor mij.
Mijn drie kinderen zijn tijdens hun opvoeding en opgroeien ook altijd geconfronteerd met haar en ze heeft dan ook bij twee van hen vervelende sporen achtergelaten. Van een appelboom vallen geen peren is vaak mijn motto.

De jongens hebben wat van mij, maar vervelend is nu dat ze van haar houden en ook waarderen. Begrijp me niet verkeerd, ik heb er zelf aan meegewerkt en natrappen wat na veel relaties gebeurd is niet mijn steil. Ik had beter moeten weten ik ben de relatie toen met mijn volle verstand aan gegaan. Een advocaat inschakelen om mijn gelijk te halen zal mijn eigen kortzichtigheid tegenover haar niet goed praten.
Het is waar, ik was nog jong toen ik aan de relatie begon maar dat is geen excuus om zo afhankelijk te zijn van haar. Mijn relatie met haar begon onhoudbaar te worden en verstikkend te werken. De laatste twee jaar zijn de moeilijkste jaren geweest, …ze was er te weinig. En vaak zat ik vol spanning te wachten wanneer het vliegtuig landde om haar weer thuis te krijgen. Wat me een zetje in de rug heeft gegeven is om eerlijk te zijn,één van mijn kinderen. Hij was de relatie ook beu en kiest nu ook voor zichzelf.

Ik heb dan ook een ander gevonden waarvan ik niet zeker weet hoelang het gaat duren omdat het ook maar een vlucht is. Ik heb ze ontmoet in een plaatselijk café en ondanks dat ik eerst twijfelde ben ik er toch maar voor gegaan, waarschijnlijk tijdelijk omdat ik eigenlijk helemaal van relaties af wil. Vrijheid is een groot goed en altijd maar afhankelijk zijn legt een beklemmende claim op mijn leven.
Dus vanaf nu geen zware van Nelle shag meer. ik rook voortaan de Portugese bocht en hopelijk donder ik die ook nog eens buiten.

Ferrie

Fer-voer

Waar ik nooit bij stilgestaan heb toen ik verhuisde van het lage land naar een bergachtige omgeving is dat je ook inderdaad altijd met hoogteverschillen geconfronteerd word.

Een wandeling hier betreft altijd stijgen en dalen.
Ik herinner me dan ook dat ik in eerste weken spieren gevoeld heb waarvan ik het bestaan niet eens wist, een berg op kan een kuitenbijter zijn en een berg af een scheenbeenvreter. Het went, het is dan ook doorbijten en een kwestie van trainen. Lopen is een natuurlijke manier om van punt A naar punt B te komen.

De fiets is een andere optie om van punt A(menooitniet) naar punt B(enbelazerd) te komen. Ik heb het niet zo op fietsen, vroeger niet en nu zeker niet. Ik heb nooit begrepen dat mensen ervan kunnen genieten. Ik vind de fiets de meest idiote uitvinding ooit gemaakt .
Het begon met de loopfiets, oké daar kan ik nog enig begrip voor opbrengen lekker zittend lopen of lopend zitten spreekt me wel aan maar op het moment dat het echt balanceren wordt haak ik af. Het is trouwens niet zeker dat als je op een fiets vertrekt, je ook fietsend terug komt. Vaak is er lucht te weinig zowel in jezelf als in je fietsband een oorzaak om weer te moeten lopen. Ook de ketting is een zwak punt, die is net zo sterk als de zwakste schakel. Ik heb nog nooit iemand horen zeggen : ”mijn ketting fietst er af” maar wel : ”mijn ketting loopt er af “ dat bewijst al dat lopen normaler is.

Ook auto rijden is in deze streken even wennen. Berglandschap vereist andere aandachtspunten met autorijden dan vlak land.
dorpjes in Portugal zijn nog zo ingericht dat de staatjes twee ezels kunnen laten passeren maar met een automobiel is het toch andere koek. Het gebeurt regelmatig dat men de spiegels moet inklappen.

Die van mijn dertien jarige Mercedes doen het nu lakloos automatisch, ik moet ze wel met de hand terug zetten of stukje achteruit rijden.
Ik ontdekte bij de laatste keer dat ik het oliepeil checkte dat de peilstok het minimum aangaf, na drie liter olie deed de peilstok weer normale waarden aangeven. Bij vertrek gingen alle lampjes en toeters van het motormanagement af …… ? achteraf toch beter geweest als de auto niet op de berg had gestaan bij het olie peilen. Ik had het kunnen weten natuurlijk, berg op moet ik bijna gaan tanken volgens de benzine meter en berg af kan ik de pomp weer voorbij rijden.

De Portugese boeren hebben 20 jaar geleden hun werk en vervoermiddel de “ezel” ingeruild voor energieslurpende trekkers en landbouwmachines. Een artikel in de krant van de week deed verslag van het feit dat de ezel zijn comeback aan het maken was i.v.m. de hoge energieprijzen. Ook voor mij komt het steeds dichterbij de aanschaf van een ezel: het lijkt mij het ideale vervoermiddel voor deze streek, zo veelzijdig en goedmoedig dier een 4x4 op poten een bagagedrager zonder fiets, een beste vriend die je ezel kan noemen.

Als het zo is dat de ezel het straatbeeld hier weer gaat beheersen ben ik alleen bang voor de regels en wetten die ongetwijfeld er aan verbonden gaan worden : Men dient in het bezit te zijn van een geldig ezelrijbewijs verdeeld in diverse categorieën : personenezel, lastezel, aanhangezel en muilezel.
De ezel mag uitsluitend bereden worden met een goedgekeurde helm, een zadel met driepuntsgordel en op alle ezels zijn balkendragers verplicht met een IA keurmerk.
En er zullen wel weer genoeg politici zijn die een “ezeltjestrekje” belasting in willen voeren om de tegenvallende energie inkomsten te compenseren.

Als dat bewaarheid wordt dan trap ik het af ….of is dat een verwijzing naar de fietstrapper?