De frikandel speciaal.

Eten en drinken is tegenwoordig een hype, mensen die een facebook account hebben of televisie kijken zullen dat kunnen beamen. Al jaren zijn kookprogramma’s populair en dat zal de komende jaren niet veranderen. Of je nu kookt of een op-eter bent je word er door beïnvloed.      

Ik heb in de loop van de jaren dingen gegeten waarvan ik het bestaan toen het nog leefde of groeide niet eens kende.

Je mag het geloven of niet maar we hebben  hier met een groepje “vrienden”  een vegetarische avond in de week ingesteld . Ik respecteer en bewonder een ieder die vegetariër is en vooral de totaal vegetariër. De omschakeling om absoluut geen vlees of vleesproducten te gebruiken maakt mij onzeker en nerveus tijdens het klaarmaken van een vegetarische maaltijd. Het is wel voorgekomen dat een hele salade in de biobak is verdwenen omdat ik tijdens het bereiden in mijn vinger had gesneden                                    Mijn overtuiging is dat er minder vlees gegeten zal worden als iedereen die een dier eet het zelf zal moeten dood maken, al was het maar één keer. Eén van mijn beste vrienden stelt altijd dat het humaner is om een walvis dood te maken dan een handvol garnalen ……bij de garnalen heb je namelijk meer doden op je geweten!                                                                                                                     

Ik ben nog niet zover dat ik me totaal overgeef en uitsluitend vegetarisch ga eten. Je weet het maar nooit? als in de toekomst de wetenschap er opeens achter komt dat de plantenwereld erg lijdt onder het plukken of ontwortelen, heb ik dus een verkeerd besluit genomen.

Er is niet veel van Nederland wat ik hier in Portugal mis als het gaat om etenswaren. Portugal heeft  alles te bieden wat mijn buikje begeert. En toch…ik was vroeger geen echte snacketer in Nederland zo af en toe een frikandel of hamburger kon ik wel waarderen en ik kan me goed voorstellen dat er mensen zijn die de “Mac” in hun buik en hart hebben gesloten. Het bizarre is dat ik sinds ik hier woon de frikandel het meeste mis en vooral de frikandel speciaal. Ze verkopen ze hier niet, wel in de Algarve daar worden ze speciaal voor de Nederlandse toeristen ingevoerd. Zo op de momenten dat ik mijn familie en vrienden in Nederland bezoek doe ik me regelmatig tegoed (of te slecht) aan de frikandel.  

Overigens een leuk “weetje” is dat de frikandel net zo oud is als ikzelf zijn geboorte jaar is 1954.           

Mijn laatste ervaring met het eten van de frikandellen zal ik niet licht vergeten. Onze vlucht terug naar Portugal na een bezoek aan familie in Nederland vond laat in de avond plaats. Het was de laatste kans om nog wat van mijn favoriete snack naar binnen te slaan, persoonlijk vind ik de “snackbar frikandel special” het meest smakelijk en had er nog tijd genoeg voor.  Na drie frikandellen vond ik dat ik er nog wel lustte,  ik zou ze tenslotte maanden niet meer eten en bestelde er nog twee. Voldaan kon ik mijn reis nu wel aan……

Na uren later mijn plaats ingenomen te hebben in het vliegtuig bekroop mij een onbestendig gevoel. Ik zat niet lekker en het leek of mijn buik zich vulde met gasdruk. De druk werd groter en groter en ik liet er heel voorzichtig wat ontsnappen. Een niet te missen lucht kwam voorbij, het was duidelijk dat mijn reisgenoot Ingrid niet genoot en me vroeg : Ben jij dat? “ Buikkramp” siste ik haar toe.  De druk bouwde zich weer snel op en het was alsof ik er voor gestraft moest worden, de stewardess had naast mijn stoel haar positie ingenomen om de veiligheidsvoorschriften kenbaar te maken. Ze liet met haar armen zwaaiend weten waar de nooduitgangen waren (niet onbelangrijk voor de medereizigers). Het moment dat ze liet zien hoe je een zwemvest op moest blazen verloor ik de controle en met een sissend geluid kwam de volgende wind eruit. Verongelijkt keek ik rond me met een gezicht van wie flikt er nu zoiets, de stewardess keek me vernietigend  aan en deed een paar stappen naar voren en mijn vermoeden en angst werd bevestigd “Ryan-air” had  “Ferrie’s-air” ontmoet.  De geur was buitenaards . Ingrid sommeerde mij met een gezicht vol afgrijzen om naar het toilet te gaan maar de angst om te gaan staan met de kans dat er een frikandrol speciaal in mijn broek zou belanden was te groot.
De vliegreis leek lang te duren iets wat me verbaasde want de piloot had de wind achter.

Uiteindelijk werd de landing ingezet en na tien minuten stond ik buiten op de trap van het vliegtuig en het was windstil in Lissabon……..voor even.

Ik denk dat deze jongen zich voortaan wel tweemaal bedenkt om meer dan een paar frikandellen te eten voor een vliegreis .

Mochten jullie er ooit nog eens eten bedenk dan dat ik ze voortaan “Ryandellen speciaal ” noem.

Groet Ferrie.

Conditie

Wie mij een beetje kent verwacht niet dat ik iemand ben met sportieve aspiraties, Ik heb me nooit verbonden gevoeld met sporten of om sportieve prestaties na te jagen. En zeker niet (wat tegenwoordig toch heel normaal is) om me te binden aan een sportschool. Het ligt aan mij, laat dat duidelijk zijn! Maar om nu tegen betaling spieren te gaan trainen die dan ook nog de volgende dag pijn doen en waarschijnlijk later helemaal niet ga gebruiken gaat mij te ver. Het idee van kom kameraden laten we samen moe worden stuit mij geheel tegen mijn ongetrainde borst. Een survival wet is het lichaam sparen hoe minder energie ik gebruik hoe minder voedsel ik tot me moet nemen dus dien ik met dit standpunt ook het wereldvoedsel- probleem. Ik voel me solidair met beroepen waar je lichamelijk moe van wordt. Vraag die mensen maar eens of ze het fijn vinden om vermoeid thuis te komen na een dag buffelen. Om deze mensen in gedachte te eren en respecteren doe ik het liefst zo min mogelijk………

Toch begin ik me wat zorgen te maken over mijn conditie met het verstrijken van de jaren.

Ik moet er iets aan gaan doen! Wandelen is iets wat ik graag doe en graag zou willen blijven doen. Mensen zijn ingesteld om te wandelen om te komen waar ze naar toe willen of moeten gaan. Zeker niet hardlopen daar hebben we benen te weinig voor en bijvoorbeeld oefenen voor een marathon lijkt mij niet zinnig. Stel dat ik maanden oefen om 42,195 km (marathon afstand) te lopen en ik kom later in een situatie dat ik 50 km naar huis moet lopen……dan kom ik nooit meer thuis!

Dus om mijn conditie op peil te houden en zo mijn wandelingen niet in gevaar te brengen zal ik toch eens wat moeten gaan sporten. Het is logisch dat een man als ik dan ook weinig sport vaardigheden bezit, wat het zoeken naar een geschikte sport moeilijk maakt. Het zal toch ook met meerdere personen moeten, ik heb niet het doorzettingsvermogen om het alleen te doen. Ik zou voor mezelf allerlei smoezen gaan verzinnen om te voorkomen dat ik te moe word. Het zal dus een sport moeten worden die geheel op mijn conditieloze lijf is geschreven.

Het antwoordt op mijn zoektocht komt uit een onverwachte hoek namelijk van mijn zoon. Nee niet de jongste want die heeft een “aardje naar zijn vaartje” hij heeft de volgende dag al spierpijn na een avondje dammen, het komt van de oudste. Het is bekend dat kinderen in hun pubertijd zich vaak afzetten tegen hun ouders, ook vaak zonder dat ze er zelf van bewust zijn. Ik predik altijd wel “van een appelboom vallen geen peren” maar het contrast tussen Wauter (zo heet de oudste) en mij is op dit punt behoorlijk groot. Het moet niet gekker worden maar deze man (want dat is hij inmiddels) is sportinstructeur bij defensie ofwel “drilsergeant”

met een tomeloze energie en een afgetraind lichaam: “de energieverspiller”.

En toch is hij het die mij op het spoor zet, hij is de hele week van huis en in het weekend heeft hij de behoefte om te ontspannen wat sommige sporten met zich mee brengt. Hij liet mij weten dat hij zijn golf (zeg kolf)attest had gehaald en zich ging bekwamen in die sport…. Zonder nog echt te weten wat de sport inhoud begin ik er over na te denken. Ja dat lijkt me ook wel wat. Hoe langer ik er over nadenk hoe meer ik denk dat dit het voor mij is !!

Ga maar na, het is een sport die allang niet meer elitair is dus ik moet me niet schamen om met de Porsche naar de golfbaan te gaan. Met het balletje wat gebruikt wordt heb ik al een band zijn pokdalig uiterlijk is gelijk aan het mijne, de green is netjes gemaaid dus vallen of struikelen wordt tot het minimum beperkt, de slagijzers die gebruikt worden heten clubs en zijn genummerd om vergissingen te voorkomen en je kan ze laten dragen door een caddie. De bedoeling om met zo weinig mogelijk slagen het balletje in een ingegraven koffiebekertje te slaan staat me ook erg aan “met minder doen” toch kunnen winnen. Je hebt geen broek aan maar een keurige geruite pantalon die in je kruis ruimte bied om je slag te maken. Ze hebben er zelfs een afwerkplek of was afslagplaats? Ik heb vernomen dat een handicap ook geen probleem is dus het moet daar rolstoel toegankelijk zijn. De eventuele contributie behelst ook maar een maandsalaris (van een minister). Het relaxt wandelen over de banen is een natuurevenement. Je kan je balletje in een bunker slaan in tegenstelling tot vroeger toen ze nog ballen uit een bunker schoten…..Jawel ik zie het helemaal zitten.
Ik denk dat ik me ga opgeven bij een golfclub of heet het dan golfstick zo’n club?

Ik ben dan ook gaan oefenen op ons eigen veld tussen de olijfbomen. Ik heb maar één golfclub en een balletje en het holletje was al door een konijn gegraven.

Uren ben ik bezig en dat viel toch niet
mee …..: ”wat een verrot klein balletje is dat"! Ik sloeg er dan ook tachtig keer overheen voordat het raak was.


Ik had liever een hockeystick gebruikt dan zo’n club. Ik kreeg dat balletje met geen mogelijkheid in dat konijnenhol. Normaal verliest een olijfboom geen blad in het najaar maar er zijn er nu een paar kaal. Het werd me echt teveel, ik heb het balletje met twee voeten tegelijk hard in dat hol gestamd en gezworen me echt nooit meer met golf bezig te houden.

Het enige bijkomende voordeel…. er stond die avond wildkonijn op het menu.

Kutsport!


Groet, Ferrie

Boetekleed ipv. Mijter

Zuid-Amerika was voor mij geen optie om naar toe te vluchten. Na de tweede wereldoorlog was het een toevluchtsoord voor SS’ers en Nazi’s, je kan van mij veel zeggen maar daar wil ik (nog) niet mee geassocieerd worden. Vluchten was voor mij toch de enige uitkomst.
Portugal heeft een uitleveringsverdrag met Nederland maar met de naamsverandering “Fernando” en mij terug te trekken in de bergen is er weinig kans om mij te vinden.

Jarenlang heb ik in mijn dorp in Nederland mij uitgegeven voor Sinterklaas. Een reden dus om nu te vluchten. De laatste jaren veranderden veel landgenoten van opinie, met name hebben ze moeite met het beeld van mijn medewerkers “de zwarte piet”. Ik heb me dan ook in de hoedanigheid van de Sint schuldig gemaakt aan de beeldvorming en de gevolgen daarvan in deze.
Ik wordt ervan beschuldigd om de beeldvorming van slavernij in stand te houden en te verheerlijken wat natuurlijk nooit mijn bedoeling is geweest, “Mea Culpa”.

Overigens blijken er veel blanke slavinnen naar het verre Midden-Oosten te zijn verkocht en getransporteerd maar ik kan me niet herinneren dat er ooit een miss verkiezing of seks film is afgeschaft vanwege die beeldvorming. Nogmaals als er ooit iemand aanstoot heeft genomen op de manier waarmee ik omging met zwarte pieten spijt me dat oprecht.

Sorry, landgenoten maar deze Sint heeft toch ook niet het plan om in de toekomst met gekleurde en op smarties gelijkende pieten op pad te gaan, of met de kleur van een Goudse kaas of geruite stroopwafel. De prachtige donkere kleur van mijn medewerkers ligt te nauw aan mijn hart om daar afstand van te doen.

Natuurlijk blijven tradities niet altijd bestaan daar moet de “zwarte piet” niet voor blijven. Het was voor een volk als de Papoeaas een traditie om koppen te snellen maar dat hebben ze gelukkig ook afgeschaft.

De beeldvorming van een hardwerkende, atletische, kindvriendelijke en sympathieke zwarte piet kan dan voor veel mensen een doorn in het oog zijn maar met minder doe ik het niet, wel eventueel met meer (in tegenstelling tot wat sommige politici vinden). Zie zwarte pieten-recordpoging Zaamslag.

Mochten de tegenstanders van de “Zwarte Piet” zich bedenken en alles in het licht willen zien waarin het Sinterklaas-feest zich werkelijk afspeelt bijvoorbeeld: kindervreugde en verdraagzaamheid, ben ik alsnog bereid om mijn asielaanvraag hier in Portugal (Spanje was geen optie want daar zoeken ze juist de Sint) op te schorten.

Vergeet niet Napoleon kwam na een verguisde periode ook terug, om maar eens een geestverwant te noemen.


Groetjes, Fernando.