Portugees voor Dummies + CD-ROM

Met deze toegankelijke gids leer je snel Portugees spreken. Je kunt meteen aan de slag! Of je nu voor je werk het Portugees onder de
knie moet krijgen, of je student of toerist bent, er is voor ieder wat wils: van praktische lessen, culturele weetjes en een Portugees- Nederlands miniwoordenboek tot een audio-cd met dialogen,werkwoordlijsten, n nog veel meer! Dit boek gaat uit van het Portugees zoals het in Portugal wordt gesproken, maar er zijn ook vele verwijzingen naar het Braziliaanse Portugees, aangegeven met handige icoontjes. Karen Keller is journaliste. Ze spreekt vloeiend Portugees en heeft voor verschillende onderwijsintelligen als taaldocente gewerkt.

Liefdesblik

Mijn oude Mercedes “combi” uit de vorige eeuw heeft na twee seizoenen studeren in Portugal voor 4x4 zijn diploma niet gehaald. Veel (sentimentele) mensen kweken een persoonlijke band met een auto of geven hem een naam.

Er zijn er die het dashboard aaien
na een in hun ogen bijzondere prestatie. Bv. het halen van Zuid Frankrijk op vakantie. Mijn auto viel in de categorie werkpaard en had een sterk dienstverlenend karakter. Verschillende taken waren de auto dan ook toebedeeld zoals daar zijn: Materiaal en houtvervoer, hondenkar, picknickplek, slaapvertrek, taxi-taken, rooksalon en ga zo maar door.

Menigmaal zette ik hem in voor de nachtsafari’s op zoek naar wild en gevogelte. De onverharde wegen in mijn omgeving beleefde de auto als een buitensportevenement maar hij was er geen liefhebber van. Krakend en piepend in kuilen en putten duikend verrichtte de auto zijn opdracht. Met zijn 400.000 kilometer op de km.teller (die het ook nog eens een half jaar niet gedaan had) moest ik toch maar naar een vervanger uit gaan kijken die alle taken aankon.

Budgettair gezien moest ik eigenlijk niet gaan zoeken; had er eigenlijk geen geld voor. Een leuk seizoen met gasten levert nog geen nieuwe (lees andere) auto op. Soms moet er tegen wil en dank geïnvesteerd worden om de volgende vakantiegasten op hun wenken te bedienen. De omgeving hier is om van te smullen en de natuur vraagt om het juiste materiaal hiervoor.Voor enkelen volstaat misschien een ezel of paard, maar ga daar maar eens mee tanken of naar de APK.

Ik had een wensenlijstje gemaakt: een auto geschikt voor terrein en normale weg en liefst ook nog topless voor in de zon en een trekhaak voor de kantinekar. Ga er maar aan staan met deze wensen en geen geld Mijn inventiviteit en creativiteit werden op de proef gesteld.

Autotrader, Marktplaats, Autoscout en diverse prikborden konden zich dagelijks verheugen op honderden hits. Mocht u zelf een andere auto zoeken, lijkt het me verstandig mij te bellen, ik weet ze te staan...

Een hekel heb ik aan onderhandelen, marchanderen en handje klap maar, je zal wel moeten met tweedehands auto’s. Elke keer dezelfde riedel : “Wat kost die & Wat krijg ik terug” Ik had die tekst op mijn T-shirt kunnen laten borduren en voor verkopers had de het antwoord: “Veel & Niets” minder borduurgaren gekost. Goed, het is niet anders. Het is voor een goede zaak: ons “Vakantie Paradijsje”.

Na bezoekjes aan een tig-aantal autobedrijven en even zoveel halve deals afgesloten te hebben viel mijn oog op een advertentie van een particulier die de rest van het aanbod deed verbleken.

De prijs was niet te hoog en alle wensen van het lijstje werden vervuld.

“Ik kom kijken” was mijn reactie op de informatie (telefonisch) verkregen van de aanbieder.

Na wat heen en weer gepraat en gehandel vond ik het best: “We nemen hem!”.

Overschrijven, betalen en wegwezen. Dat laatste ging niet zomaar, onze oude Mercedes waarin mijn vrouw terug moest rijden en nooit dienst heeft geweigerd weigerde nu te starten!! Het was alsof hij het afdanken voelde aankomen, het is maar ijzer en blik………dit geloof je toch niet!

De verkoop van mijn oude Mercedes ging vlot ik was hem in no time kwijt tegen een mooie prijs.

Zo eindelijk een meevaller… maar daar dacht mijn nieuw vehikel anders over, die schakelde de dag daarop niet meer.

Ik mocht hem naar de autodokter brengen. Een zorgpremie was er niet voor betaald, dus ………de meevaller ging op aan de tegenvaller...


Met weemoed dacht ik terug aan mijn oude vertrouwde.. niet 4x4 !

Schaam je niet mensen! aai dat dashboard maar en kus het stuur!!
Het helpt echt...


Groet Ferrie.

OverGevoeligheden

Het is niet de bedoeling om jullie te vermoeien met mijn gevoelsleven maar een paar opmerkelijke voorvallen wil ik jullie niet onthouden. Of heeft het te maken met lange periodes alleen in Portugal zijn..? 

Het begon allemaal met een klusje voor de buren hier in Portugal. Marco, de alleskunner, werd ontboden om wat deurstijlen te verfraaien en te plaatsen. Mijn hulp werd ingeroepen om het feit dat ik in het bezit ben van een winkelhaak en die wilde hij lenen. 

De winkelhaak is een stuk meetgereedschap waar hier alleen heel vaardige mensen mee omgaan. De kans bestaat wel dat je het ding gebogen terug krijgt omdat ze de afwijkingen van hun werkstuk niet gelijk aanvaarden. 

Ik gaf er niet om. Ik wilde het wel eens zien wat onze Portugese klusser voor werk kon verzetten. Ik heb het nooit vervelend gevonden om naar werk te kijken en nam me nu ook voor het klusje nauwgezet te volgen en commentaar te geven waar ik dat nodig vond (en dat is meestal nogal snel). Marco is een heel aardige Portugese lachebek spreekt geen woord Engels maar kan wel duidelijk maken wat hij wil. En met dat vermogen deed hij een beroep op mijn hulp.

De hoeken en lengtes van de deurstijlen waren berekend en dienden afgezaagd te worden. Of ik zo vriendelijk wilde zijn om het uiteinde vast te houden terwijl Marco, met behulp van een elektrische decoupeerzaag, het zaagkarweitje zou klaren. Ik hield de deurstijl stevig met twee handen vast, maar kon niet voorkomen dat hij ging schuiven. Marco greep in, hij zal wel gedacht hebben: “slappeling” of “domme Hollander” en gaf aan dat ik de stijlen tussen beide benen moest klemmen. 

Op het moment dat het zaagwerk weer werd hervat gaf de resonantie dan wel trilling van de decoupeerzaag mij een heerlijk hemels en erotisch gevoel wat ik op dat moment nou niet bepaald kon gebruiken, maar ook niet echt wilde voorkomen... 

Een mate van verlegenheid en schaamte maakte zich van mij meester. Nog drie deurstijlen te gaan. Ik wist niet of dat goed ging komen. Ik moest iets bedenken om van positie te veranderen maar Marco was nogal dwingend geweest bij het aangeven van de juiste stand. Even bekroop mij de gedachte dat hij zich misschien wel bewust was van de gevolgen die de trillingen opriepen... Die gedachte was echter gauw verdwenen door de ruwe wijze waarop hij de volgende deurstijl tussen mijn benen duwde. 

De zaag deed weer zijn werk en ik dacht: "voor het zingen moet ik uit de kerk".
Ik riep boven het geluid van de decoupeerzaag uit te stoppen, ik veinsde een kramp in mijn bovenbeen. Marco begreep (behalve de werkelijke reden) wat er aan de hand was en maakte verder gebruik van een houten stoel die nu als werksteun diende.

Met lichte spijt hield ik het houten stoeltje goed vast...


Enkele weken later werd ik weer verrast door een soortgelijk voorval met dezelfde gevolgen die de klus met de deurstijlen veroorzaakte. Dit keer ontlokte de grastrimmer die met een speciaal tuigje om mijn middel werd gedragen een soortgelijke ervaring. Het was toch echt de bedoeling om het gras te maaien niet om als vaandeldrager rond te lopen... Weer later een ruwe houten plank waar ik schrijlings op zat om hem met een elektrische schuurmachine te bewerken...

Het is natuurlijk niet erg als je met plezier je werk doet maar hier nam ik het gezegde “als je jezelf niet kietelt kun je nooit lachen” wel heel letterlijk..!

Het werd te gek… Elke resonantie of trilling rond die plaats diende ik voortaan te vermijden. Toch zeker in het openbaar. 

Mijn aanbeveling / conclusie is dan ook voor al die vrouwen die het boek “Vijftig tinten grijs” tot een bestseller hebben gemaakt..: 

Kom op dames….. Zagen, Maaien en Schuren..!


Groet, Ferrie