Ze weten het !

Het leven in een Portugees dorp of eigenlijk het leven in een gehucht is voor mij een fantastische ervaring. Het is natuurlijk niet te

vergelijken met vroeger want we zijn hier ook op de hoogte van wat er in de rest van de wereld gebeurt. De jongeren facebooken en twitteren er op los en stap voor stap komt er een oudere bij, dat is een opmerkelijk fenomeen bij de opkomst van sociaalmedia, normaal vallen ouderen af.

Ondanks de taalbarrière begin ik de dorpelingen beter te leren kennen laten we zeggen dat ik al labels kan plakken; die familie is aardig, de ander lui, anderen werken hard weer anderen zijn zuipers, zeikers, klaplopers en geiten…hoeders (ze zijn niets anders dan dat we zelf zijn). Ik ken ze nu bijna allemaal. Nu komt er iets anders bij: ze gaan mij nu ook leren kennen. Ik heb het al eens op facebook als berichtje geplaatst dat het leven hier normaal goedkoper is dan in Nederland maar bv. aambeienzalf is hier een stuk duurder, je moet er voor naar de stad omdat als je het in de buurt zou kopen, het hele dorp naar je probleem gaat vragen. Zonder overdrijven weten ze wanneer je weg gaat, terug komt en vaak nog waar je geweest bent. Dit dorp is eigenlijk één gezin dat in aparte huizen woont, neem dat wonen in huizen niet letterlijk want ze leven meer buiten.

Sapateira is het dichtst bijzijnde dorp om onze
dagelijkse boodschappen te doen. Wat je ook in de
ochtend koopt het is meestal in de middag al bekend
in Sarnadas, zelfs als je een dorp verder gaat voor
je inkopen in Castanheira bv. ze weten het!

Het lenen van diverse producten van elkaar is hier ook nog de gewoonste zaak van de wereld. Je kan ook zomaar niet naar de winkel voor wat suiker want dat verkopen ze een dorp verder. Maar als je de ijdele moed hebt opgevat om wat te gaan lenen heb je de burgerplicht om te vertellen wat je er mee gaat doen.
In sommige gevallen is dat niet nodig zo kan het voorkomen dat als je een citroen gaat lenen, de buurvrouw in kwestie opmerkt dat ze dat ook zo lekker vind op forel…….who the fuck ?

Zo kennen ze mijn gasten, familie, vrienden enz. niet echt erg maar soms is het echt eng.
Dan te bedenken dat er mensen zijn die zich druk maken over een camera in een winkelstraat die hun privacy zou kunnen schenden.
Facebook bestond hier al voor er computers waren, met dit verschil dat je zelf niets moest posten. De positieve kant is natuurlijk de belangstelling voor je als persoon.
De mensen zijn ingegeven door hun nieuwsgierigheid zeer gastvrij.
Zelfs de gasten die hier tijdelijk in het dorp verblijven profiteren ervan ze worden uitgenodigd om hun wijn en eten te proeven en de dorpelingen vinden het prachtig om toeristen te ontmoeten. En als de eventuele gasten hun vakantie hier beëindigd hebben weten ze hier alles over hen.

Laat het u niet tegenhouden om hier uw vakantie door te brengen tegenwoordig zetten we meer op facebook dan wat ze ooit hier van u zullen horen. Heel de wereld kan zo familie worden.

Morgen ga ik weer naar de winkel en koop daar een pakje condooms ………XXL lekker phu.

Groet Ferrie

Rondje gezondheidszorg

Na twee jaar in Portugal maak ik nog steeds gebruik van mijn Hollandse medicijnen. In dit geval pillen tegen een hoge bloeddruk. Maar, de voorraad is geslonken en het wordt tijd voor een APK. 

Het is misschien wel eens slim om hier een arts te bezoeken om toch eens te weten hoe het hier werkt. En volgens de insiders moet ik me laten inschrijven bij het gezondheidscentrum. Het Centro Saúde is eigenlijk een mini ziekenhuis in “Castanheira de Pera”. "Saúde" betekent “gezondheid”. Altijd makkelijk om te weten want er wordt hier vaak getoast. Er wordt verpleegd op summiere schaal. Voor ernstige zaken wordt het toch een ziekenhuis in één van de grotere steden. De artsen hebben hun praktijk in het gezondheidscentrum en er is een heuse receptie, wachtlokaal, behandelkamers en enkele ziekenzalen.

Natuurlijk beschik ik over mijn eigen tolk in de persoon van een vriend op ons dorp. We spraken af om samen het artsenbezoek af te leggen. Het toeval wilde dat hij de avond vooraf door een bij in zijn wenkbrauw was gestoken en nauwelijks door zijn oog kon kijken, zo dik was die geworden. Hij bleek flink te reageren op de bijensteek en dat is niet handig; hij is nota bene hobby imker..!

De balie van de medisch secretaresse bevond zich in de zelfde ruimte als de wachtkamer, die overvol patiënten zat, hoofdzakelijk vrouwen. De mannen stonden op de gang die ze volgens mij als ontmoetingsruimte gebruikten. We moesten ons door de patiënten heen worstelen om de balie te bereiken . Het “Oe” en “Ai” was niet van de lucht bij de aanblik van mijn vriend de tolk. Mensen schoten hem aan om te vragen hoe het gekomen was. Er ontstond zichtbaar meeleven en de patiënten voor de balie weken uiteen als de rode zee voor Mozes . 

“Ik kom voor mijn vriend een afspraak maken voor de dokter “ waren zijn eerste woorden tegen de secretaresse, die hem met grote ogen aankeek (zij wel...). "Ik zal eerst iemand naar uw oog laten kijken “ was haar antwoord; “nemen jullie maar even plaats“. Even plaats nemen in Portugal; daar hadden we ervaring mee...

Daar zaten we dus tussen de vrouwen waarvan het overgrote deel boven de tachtig was. En wachten betekent ook wachten. Zelfs zolang dat ik verwachte dat mijn vriend zijn oog, tegen de tijd dat hij aan de beurt was, compleet genezen zou kunnen zijn. Ik begon medelijden te krijgen met de oude vrouwtjes. Zolang konden die eigenlijk niet meer wachten... Ik zag de traditionele zwarte kledij van de vrouwtjes al in witte gewaden veranderen toen mijn vriend bij Dr. Elvis werd geroepen (zo hete hij echt..!). 

Kort daarop was het ook mijn beurt . Dra. Regina werd mij als arts toegewezen. (Dra. is geen schrijffout want dat staat voor een vrouwelijke arts). Achteraf had ik de tolk niet nodig gehad. Ze sprak perfect Engels en genoot er ook van. Ze was een niet onaantrekkelijke vrouw en ik schatte haar en jaar of vijfendertig. Ik legde uit waar ik voor kwam; dat ik bijna door mijn pillen heen was en wat ik nu moest ondernemen. Ze begon met mijn bloeddruk op te meten die inderdaad te hoog bleek en stelde me de standaard vragen die bij een ieder bij een eerste bezoek gevraagd word. Ze vond het verstandig om maar de hele Apk toe te passen: röntgenfoto, bloed prikken, plasje inleveren, hartfilmpje laten maken enz. 

In Portugal staat een arts nog steeds op een voetstuk maar daar was bij haar weinig van te merken. Het werd zelfs een geanimeerd gesprek. Natuurlijk kwam de vraag of ik rookte en hoeveel? ik moest deze vraag met een ja bevestigen en noemde het aantal wat ik op een dag rookte. Ze zei: “Ik zal je nu niet vragen om te stoppen maar rook nu eens de sigaretten waar je echt van geniet. Bv. na je ontbijt, na de koffie, na de lunch, diner, en na de seks...". Mijn antwoord was zelfs in het Engels razend snel : “ Nou ik wou je eerst uitnodigen voor een diner maar als je het zo stelt..…”. Zelden heb ik iemand zo rood en hard horen lachen. Het was duidelijk… wij zijn vriendjes voor het leven.

Bij mijn terugkomst in de wachtkamer werd ik maar vreemd aangekeken. Zou iemand iets gehoord hebben? Dat was niet ondenkbaar getuige het volgende: Ik nam weer plaats om op mijn vriend te wachten naast me zat een jonge vent in de dertig met zijn arm in een mitella en een nekbrace om. Hij zat eigenlijk al verkeerd want mannen (behalve buitenlanders) stonden op de gang. Er kwam een verpleegster binnen die naar zijn toestand vroeg (hoe bedoel je privacy ?). Hij klaagde over pijn maar kreeg de wind van voren. Hij was te lui vond de verpleegster; hij moest maar eens wat meer oefenen en niet zo klagen. De rest van de vrouwen gingen zich er ook mee bemoeien. Ik eerbiedigde de privacy en ging bij de mannen op de gang staan wachten. Mijn vriend werd vrijgelaten met een recept om op te halen bij de farmacie in het dorp. Hij kreeg zoveel medicijnen dat ik hem vroeg of dat er ook een gedeelte voor de bij bij was...

Laat in de middag kwam ik thuis, maar diezelfde dag had ik nog een afspraak met de tandarts voor een wortelkanaal behandeling. De afspraak was om negen uur in de avond. Het was al zes keer uitgesteld (echt zes keer !) omdat de tandarts ziek was of te druk had. Ik had mijn siësta gemist dus kon wel even op de bank wat rust pakken. Ik schrok wakker van de telefoon…..

De tandartsassistente. Of ik terstond komen? Ik keek op de klok het was nog maar half vijf. ”Maar ik heb toch een afspraak om negen uur?“ vroeg ik.  “Ja, maar er was een gaatje gevallen”. leuk, nou kon ik en de tandarts een gaatje vullen... Binnen een kwartier was ik present. Dat was gek. Bij binnenkomst zaten er toch mensen in de wachtkamer!? Ik mocht gelijk door naar de praktijk. De tandarts vroeg of het geen probleem op had geleverd voor mij om gelijk te moeten komen. Ik antwoordde dat ik nu geen tijd om te bidden had gehad. Het zal allemaal wel meevallen beloofde hij.

Om zes uur wandelde ik buiten. Dezelfde mensen zaten nog netjes te wachten in de …….. wachtkamer.





Laat ik nog even een loftrompet schallen voor de mensen hier in Portugal die in de gezondheidzorg werken en voor je zorgen. Ze zijn allemaal hartstikke begaan met je lot en allemaal even aardig.

Maar voor ik ze dat zelf ga zeggen zullen ze even moeten wachten !!

Groet, Ferrie

Drankmisbruik...

Het beloofde een leuke avond te worden. Rodrigo, een buurjongen van zeventien, komt regelmatig, te pas en te onpas, mij verblijden met bezoekjes om even op de computer te spelen of om te kijken wat de pot schaft. Hij noemt mij zijn tweede vader en omwille van mijn goede invloed heeft hij de goedkeuring van zijn hele familie. 

Ook nu vereerde hij me met een bezoekje met 

de vraag of ik vanavond zin had om met hem de vrijdagavond in te vullen met darten en karaoke waarvan hij een fervent liefhebber is. Ik kon na weken verbouwd te hebben wel een verzetje gebruiken en stemde toe. Vanavond zullen we ons vertier zoeken in Castanheira op zeven km van ons dorpje Sarnadas. Castanheira heeft diverse cafeetjes en zelfs een Jongerenbar. Hoewel de titel 'Jongerenbar' alleen slaat op de muziek want jong en oud en zelfs hele gezinnen brengen daar tot diep in de nacht hun tijd door. Het is ook totaal geen probleem om je als oudere onder de jongeren te begeven of andersom. Je wordt door een ieder begroet en gefêteerd.

Na een aantal spelletjes darts te hebben gespeeld kreeg ik een compliment in onvervalst Engels met een Schots accent. En geloof het of niet, het leek of die gast uit een tekenfilm was gestapt. 

Een echte roodharige Schot met sik. We raakte aan de praat en.. aan het drinken. Drank, veel drank. De pullen bier vlogen over tafel en de matige zangers van de karaoke leken op wereldsterren. 

Hoe gezellig iets ook moge zijn er komt altijd weer een tijd om naar huis te gaan en ik stapte “schots" en scheef de bar uit. Dat stukje naar huis kon ik nog wel rijden, er is hier toch nooit geen kip op de weg. 

Ik overtuigde Rodrigo ervan dat het nog wel ging. Die zeven km rij ik als het moet nog achteruit naar huis..! Ik was nog niet vertrokken of er stond toch kip op de weg. Eentje met een uniform aan nota bene. Ik vroeg hem beleefd aan de kant te gaan om dat het gevaarlijk is om midden in de nacht op straat te staan (zeker vlakbij een café). De kip in uniform vroeg mij beleefd om uit de auto te komen. Nu had ik de Portugese kennis van Rodrigo nodig om voor mij het één en ander te vertalen. 

Of ik even op een apparaat wilde blazen, daar was ik niet te beroerd voor (of juist wel). Het ging me in ieder geval goed af en kreeg een goedkeurende klap op mijn schouder. Zo daar zou de kous wel mee af zijn. Maar daar dacht de kip anders over. Hij vroeg collega pluimvee om mijn auto aan de kant te zetten. Dat heb ik overigens nog verijdeld en zelf nog gedaan (volgens Rodrigo) omdat ik vond dat die vent niet kon rijden... 

Het kippenhok (Politiebureau) was vijftig meter verder en daar werd het geheel nog eens herhaald. Ik mocht nogmaals blazen. Over het alcoholpercentage wil ik het niet hebben, maar als ik de volgende dag op m'n tong had gebeten was ik spontaan weer dronken geweest. Er werden papieren ingevuld op zijn Portugees en Rodrigo deed zijn uiterste best om alles te vertalen. Ik vroeg hem hoe het er voorstond hij maakte een gebaar door zijn twee wijs en middelvingers te kruisen (tralieteken). Ik vond het overdreven, maar ik was dan ook niet toerekeningsvatbaar. Eindelijk, na uren en uren, waren de papieren ingevuld en ik kreeg een pak mee die de zaterdagkrant van het AD doet verbleken. Ik kreeg de mededeling om maandag om tien uur op het gerechtsgebouw in Figuiero de Vinhos voorkomen. In tegenstelling tot wat ik gewend ben in Portugal is dat wel heel snel... 

We werden naar huis gebracht achterin een landrover. Bergwegen en -bochten en dronken is geen goede combinatie om fris en monter te blijven... 

De volgende morgen drong tot me door wat er allemaal gebeurt was en natuurlijk hoe onverantwoord ik me had gedragen. Ook mijn rol als tweede vader zal nu wel gedaan zijn. Wat een voorbeeld was ik geweest... 

Eigenlijk begon ik hem al te knijpen voor de gevolgen. Ik moest voor de uitkomst in ieder geval niet lang wachten. Maandag zou ik het weten. Nigel, mijn Engelse vriend zal wel eens polshoogte nemen wat zoal de gangbare sancties zijn in Portugal op een misdrijf als dit. Want een misdrijf, dat stond wel vast met dat alcoholpercentage. Een half tot één jaar rijbewijs kwijt en zelfs gevangenisstraf was niet uitgesloten, had hij op internet uitgevogeld en met dat bericht kwam hij me die zaterdag opfleuren. Het hele gebeuren ging als een lopend vuurtje door het dorp en het dorp verderop. Die zaterdagnacht kwam Nigel me vertellen, voor het geval dat ik er niet van kon slapen, dat het ook kon aflopen met 1500 Euro boete en drie maanden rijbewijs kwijt. Dat werd in het café verteld. Nee nu kon ik wel slapen..! 

Die maandagochtend ging ik het bestelde brood ophalen op het pleintje net toen de bus arriveerde. De schoolkinderen zwaaiden naar me en staken een duim op. (De papa’s hadden geluld thuis in het weekend..).

Het moest, de gang naar het gerechtsgebouw... 

Nigel ging als morele steun mee en voor het geval dat ik m'n rijbewijs achter moest laten. Om tien uur precies meldden we ons bij de balie van het gerechtsgebouw. We mochten nog even wachten. Een half uur later vroeg de klerk of Nigel als vertaler op wou treden. Nigel weigerde dat omdat hij ook de taal niet goed genoeg sprak op dat (juridisch) niveau. Of we dan nog even wilde wachten. 

Weer een kwartier later werden we verzocht om ergens maar koffie te gaan drinken en over een uurtje terug te komen. 

Na een uurtje melde ik me weer gedwee aan de balie. Er was wel een vertaler beschikbaar maar pas om twee uur en of we dan terug wilden komen...

Om twee uur melde ik me alweer aan de balie. Of we maar even plaats wilden nemen. Na nog een half uurtje werd ik in een kantoortje ontboden (waar het nogal vreemd rook...). Nigel mocht niet mee naar binnen. Ik werd voorgesteld aan een advocaat, mij toegewezen door de staat Portugal en een vertaalster die ze voor de gelegenheid van school geplukt hadden (lerares Engels). De vertaalster merkte dat ik behoorlijk zenuwachtig was en stelde me gerust. Mijn burgerlijke staat en rechten werden voorgelezen en vervolgens de beschuldiging. De klerk typte met twee vingers mijn verklaringen zin voor zin uit nadat ze vertaald waen. De advocaat keek constant op zijn Gsm en gaf te kennen dat er een rookpauze ingelast moest worden. De vertaalster gaf aan dat ze toch ook nog op school verwacht werd. De klerk moest de boel gaan uitprinten in een andere ruimte. De advocaat vroeg of ik ook een roker was. Ik beaamde dat. Hij begon te lachen hij wees op drie grote plastic zakken die achter in het kantoor stonden. “Zullen we daar aan beginnen?”, zei hij. Het bleken zakken vol met wiet te zijn... 

De klerk kwam terug en het vonnis was geveld (zonder dat ik ooit een rechter gezien had). Hij moest alleen nog even vragen of ik het er mee eens was. Wat ik er van vond? 300 euro boete, "and keep your nose clean" voor drie maanden, dan volgt er ook geen strafblad. Alsof er nog te onderhandelen was... De advocaat gaf nog te kennen dat de boete pas over drie maanden betaald moest worden en dat hij het reçuutje wilde ontvangen. Ik was bedankt en kon wel gaan. Nog even een paar handtekeningen (wat nog een uur in beslag nam) en het zat er op. De vertaalster vroeg welke kant ik op moest en of ze misschien een lift kon krijgen naar school. Dat kon. Ik had het gevoel dat ik er goed vanaf gekomen was. Ik stelde voor om er één te gaan drinken op de redelijk goede afloop pas als ik thuis was dan. Ik was nog op tijd om Ingrid op te halen in Pombal van het treinstation. Ze was opgelucht dat ik mijn rijbewijs nog had en ik moest haar beloven zulke stunten niet meer uit te halen. 

Bij thuiskomst was het hele dorp verzameld op het plein om te horen hoe het was afgelopen. "Ik mocht me gelukkig prijzen" en dat doe ik ook. Het was een les die ik eigenlijk al kende...


Nooit meer doen; je zou er de “kippenkoorts” van krijgen...

Groet, Ferrie