Evacuatie

Men (overheid) vond het verstandig om ons dorpje te evacueren vanwege de bosbranden en de daaruit ontstane rookontwikkeling om ons heen. We waren er al een beetje op voorbereid, een paar tassen met de meest belangrijke dingen stonden al in de auto alsmede een volle tank. Het was duidelijk dat de situatie ernstig was, 64 dodelijke slachtoffers en 200 gewonden zijn geen zaken om mee te lachen. Deze tragedie zal inmiddels bij een ieder wel bekend zijn. Ik zal niet beschrijven wat iedereen zich al zal kunnen voorstellen. Onze gedachten gaan uit naar de achterblijvers die deze ramp zullen moeten verwerken. Hulde aan de brandweerlieden maar eigenlijk aan de hele bevolking die door deze ramp sociaal  gezien boven hun zelf zijn uitgestegen.

Het was een advies! en op het moment van verzoek om te evacueren zaten alle dorpsgenoten bij elkaar omreden dat er de dag tevoren een varken was geslacht en dan is het gebruikelijk om samen te eten en behoorlijk te drinken. De bosbranden waren natuurlijk het onderwerp van gesprek en een gedeelte van de mannen (werkend in de bosbouw) had de hele nacht gewerkt i.v.m. het ruimen van bermen en bomen om het vuur minder kans te geven. Wij blijven! was hun stellige overtuiging , ze zagen de twijfel op mijn gezicht en ze verzekerden mij dat ik beter gehoor kon geven aan de GNR (Politie) met de geruststelling dat zij mijn huis wel in de gaten zouden houden.

Onze eerste evacuatie in ons leven werd een feit. We waren niet de enige, vrouwen en bejaarden plus de kinderen en huisdieren werden naar Castanheira de Pera gebracht en “Jan lul “ zo voelde ik mij omdat de stoere mannen achterbleven, reed er achteraan. Na een vluchtpoging om ons te voegen bij vrienden aan de kust wat ondoenlijk bleek omdat we totaal omringt waren door de bosbranden sloten we ons weer aan bij de rest van de evacuees . 

We werden verzameld bij de brandweerkazerne en verdeeld over clubhuizen en openbare ruimtes. Wij werden ingekwartierd tegenover de brandweerkazerne in een verlaten maar nu weer tijdelijk ingerichte  bejaardensociëteit. Dekens en kussens werden ons uitgereikt en ik voelde me een vluchteling die asiel moest aanvragen, dat is overigens niet verkeerd voor je inbeeldingsvermogen omdat eens aan de lijve te ondervinden.

We bleken aanvankelijk geluk te hebben er was een grote ruimte op de eerste verdieping beschikbaar en we waren op dat moment met zes volwassenen en twee kinderen en drie honden, de meeste andere geëvacueerden verbleven beneden. De ruimte was erg warm en benauwd, hij was ingericht met dertig leren zetels, die langs de kanten waren geplaatst. Een tafel met daarop flessen, water, broodjes kaas en wat energierepen. Het echtpaar met de kinderen waren Engelsen uit een naburig dorp die voor de kinderen een nood-bedje in elkaar aan het frommelen waren, het was al laat en het werd tijd voor hen om te slapen na zo’n slopende dag. De twee meisjes waren zeven en negen jaar oud, normaal heb ik het niet zo op die schreeuwende kinderen maar ik vond deze meisjes zulke schatjes en lieve smoeltjes hebben dat ze me compleet vertederde, de emotie van de dag zal bij mij wel meegespeeld hebben.

Het werd voor ons allen tijd om te gaan slapen en we namen onze posities op de vloer in om het eens te proberen. De honden deden het voorbeeldig en het was of ze het voelde om niet balorig of lastig te worden, ze gingen ook in de slaapstand. Het rumoer buiten belette mij te slapen en besloot rond twaalf uur in de nacht om onze Scooby nog maar eens uit te laten. Na mijn terugkomst was het een drukte van belang in inmiddels onze ruimte! Vrijwilligers en verplegend personeel waren alle stoelen met oude mensen en hoogbejaarden aan het vullen, een helder licht onder de vrijwilligers had een airco ontdekt en zo werden de oudjes naar “onze ruimte” getransporteerd. Het werd een chaos omdat de oudjes over de slapende kinderen ofwel hondjes struikelden, nadat iedereen in zijn stoel was geplaatst en ik praat over twintig ouderen en een dekentje kregen vanwege de airco (?) ging het licht uit en was het even stil.  

Toen begon wat ik al vreesde, men moest naar het toilet of het was te warm of weer te koud de volwassenen-luier zat verkeerd of was vol, het hoesten, rochelen, snurken, winden laten, snikken werden de nachtelijke geluiden. Ik weet wel dat deze hoogbejaarden vaders en moeders zijn waar van gehouden wordt en respect en onze aandacht verdienen maar ik had er al gauw genoeg van en had het gezien. De nachtelijke bejaardengeluiden dwongen mij om maar weer eens met Scooby te gaan wandelen. 

Zoals ik al aangaf we waren ingekwartierd tegenover de brandweer kazerne en het was er een drukte van belang het was al ruim na middernacht en vrachtauto’s en bestelauto’s reden af en aan, allen gevuld met plastic flessen bronwater die na een oproep van burgerbescherming werden gedoneerd door grote of minder grote winkels.

De kazerne werd als opslagruimte gebruikt, alle blusvoertuigen waren toch ergens ingezet en vele jongeren met mondkapjes vanwege de rook en padvinderij, scouts en brandweer lostte de wagens. Ik nam plaats tegenover de kazerne op een muurtje zonder rookkapje gezien mijn vermeende immuniteit (ik ben roker) om dit circus gade te slaan. Ten elke male als er weer een transport binnen kwam liepen de jongeren met grote verpakkingen in en uit de kazerne om het op te slaan. Ik ben geen padvinder maar wel gemaks-vinder en riep de jongens vanaf mijn positie toe om een ketting te vormen en zo kracht te sparen.

Vanaf dat moment bleek ik hun knuffel-evacué te zijn en de één na de ander vroeg of ik wat wilde eten of drinken er was er zelfs één die een pakje sigaretten aanbood en voor Scooby ging men om water en hondenbrokken. Het muurtje werd een rustplek voor hun allen als er even opnieuw transport gewacht moest worden. Het transport van flessenwater bleef maar doorgaan tot ik plots de bestelwagens van de bakker zag arriveren, daar komt het vaste voedsel dacht ik even maar ik had het mis, ook deze auto’s waren gevuld met flessen water. Het schoot me opeens te binnen “ Water naar de zee dragen” dat is natuurlijk een nutteloze bezigheid maar…. “ Water naar de brandweer dragen” is natuurlijk hartstikke nuttig. De hele nacht ben ik in de rokerige lucht met Scooby buiten gebleven. Het begon al licht te worden ondanks dat de zon moeite had om door de met rook gevulde vallei te prikken en er werden nu bestelwagens met fruit en brood gelost, het was een welkome afwisseling voor de los-jongeren een andere verpakking en houding deed hun opleven na een hele nacht water dragen.

Ik vond het tijd worden om Ingrid en Bimba (hond) op te halen en eens te proberen weer thuis te geraken. Natuurlijk had Ingrid ook niet best geslapen en wilde graag naar huis als dat toegelaten zou worden. Het was alweer een drukte van belang in de hal van de sociëteit omdat men bezig was met namen registreren. We piepten langs de rijen mensen met Bimba in mijn armen omdat het beest niet meer zo makkelijk kan lopen, de registranten hadden vast het idee dat ik de hond zijn behoefte ging laten doen maar ik was vastbesloten een vluchtpoging te doen. Het lukte en we reden in alle vroegte naar huis zonder problemen, we werden door de politie, brandweer en het leger netjes doorgelaten. Thuiskomst was vreemd juist omdat ons dorp en vallei gespaard was en de rest erom heen  zwartgeblakerd en zo kaal was als een maanlandschap.

Later hoorde ik dat onze geregistreerde mede-evacuanten nog drie nachten zijn gebleven. Wij daarin tegen werden gewoon thuis beschermd door de stoere mannen van de brandweer (Bombeiros) en bosbouw. Ingrid heeft de evacuatie-nacht ook niet gemist, dat gedeelte “bejaarden-ergernis” had ik gewoon thuis ingevuld, ze bedoelde het hoesten, rochelen, snurken en winden laten.

We hopen zulke avonturen niet meer mee te maken maar het is maar een schril contrast met degene die huis en haard en geliefden door deze brandramp hebben verloren…..

Het zal wel altijd zo blijven “morgen” gebeuren er op de wereld weer vreselijke dingen die dit overtreffen…..Sterkte alvast !

Groeten, Ingrid en Ferrie

Skype opa.

Het was het jaarlijkse bierfestival dat mij deed terugkeren naar Nederland om samen met mijn drie zonen, vrienden en wat kennissen er weer een feestje van te maken. Gehuld in monnikspijen ( als hommage aan de trappisten-monniken en hun bier) reizen wij ieder jaar af naar Leuven (België) om diverse bieren te proeven en op carnavalsachtige wijze ons samenzijn te vieren. Ik zal hier later een verhaaltje over schrijven.

Ik verbleef een hele week in Nederland en om die reden hadden mijn zoons vakantie genomen voor wat zoals dat tegenwoordig heet, quality time met hun Pa. Zij en hun partners wonen dicht bij elkaar en twee zelfs in dezelfde straat. De jongens; Bennie Tim en Wauter hebben een goede band met Pa waar ik erg trots op ben. Het geeft me het gevoel het goed te hebben gedaan wat betreft de opvoeding, het is geen toeval dat hun voorletters BTW vormen kinderen zijn toch altijd een Belasting Toegevoegde Waarde in een relatie. Kortom we mogen als ouders niet klagen, ze komen graag naar Portugal en Skypen regelmatig. Ze stonden compleet achter onze beslissing om nog een avontuur in het buitenland aan te gaan en steunen ons daarin.
De jongste woont pas samen, de oudste al wat jaren en zo ook de middelste Tim die mij al reeds opa heeft gemaakt, voor zijn kinderen zijn wij opa en oma Sype de oudste “Kytana” is een meisje van zes jaar en de jongste “Jairo” een jongetje van vijf vraag me niet hoe ze op de namen zijn gekomen maar tegenwoordig zijn Marie en Piet niet meer in de mode. Het moge duidelijk zijn dat we het meeste contact met hen over Skype hebben. In de regel duren die gesprekken met de kleinkinderen niet al te lang, gezien het moderne adhd label op kinderen (geen geduld). Niettemin is Oma skype immens populair omdat ze de juiste tonen weet aan te slaan. Vergis u niet ik vind ze leuk en lief maar ben wat onhandiger in Skype omgang. De communicatie met jong volwassenen gaat me beter af.

Nu u weet dat ik van mezelf vind dat het opvoeden me aardig afging volgt er nu de volgende gebeurtenis. Het was een sms’je van Tim naar zijn broer Bennie waar ik logeerde die vroeg of ik de volgende dag wat te doen had en of dat we iets gepland hadden. Neen er was niets gepland, op lekker chillen na dan! Vraag dan eens aan Pa of hij een middagje op de kinderen kan passen want Eliny (zijn partner) moest werken en hij moest afrijden voor zijn motorrijbewijs en met nog een les vooraf koste dat wel een paar uren. “Natuurlijk kom ik oppassen “ was mijn reactie. De volgende dag melde ik me om de afgesproken tijd bij huize Tim. Ik werd enthousiast onthaalt en overladen met kusjes en omhelzingen. De nodige instructies van Tim volgde die me wees op een whiteboard in de hoek van de kamer, die weergave gaf van de dag om zo de dagelijkse structuur te waarborgen. Het vermelde wat pa en ma die dag gepland hadden en wat ze van de kinderen verwachten. Zo moest Jairo nog ieder uur gaan plassen en Kytana een half uurtje lezen en hun spulletjes opruimen voor het eten enz.

Zo, dat was toch anders als hoe wij het deden, bedacht ik me. Tim vertrok en mijn taak begon. De kinderen waren naar televisie aan het kijken met een schermafmeting om nooit meer te moeten behangen en kropen dicht tegen me aan, dat verveelde al snel en het was tijd voor een spelletje “zullen we kwartetten Opa” vroeg Kytana “ ik heb een nieuw dieren kwartet”. “ Jaaaaa kwartetten “ riep Jairo knoerthard in mijn oor en hij snelde naar de tafel om het kwartetspel te pakken ”Ik deel” riep hij maar dat was niet naar de zin van zijn zus die het spel uit zijn handen rukte en gilde “Nee ik deel” Het ruziede even door tot Opa met de oplossing kwam en vroeg of hij mocht delen. Dat was goed en het spel begon, de vraag naar kaarten over en weer ging vier ronde goed tot Kytana haar broertje van vals spel betichtte, die daarop woest alle kaarten in de lucht wierp en weer op de bank plofte om verder televisie te kijken. Ik gaf te kennen dat Opa even in de tuin een luchtje ging scheppen en bloemetjes ging kijken (peukje doen)

Bij terugkomst in de kamer stond Kytana op tafel “Wat doe jij nu ”merkte ik op “Je mag toch niet op tafel staan” ze keek me ondeugend aan “Dat mag ik wel” en ze begon te springen, op dat moment trekt Jairo aan mijn broek met de vraag “Verstoppertje spelen Opa?” Ik richtte me weer tot Kytana en riep “Dat gaat papa niet leuk vinden kytana” Oei.. ik realiseerde me gelijk dat ik daar papa als boeman mee weg zette en corrigeerde de pedagogische fout met de opmerking “ Opa vindt dat niet leuk hoor! ik zal het fijn vinden als je van de tafel komt” Jairo riep vanuit de kamerhoek ”Ik ga me verstoppen!” en draaide zichzelf in een gordijn daarbij een bloempot van de vensterbank stotend. Kytana volharde in haar positie “ Opa pak me dan” riep ze. Ik wende me tot Jairo “ Wat doe jij nu?” stomme vraag want hij had duidelijk gezegd dat hij zich ging verstoppen, “Opa kun je me nog zien?” kwam het vanachter het gordijn “Kytana als je nu niet van tafel komt, zal ik je er eens af halen!” dreigde ik en maakte een schijnbeweging richting tafel als pressingmiddel, Jairo had zich inmiddels nog wat verder in de gordijnen gedraaid en de gordijnroe stortte naar beneden. Ik verloor de controle (als die er al was) en plukte Kytana iets te hardhandig van tafel en plofte haar in de bank, ze barstte in huilen uit “Blijf zitten jij!” snauwde ik en begon de gordijnmummie te ontwikkelen die ook begon te blèren omdat hij de gordijnroe niet had kunnen ontwijken, na zijn ontwikkeling plofte ik hem ook met een vol geplaste broek op de leren bank en ging voor hen op de salontafel zitten ……
“Je mag niet op tafel zitten Opa” snikte Kytana “Nee Opa dat mag niet van Papa” deed Jairo zijn duit in het zakje.

Ik wil dat jullie nu opletten en naar Opa luisteren” siste ik hen toe en vervolgde : Bij deze wil ik graag jullie volledige attentie, allereerst zal ik het fijn vinden als jullie je open en oprecht verontschuldigen tegenover Opa. Het is geenszins mijn bedoeling jullie te berispen voor alles en nog wat maar jullie gedrag moet wel binnen de kaders van het toelaatbare blijven als aangegeven op het whiteboard. Ik verlang dan ook dat jullie meewerken aan herstel van onze relatie die node is verstoort. Mocht het zo zijn dat jullie iets van Opa verlangen in het belang van jullie welzijn ben ik daarin natuurlijk welwillend. Derhalve verlang ik ook van jullie dezelfde welwillendheid en toewijding om er samen een fabelachtige middag van te maken. Laten we samen in consensus beslissen hoe we de middag verder zonder kleerscheuren gaan invullen. En om even terug te komen op de afgelopen ongeregeldheden. Ik zal jullie ouderlijk gezag ontzien van jullie daden en zal er enigszins daar zelf ook de vruchten van plukken gezien mijn overschatte vermeende pedagogische kennis. Dank voor jullie geforceerde aandacht en het lijkt me nu het moment om culinair iets voor jullie te betekenen… laat ons pannenkoeken gaan bakken met daaraan gekoppeld de symbolische waarde dat alles weer koek en ei is!

Volgens mij hadden ze alles gesnapt want het snikken was over en ze snelden naar de keuken om de koekenpan, melk en bloem voor Opa klaar te zetten.

Het was zeker nog een aangename middag die bekroond werd met het slagen van Tim voor zijn rijbewijs. Op de vraag van Tim wat wij die middag zoal gedaan hadden kwam het verhaaltje van Opa op de eerste plaats en pannenkoeken bakken op de tweede. Van afscheid wilde de kinderen niet horen Opa Skype moest altijd bij hun blijven en werd bedolven met kusjes en knuffels.

Buitengekomen pinkte ik een traantje weg …..en dacht bij mezelf Opa’s blijven in de regel nooit!

Geniet maar van uw (Skype)( klein) kinderen

Groet Ferrie

Rijvaardigheidsbewijs in buitenland!

Bijna verlopen dat is hij, mijn rijbewijs, dus dat vraagt om actie maar hoe, wat, waar?  

Ik had hem allang in moeten ruilen voor een Portugees exemplaar. Ik ben niet zo accuraat en dat nekt me nogal eens. Na rondgevraagd te hebben werd mij geadviseerd om eerst een formulier bij een rijschoolhouder op te halen (gezondheidsverklaring) en die in te laten vullen door een arts. Oké bij deze, en inderdaad een behulpzaam deskmeisje bij de rijschool kon er mij één doen bekomen.             

Nu nog een arts bezoeken, en daar heb ik dus wel ervaring mee. Deze jongen gaat echt niet meer in de wachtkamer van het Centro de Saude zitten, tegen de tijd dat ik dan een dokter zie is mijn rijbewijs definitief verlopen en wacht me een nieuw rijexamen.

Ik had een beter plan; in een dorp verder zit een privé dokter en daar had ik wel wat geld voor over. Je behoefde geen afspraak te maken werd mij verzekerd en het is er nooit druk. Het was even zoeken maar tussen twee winkels een payshop (tijdschriftenhandel) en een groenteboer zat de praktijk van de betreffende dokter. Het pandje was nog geen twee meter breed en het bordje met het opschrift “Medico” was niet groot en maakte een latere ogentest overbodig.

Men had gelijk, het moment dat ik de wachtkamer binnenstapte piepte juist een patiënt voor mij de artsenkamer binnen, verder zat er niemand. Ik nam plaats op één der zes stoelen die ooit een bordeauxrode bekleding hadden gehad en waren nu wat vettig zwart net als de rest van de ruimte. Ik vroeg me af hoe moeilijk het was om een ruimte van twee bij drie schoon te houden! Af en toe de voordeur open laten staan had al veel effect gehad. Goed daar kwam ik niet voor en vond het wel best. De deur naar de artsenkamer was met leer gecapitonneerd om het geluid naar de wachtkamer te beperken, wat geen bijster beste job was geweest want ik hoorde de patiënt om de haverklap rochelend zijn keel schrapen en kuchen. Ha dacht ik pilletje voor zijn keel en aftaaien jij………mijn beurt!

Het duurde toch langer dan mij beloofd was en bekeek het formulier nog eens dat ik eerder bij de rijschool verkregen had. Nu ik toch zit te wachten zal ik mijn gegevens alvast invullen dat zal het bezoek verkorten. Na alle tegels en vliegen geteld te hebben zwaaide plots de deur van het artsenverblijf open en de patiënt werd uitgezwaaid. 

Rochelend en zijn keel schrapend waarna een kuch, stelde de arts zich voor ……..?? De arts was zeer klein van stuk en al ruim zeventig hij droeg een papieren artsenjas die veel te groot was en los om zijn lijf wapperde. Hij deed me denken aan een half afgewikkeld wc rolletje. Het artsenverblijf zelf was raamloos en werd verlicht met een TL balk waarvan de starter aan het wedijveren was met de TL-buis om licht te verspreiden. De ruimte was ongeveer drie bij drie meter met een veel te groot bureau en aan weerskanten een stoel waarvan een draaistoel, een onderzoeksbed en een kast voorzien van een schuifdeur. Het bureau was bezaait met papieren en een lamp, asbak met pijp en een pakje tabak!!  Aan de artsenruimte was een toilet gebouwd eveneens met een schuifdeur die openstond waarschijnlijk voor eventueel meer zitplaats als je als stel binnenkomt.

Wat was het doel van mijn bezoek? Ik overhandigde het formulier met de hoop dat er dan weinig uitleg nodig was. En dat was ook zo! “ U heeft het al ingevuld” was de reactie van de arts “Ik heb mijn gegevens alvast ingevuld” was mijn verweer met enige trots omdat ik het Portugees zo goed had begrepen. “ Dat is mijn werk “ stelde de arts en verscheurde het formulier om daarna een nieuwe te pakken van een formulierenstapel. Ik was dus voor Jan … bij de rijschoolhouder geweest.  Hij vroeg om mijn rijbewijs en een cartao de residencia (inwonerskaart) die ik hem netjes overhandigde.  

Hij zag dat ik Nederlander was en ontdooide uit zijn artsen(wc)rol en begon een verhaal over zijn zus die al veertig jaar in Amsterdam woont en een Portugees restaurant uitbaat aan de overkant van het Rijksmuseum. Als je die plek kan betalen zal uw zus wel muito dinheiro (veel geld) hebben stelde ik en hij begon te glimmen en een lach verscheen op zijn gezicht “Ja meer als ik” was het antwoord en noemde een aantal plaatsen op waar hij al eens was geweest tijdens zijn bezoeken aan zus lief. Ik heb een behoorlijke topografische kennis maar vermoed dat al die plaatsen op Vlieland liggen want ik herkende er geen één van maar op Vlieland ben ikzelf nog nooit geweest (Of was het zijn uitspraak?)

 Hij vroeg of ik alle categorieën wilde behouden die op het rijbewijs stonden, (Ja zeker ik heb ze allemaal)  “doe maar, hoezo?”  hij begon uit te leggen na weer een rochel en een kuch dat er voor de vrachtwagen en bus een psychologische test vereist was! Die durf ik niet meer aan, vergeet het maar! Ik vermoed dat ik dan alleen nog maar in een ambulance mag rijden (achterin met dwangbuis) doe dan alleen de auto en motor maar. Met het motorrijbewijs wil ik me misschien als ik tachtig ben nog eens aansluiten bij de Hells Angels voor wat avontuur!

De test begon, ik moest mijn arm op een kussen leggen (die met dezelfde stof als de stoelen in de wachtkamer was bekleed en ook zo vettig), om de bloeddruk op te meten. Te hoog was de conclusie. Ja dat is me bekend daar heb ik medicijnen voor! Die schijnen dan niet te werken zei het doktertje en schreef me andere voor “kosten bijna niets maar ze kunnen je leven redden”. Ik wees op het pakje tabak “ kost veel maar kan je leven bekorten” Geen lachje kon eraf hij richtte zich weer op de gezondheidsverklaring terwijl het anti hoge bloeddruk-recept tussen zijn korte beentjes uit een printer rolde onder het bureau. Wederom verscheurde hij de verklaring zonder uitleg en begon een verse in te vullen (altijd moeilijk om een foutje toe te geven). Eindelijk was de taak voltooid en met een zegel en handtekening overhandigde hij mijn felbegeerde formulier. Ook de recepten, drie stuks voor drie maanden kreeg ik mee voor de farmacia. Ter afscheid moest ik twintig euro aftikken, geen wonder dat zijn zuster het beter deed!

Nu rest mij nog om bij de desbetreffende instantie mijn rijbewijs te gaan verlengen. Dat zal wel in de grote stad Coimbra of Leiria worden dat is van mijn dorp een uur rijden maar met de wetenschap dat ik gezond verklaard ben moet dat wel goed aflopen. Nee ik mankeer niets….Ik heb hier in Portugal al zoveel mensen met een hoge bloeddruk zien rijden.      

Met een bijna verlopen rijbewijs en met de naam van de straat waar de betreffende instantie (IMTT) zich bevind in mijn navigatie systeem, gingen we (Ingrid en honden) vol vertrouwen naar Leiria afstand 80 km. Ik moet zeggen dat verliep vlot en we hadden het zo gevonden. Een groot parkeerterrein omsloot het gebouw waar we moesten zijn en stond ook vol.

Een tip voor de Nederlander als men met ambtenaren in Portugal of Spanje dan wel Italië te doen heeft, zorg dat je net voor de lunch aan de beurt bent, je wordt in de regel wat sneller geholpen en drank en slaap speelt nog geen rol. In dit geval was dat overbodig want het kantoor werkte gewoon tussen de middag door. De receptieruimte zat vol en er stonden zelfs mensen buiten. Ingrid wurmde zich langs de menigte om uit te zoeken waar we moesten zijn Ik verbleef nog even buiten (roken). Ze kwam na vijf minuten  terug en had een nummertje moeten trekken en meldde dat er nog veertig mensen voor ons waren!!

We konden al gauw zien hoe snel ( beter gezegd langzaam) het verliep en Ingrid stelde voor om maar wat boodschappen te doen tussendoor. Dat is nu niet echt iets voor mij om weg te lopen! maar gezien de rij mensen leek het me een goed plan. Het boodschappen doen liep voor mij uit de hand “Moet je nu net deze keer de winkel leeg kopen” vroeg ik Ingrid maar ze liet zich niet opjutten en stelde voor de honden ook maar even uit te laten. Ik kreeg de kippenkoorts en maande haar op te schieten. Na terugkomst  bij het IMTT waren er nog twintig wachtende voor ons…..

We hebben die tijd daar uitgezeten. Intussen bedacht ik me opeens, ik heb geen pasfoto’s  helemaal niet aan gedacht, ik werd ongerust afijn zal wel zien hoe het afloopt. We werden door een bode verwezen naar een bureau alwaar een dame de papierenzooi in ontvangst nam en ze begon ijverig de zaak te verwerken, dat gaf hoop. Ingrid gaf antwoord op de vragen ze kan al redelijk goed communiceren in het Portugees. Plots gaf de dame aan dat ik naar een ander bureau moest waar iemand mijn pasfoto zal maken…… Pffff  voor niets me druk gemaakt. De pasfotoneemster liet me het resultaat van haar werk zien en vroeg of ik tevreden was. Al had ze me blote kont gefotografeerd ik vond alles goed.

Uiteindelijk kreeg ik een formulier wat dienst moest doen als voorlopig rijbewijs en het zal twee maanden geldig zijn, mocht ik dan nog geen nieuw rijbewijs ontvangen hebben moest ik het formulier komen laten verlengen!!…. wel, wel.

Na mijn postbus bijna twee maanden elke dag te hebben geleegd behalve op zondag en maandag was er nog steeds geen rijbewijs! Het voorlopig rijbewijs dreigde te verlopen en ik zal me weer bij het IMTT moeten gaan vervoegen. Ik dacht nog, eerst verloopt mijn rijbewijs en nu verloopt mijn voorlopig rijbewijs, zal ik nu een voorlopig voorlopig-rijbewijs krijgen.

Het formulier zal het weekend verlopen en ik koos ervoor op donderdag te gaan want op vrijdag is het overal drukker. Daar gingen we weer …richting Leiria 160 km op en neer incalculerend dat het ons weer een dag gaat kosten. Deze keer hadden ik wat meer geluk temeer omdat we niet om boodschappen konden, we waren namelijk bijna gelijk aan de beurt. De juffrouw checkte de computer en gaf ons te kennen dat het rijbewijs ergens onderweg was. We kregen een nummer op een formulier voor ons plaatselijk postkantoor nog altijd 7 km van ons dorp en moesten daar maar eens gaan vragen. Aangekomen bij het postkantoor moesten we toch wachten want het was lunchtijd! Om halfdrie ging de deur open en Ingrid ging polshoogte nemen. Ze kwam terug met een lach op haar gezicht, de postbeambte had haar verteld dat de postbode uitgerekend vandaag  onderweg was om de gehoopte post af te geven en zo niet ….morgen terugkomen.

Terug in ons dorpje keek ik vol spanning in de brievenbus……leeg  Ik had niet anders verwacht! dan morgen maar weer terug naar het Postkantoor. Een uur na thuiskomst stormt een autootje van de post toeterend ons straatje in met grote haast, de postbode komt de auto niet uit vandaar het toeteren . We moesten voor ontvangst tekenen en hij overhandigde een DICHTE enveloppe “Alstublieft uw rijbewijs” riep hij triomfantelijk alsof hij wist hoeveel moeite het ons gekost had….. waarschijnlijk was dat ook zo!!  

Had ik maar voor de (drukke) vrijdag gekozen dan had ik geen dag verloren en met een  nieuw rijbewijs naar Leiria kunnen gaan……of ?

Groet,                                                                                                                                                 

Rijvaardige Ferrie