"Krak"

Sommige dingen die in het buitenland gebeuren brengen eerder een paniekgevoel teweeg dan in Nederland. Het paniekgevoel begon bij het ontbijt tijdens het nuttigen van een wat ouder broodje met hazelnootpasta.

‘Krak’ zei mijn gebit !? Ja ik heb nog een ouderwetse prothese die in dit digitale tijdperk mijn oorspronkelijke bovengebit vervangt. Nee, het was geen eigen keuze, maar het gevolg van overmatig medicijngebruik tegen acne, wat mijn toenmalig gebit verwoeste... Nu was het hebben van acne geen pretje en het liet bij mij ernstige sporen na in het gezicht. Er zijn dan nog altijd mensen en vooral kinderen die een verklaring willen hebben voor al die littekens. De vraag van de kinderen is goed te pareren. Ik vertrouw hun altijd toe dat ik per ongelijk door een schot hagel ben getroffen uit een geweer van de jager, die het gemunt had op kinderen die lastige vragen stelden. Volwassenen geef ik geen antwoord meer.

Natuurlijk heb ik er onder geleden; acne en dan nog tandverlies is geen sinecure voor een jongeman die van zichzelf al geen schoonheid is... Mijn moeder kwam dan ook met de troostende woorden “schoonheid zit van binnen”. Wat ik dan ook weer overcompenseerde..: Men trof mij regelmatig aan met een vinger in het oor of de neus, om toch vooral maar schoon van binnen te blijven... Nee dat is een lekker zicht een neuspeuterende tandeloze puistenkop...

Voor de rest best een leuke jeugd gehad.

Maar nu... De breuk in mijn bovengebit moest gerepareerd worden en dat in Portugal! Ik zag de bui al hangen: gebit dagen kwijt en met een mummelbekje mijn gasten tegemoet treden... 

Ik heb ook mijn trots! 

Na het opzoeken van een tandheelkundiglaboratorium (woordwaarde 26), twintig kilometer buiten mijn dorp, kon ik mij vervoegen bij de tandheelkundigmedewerker. Het was een jonge man en een knappe ook, waar menig vrouw wel een tandje voor zou willen missen... Gelukkig sprak hij Engels; mijn Portugees is niet toerijkend om dit akkefietje te bespreken. Hij begreep snel wat het probleem was maar begon verkeerd…

Hij vroeg naar mijn gsm nummer... Ik dacht O nee hé, dit gaat dagen duren... Ik gaf hem te verstaan dat ik op doorreis was en de volgende dag in Holland verwacht werd. Hij bestudeerde de breuk nogmaals en vroeg of ik over een uurtje of zo terug kon komen. Pffff ik had het gevoel dat ik ontsnapt was aan een tandeloze week 

Oké een uurtje daar kon ik mee leven ik zal in tussen wel wat boodschappen gaan doen. Het enige waar ik rekening mee moest houden was een winkel uitkiezen waar ik niet te veel moest praten. De “Intermercado” is zo’n winkel. Je pakt je boodschappen en betaalt met een pasje. Simpel en de communicatie is in de regel nihil in dat soort winkels. En dat was wat ik ook verwachte. Maar natuurlijk, aan verwachtingspatronen word in Portugal niet meegedaan. Het toeval wilde dan ook dat ik er enkele bekenden tegenkwam die je uitgebreid begroeten en willen weten hoe het met je gaat. Bij de kassa gekomen werd gevraagd of ik een bonuskaart had of het vlees apart verpakt moest worden; of ik voor de rest van de boodschappen een plastictasje wilde kopen; of ik met contant geld of een pasje wilde betalen enz.

Opeens werd ik me ervan bewust dat, nadat ik allerlei van die gesprekjes had gevoerd, er niemand had gevraagd: “wat zeg je “, wat normaal bij schering en inslag gebeurt... Ik had kwijlend en slissend iedereen goed te woord gestaan en iedereen had het verstaan!!

Portugees is echt geen gemakkelijke taal om te leren en zeker niet om de taal uit te spreken. Ik probeer wat Portugees te leren (als ik me er de tijd voor gun) en op de uitspraak moet altijd veel geoefend worden.

Bij het oefenen ligt vanaf nu mijn gerepareerde bovengebit op tafel...

Groet, Ferrie

Emotie....

Het wegbrengen van mijn meisje viel me dit keer zwaarder dan anders.

Ze reist per trein vanaf Pombal naar Porto om daar het vliegtuig naar Maastricht nemen. Daarna wordt ze opgepikt door één van mijn zonen om haar terug naar Zeeuws-Vlaanderen te brengen, waar ze maandag de arbeid zal hervatten. Dat ze weer moet werken valt me niet zwaar. Er moet toch iemand het geld verdienen. 

Ik heb haar weggebracht naar het station van Pombal,  wat één uur reizen behelst. Meestal eten en drinken we in Pombal nog iets als soort van afscheid. Dit keer moest ik nog wat boodschappen doen en er bleef geen tijd over om nog een behoorlijk afscheid te nemen. We moesten behoorlijk doorlopen om de trein te halen en natuurlijk besluit de hond dan om nog even rustig zijn behoefte te doen. Een stippellijn van hondenpoep achterlatend trok ik hem mee richting station. We waren maar net op tijd.

Ik merk dat hoe ouder ik word, er emotioneel iets in mij verandert. Ik krijg tegenwoordig bij het afscheid nemen zo’n ” limonadegazeuse” prikkelend gevoel in de neus en tranen dringen zich op. Ik kan het niet helpen. 

Het terug naar huis rijden heb ik niet echt bewust meegemaakt. De autoradio gaat op vol volume en bij elk kwijlliedje die ik vroeger vervloekte komt dat limonadegazeuse-gevoel ook weer terug. De hond kijkt me dan aan met een blik in de ogen van: "als je me nog één keer knuffelt stik ik de moord". Ik hoop niet dat het rotgevoel bij afscheid nemen erger wordt. Stel je voor dat je de gasten huilend staat uit te zwaaien na een vakantieweek...

De conclusie is dus dat de overgang zich bij mij heeft ingezet en sommige televisiemomenten en liedjes roepen, zonder dat ik er controle over he,b het limonadegazeuseprikkel-gevoel op ……. Het moet dan maar. 

Vergis u niet: verwar het rotgevoel bij het afscheid niet met heimwee naar Nederland. Ik weet niet of ik in Nederland nog oud zou willen worden. Niet dat Nederland een verkeerd land is. Integendeel.  Ik denk dat het één van de beste landen is om in te wonen … (Op deze zomer na dan...)

Oké er zijn zaken die er spelen die ik niet meer vertrouw . Misschien is alles inmiddels zo goed geregeld dat politiek daarom allerlei andere zaken moet verzinnen. 

Neem alleen maar het ouder worden. Dat gaat natuurlijk geld kosten, verzorging, medicijnen en incontinentiemateriaal en dat hakt er in. Maar het zal me niet verbazen als de één of andere politicus een “kontvoddentaks “ voor ouderen in wil voeren.  Best kans dat de verzorgingshuizen de “haatpaleizen” van de toekomst worden want daar moet straks veel geld naar toe.

Geen nood heb je zin om het allemaal even te ontvluchten Kom je toch lekker naar Portugal.

Als je geluk hebt is het weer tot in November nog goed .

De natuur is hier voorlopig nog mooi groen.

Het eten en drinken goed te doen.

Ik moet stoppen met de opsomming want anders lijkt het op een kwijlliedje en voor je het weet zit ik hier te janken...

Groet uit het zonnige Portugal.

Pruimenoogst

Mij betrappen op het eten van fruit zal men niet gauw doen. Oké kersen en druiven. Ik noem ze gemakshalve “snelfruit”... Zodra het wat meer moeite kost en ik moet gaan schillen of pellen, haak ik meestal af. Moeite overtreft hier voor mij de smaak.

Maar zoals eerder vermeld ben ik verguld met diverse fruitbomen die, in tegenstelling tot het vorig seizoen, nu goed gedijen. De eerste fruitsoorten die aan oogsten toe zijn, zijn de Pruim en de Perzik. De perzik is pas dit seizoen geplant en de opbrengst was drie stuks. De pruimenbomen waren overladen..! Nu wilde ik de pruim nog wel classificeren als “snelfruit”, maar daar kwam ik even van terug....

Allereerst de oogst van de pruimenbomen ! 

ik ben nog niet zo goed geoutilleerd dat ik even een net of een pruimenladder tot mijn beschikking heb. Daarbij komt: “de pruim” dient met de hand geplukt te worden. Op het moment dat ik onder de boom sta hangen er grote trossen pruimen boven mijn hoofd. Zodra ik in de boom geklommen ben besluiten de pruimen waar ik makkelijk bij zou kunnen, spontaan zich zelf te plukken en laten zich in groten getale naar beneden vallen en net daar waar ik niet bij kan.., die blijven natuurlijk hangen... "Dat is toch mooi", zou je denken. "Alles wat naar beneden valt moet je niet meer plukken"... 

Maar, ik woon in de bergen…….. 

En de .pruimenboom “woont “ook in de bergen. 

Dus de pruimen liggen overal. Hun verspreidingsgebied is groot. 

Een Portugese pruim valt verder van de boom dan de appel in Nederland...

Ten tweede:  Wat te doen met zoveel pruimen?

De oogst was in mijn ogen gigantisch. Kilo’s en kilo’s pruimen... 

Allereerst was de pluk veel werk maar nu moest ik de pruimen gaan verwerken. Aldus begon ik aan het koken van Jam, Gelei, kruimeltaart, siroop, chutneys enz. En dat koste mij ook nog kilo’s suiker, bloem enz. Dagenlang rook je de zoete, weeïge lucht van pruimen. Ik kan wel zeggen de pruimen komen m'n neus uit, maar dat is niet waar. Ik was even vergeten welke uitwerking de pruim heeft op het consumeren ervan... De pruim zou zijn status van “snelfruit” waarmaken en dat heb ik geweten. Ze waren niet te stoppen... 

Zoals ik al zei, ze komen niet uit mijn neus, maar zoeken de snelste weg door mijn darmen! Mijn toiletbezoeken waren bijna net zo gigantisch als de pluk .

Ik moet een redmiddel bedenken. Men beweerd dat nog niet hellemaal rijpe bananen een stoppende werking hebben. Ik ga het proberen. Mocht het middel (de banaan) niet het bevredigend resultaat hebben dan stop ik hem daar waar er gestopt moet worden..!

Beste vrienden tot de volgende oogst.

Groet Ferrie