Heen en weer geslingerd

De reden om me te vestigen in een Zuid Europees land en daar een B&B te starten wordt ingegeven door een aantal factoren: goed weer, avontuur, romantiek, lekker eten en drinken en de regie over je eigen arbeid.

Het ontsnappen aan een stressvol bestaan in Nederland kan ook de wijzer doen uitslaan op de “ik-vertrek-meter”...

Natuurlijk heb ik me er een voorstelling gemaakt voor ik vertrok en rekende ik op mijn gezond verstand en een beetje geluk. Nu ik hier een aantal maanden woon en werk…… Werk? (Ja, dat leest u goed). 

In Nederland moest ik me concentreren op één job . De werkzaamheden die ik hier verricht zijn daartegenover zeer divers. Zoals daar zijn:  Huisman, veldarbeider, monteur, kok, gastheer, schoonmaker, bouwvakker, schilder, taalstudent enz. 

En zoals ik al verwacht had dat bevalt best.

De landstreek Midden Portugal is geweldig maar er zijn ook zaken die ik niet verwacht- of aan gedacht had. Niet allemaal even schokkend, alleen wel een overpeinzing of beschouwing waard. 

Zo ging ik b.v. er van uit dat het altijd goed weer was... 

Oké het zal wel eens regenen, maar.., donder en bliksem, àls het hier eens onweert, dan heb ik het idee dat de hele wereld vergaat. Bij nood- en onweer komt het nog al eens voor dat de stroom uitvalt en dan natuurlijk net wanneer ik een liefdesbetuiging aan mijn vrouw (die nog in Nederland is ) aan het emailen ben. Het gaat soms zo te keer dat ik maar beter alvast aan een overlijdensbericht begin...

Dan is er soms de twijfel in welke tijd ik nou eigenlijk leef...

Veel verkeer in mijn omgeving is er niet. Het verkeer wat er is is zeer gevarieerd. Overreden worden door een bromfiets zal niet gauw gebeuren. Er rijden hier nog veel brommers uit de jaren ‘70 van de vorige eeuw en die zoveel herrie maken dat je ze een berg eerder al hoort naderen.

Daarentegen moet je blijven opletten, omdat je zo'n nieuwe hybride 4weeldrive auto, maar ook een ezelkar nu eenmaal niet hoort aankomen.

Het land kan ofwel bewerkt worden door een “Newholland” landbouwmachine, of, (en wat je hier vaker ziet) dat de boer zijn vrouw voor de ploeg spant. (Waarschijnlijk om de ezel te sparen voor de eindedag conversatie).
Modern en ouderwets hebben hier een verbond gesloten om samen langzaam aan de toekomst te wennen...

Hetzelfde geld voor de ambtenarij.

Men gebruikt wel computers maar de back-up blijft een formulier wat je zelf aan het loket moet invullen met hulp van een formulier dat omschrijft hoe je een ander formulier moet invullen en allemaal liefst in drievoud (wat bij mij al gauw in driefout resulteert). Mocht je dan nog wat willen vragen zonder formulier, zorg dan voor een respectvolle benadering alsof de ambtenaar in kwestie over jouw leven of dood beschikt. Het vreemde daarentegen is dat als je die ambtenaar dan in privé tegenkomt in een cafeetje of iets dergelijks, hij je benadert als ware je een verloren vriend en er dan op staat hij dat je iets van hem drinkt.

Het geeft niet… het is (www.)natuurlijkportugal(.nl) en ik raak er heus wel aan gewend.

En nu heb ik zin in koffie. 

Alleen.., zal ik nou koffie met de hand zetten of het koffiezetapparaat gebruiken? (als het niet onweert), het licht in de keuken aansteken of de kaarsen?, deze blog e-mailen of een brief schrijven?, stofzuigen of vegen?, water bij de pomp halen of uit de kraan?, met de auto of de ezel? 

Ik voel me een beetje door de tijd heen en weer geslingerd...

Bramenstruiken

Een eigen stuk grond is hier in Portugal nog steeds van groot belang. Men verbouwt er zijn groenten; laat er zijn sinasbomen en olijfbomen op groeien enz. In dit gedeelte van Portugal is een siertuin niet belangrijk. Begrijp het niet verkeerd; we houden wel van bloemen, maar als die bloem uitgebloeid is, moet het wel een peer of een appel worden..!

Nu, bij Casa Ribeira hoort ook een stuk grond met diverse bomen en planten. En om heel eerlijk te zijn zien andere mensen (mijn gasten) gelijk de mogelijkheden. Ik niet….
Ik vind het heerlijk om door de natuur te lopen, maar om zelf hand in die natuur te hebben zie ik minder zitten. Ik heb gewoon geen groene vingers...

Het bewuste stuk grond was trouwens ook behoorlijk verwaarloost (lekker zo laten dacht ik...). Onder invloed van mijn vrouw en gasten werd de druk opgevoerd om er toch eens wat aan te gaan doen. De olijfbomen moesten gesnoeid, de tamme kastanjes waren te groot, er stonden te veel varens en de druivelaar, die het hele stuk grond omzoomt, moest geknipt.

Maar het ergste was: het hele land was bezaait met bramenstruiken... 

Overal waar je keek, bramenstruiken of bramenplanten en bramenstrengetjes die er nog over dachten te gaan groeien. De staat waarin de struiken zich bevonden leek uit een horrorfilm te komen. Ze groeiden door en over elkaar. Ze waren bruin, groen, dik, dun, levend en dood. Er was geen doorkomen aan. Ze grepen je vast, doorboorden je vel, kamden je haar, bedreigden je ogen,e n lieten je uiteindelijk, na jezelf te hebben losgerukt, bloedend gaan...

Voor zoiets als dit heb je geen groene vingers nodig (die worden toch bloedrood of zweren later van je handen), maar stevige handschoenen en een grote schaar! 

Ik heb het nog geprobeerd met een bosmaaier maar die liep elke maal vast. Later met een machete, maar bij iedere slag die ik deed werd ik terug geslagen, tot het bloed langs mijn wangen liep... 

Weken heeft het me gekost (en misschien zelfs een vriend, die me een paar dagen kwam helpen met knippen en verbranden). 

Vijf paar handschoenen heb ik versleten en een pincet!

Maar ze zijn er aan!
Ik heb deze oorlog voorlopig gewonnen.
Ongelooflijk, er kwamen bomen en planten onder vandaan waarvan ik niet eens wist dat ze er stonden. Een vijgenboom, appelbomen, een peer, nog meer olijfbomen, aardbeiplanten en zelfs een mangoboom..! 

Ik hoop dat het dit jaar lekker opbrengt want ik ben gek op peren, appelmoes, vijgenjam, aardbeienjam en olijven.

Ik ben alleen bang dat ik dit jaar mijn potje bramenjam in de winkel zal moeten kopen...

De Kettingzaag

In de wintermaanden Januari en Februari kan het ook in Portugal, met name in de avonduren, behoorlijk koud zijn. Onze woning is dan ook voorzien van een gedegen houtkachel die mij in de avond van de nodige warmte voorziet. Het hout voor de kachel verzaag ik zelf.

Maar, mijn kettingzaag heeft zijn beste tijd gehad en is zo bot als Sinterklaas zijn achterwerk. In overleg met één van mijn beste vrienden komen we tot de conclusie dat het misschien slim is de ketting te laten slijpen. Dat is hier voor een euro of vijf bij de plaatselijke smid waarschijnlijk zo gepiept. De zaag in de kofferbak van de auto en op pad.

Helaas. De smid was afwezig in verband met een trouwerij en dan kan het zijn dat hij er de volgende dag ook niet de aandacht aan schenkt die ik zou willen... Het leek ons daarom een goed plan om maar een nieuwe ketting kopen, zodat ik altijd een reserve ketting in voorraad heb.

Dat betekent vijftig kilometer rijden om in de "Brico" te Pombal een nieuwe ketting aan te schaffen. Nou die hadden er genoeg hoor !! Alleen, wat was de maat van die ketting ook alweer? Ik wist het zeker: 45 centimeter moet die zijn ! Afrekenen die hap.

Bij de auto gekomen is het misschien beter om even te passen. We legde de ketting naast de zaag en zagen al rap dat die te groot was. Verdorie, dat is lastig. Ketting uit het doosje en nu moet ik hem gaan omruilen (en dat alles in het Portugees en een beetje Engels)... Geen probleem! Even een retourbon schrijven; andere ketting pakken; weer naar de kassa. Zo gepiept! Natuurlijk, ik neem een kleinere van 40 centimeter… Die is het!

Weer bij de auto, toch maar even controleren. Bijna overbodig maar toch…

Wel verdorie! Weer te groot, dat kan toch niet... Mijn vriend vraagt of ik een meter bij me heb. Nee die heb ik niet. Wel een vloeitje... Dat is 7 centimeter (als roker weet je dat). Nou even meten met het vloeitje. En wat blijkt..? Het zwaard van de kettingzaag meet ……..45 centimeter !!! Krijg nou wat! Mijn vriend mompelt wat over de omtrek: dat is anders dan de lengte enz... Ik vind het wel best ik ga gewoon die ketting omruilen voor één van 35 centimeter. Die moet goed zijn.

Weer heel het ritueel van het kapotte doosje en retourbon, maar, het was goed. "Neemt u die van 35 centimeter maar".

Eigenlijk overbodig om te passen. Deze is het ….
Toch even checken . G@#$%!!!… Weer niet de goede maat..!

Ik durf nou eigenlijk die winkel niet meer in, maar 20 euro weggooien is ook nog al wat. Ik heb niks aan een verkeerde ketting. Ik was bijna van plan mijn verlies te nemen tot ik me bedacht om maar de domme buitenlander te spelen (en daar moest ik in dit geval niet veel voor doen...). Mijn geld kreeg ik niet terug. Ik kon een tegoedbon krijgen, wat ik zeer fair vond gezien het feit dat ik met mijn acties misschien 60 euro aan tijd had opgeslokt.

Op terugweg maar even een biertje drinken in het naburige dorp Coentral. Het hele café was vol. Zeker 2 dorpelingen en 6 houtvesters en wij tweeën... Stoere mannen die elke dag in de bossen werken, die moeten wel verstand hebben van een kettingzaag... Ik vroeg één van de mannen om eens een kijkje te nemen naar mijn zaag. Of het wel wat was..?

De complete zaag is die middag vervolgens door de club houthakkers ter plekke gerenoveerd en geslepen!!!
Op mijn vraag wat de kosten waren keken ze me meewarig aan en riepen: "Nada"! En toen ik ze wat te drinken aanbood stonden ze er op dat we er eerst één van hun dronken...

I Love Portugal !!!