De Bull

Regelmatig brachten we onze vakanties door op het Afrikaanse continent. De ouders van mijn vrouw (toen vriendin) hebben er jaren  gewoond en Ingrid is er geboren (toenmalig Rhodesië) en dat was voor mijn aanstaande schoonvader reden om mij kennis te laten maken met Afrika. Eenmaal met dat virus behept laat het je nooit meer los. Landen als Zuid-Afrika, Namibië, Botswana, Zambia, Zimbabwe, Kenia en Tanzania blijven je hele leven bij. De eerste reis trokken we door Zuid-Afrika met een camper en toekomstige schoonouders. Ze  waren niet alleen fijne schoonouders maar droegen ook de kosten.  Nadat ik met Ingrid getrouwd was probeerden we zoveel mogelijk toch weer die kant uit te gaan waar veel sparen aan vooraf ging. Het was nu eenmaal ons ding en de geweldige natuur in Afrika riep ons om de zoveel jaar terug. We probeerden wel reizen te plannen maar gingen ook regelmatig op de bonnefooi voor het avontuur……

Ingrid en ik zijn gezegend met drie zonen en ook gestraft als je de vakantiekosten rekent. We vonden het belangrijk dat ze ook een andere wereld leerden kennen en met name de volkeren en natuur van Afrika, zelfs vrienden konden we interesseren voor zulke reizen. We huurden dan wat gidsen in, waaronder een kok en met enkele landrovers trokken we door het land van keuze. Ik moet u niet vertellen dat de jongens zulke avonturen geweldig vonden. Het zijn toch altijd spannende reizen en dan is het een veilig gevoel dat je met inheemse mensen rond reist die het land en de gewoontes kennen. Na het verstrijken van jaren en opdoen van ervaringen durfdem we zelf wel de onderneming te organiseren ondanks het feit dat ik wel eens verdwaald ben en er wel eens bijna op ons geschoten was in het verleden. We huurden vanuit Nederland een 4x4 auto met dak-tent en een tentje en zette een route uit door verschillende landen vanuit Zuid-Afrika……

Er zit een tijdsspanne van vier jaar tussen onze jongens en dat geeft een leuk beeld van hoe verschillende leeftijden zo’n reis beleven. Deze maal ging onze middelste niet mee, hij had er voor gekozen om een jaar door Australië te trekken en dat is ook niet verkeerd om levenservaring op te doen. En zo trokken wij gevieren door Namibië Botswana en Zambia.

 De 4x4 is van alle gemakken en ongemakken voorzien,

zoals een koelkastje (die het de helft van de tijd niet deed) een gasstel, watertank en een dubbele brandstoftank. Zo was het een kwestie van proviand inslaan en gaan met die banaan. De oudste, Wauter (drieëntwintig), Ingrid en ik hadden een rijbewijs dus we deden elk ons deel, op afgelegen gebieden was het Bennie (vijftien) die wel eens mocht rijden omdat een jongen nu eenmaal een jongen is. Steden hadden niet onze voorkeur, wel dorpen en de bush en vooral het observeren van wilde dieren. We hadden ervaringen opgedaan met de eerdere reizen en konden aan het landschap zien welk wild we konden verwachten……..

Wat een feest en hoe bevoorrecht waren we om al dat moois te aanschouwen en mee te maken. We hadden afgesproken dat we om de beurt in de dak-tent en dan weer in het bij-tentje zouden slapen maar de jongens gaven elke nacht weer de voorkeur aan het bij-tentje omdat er minder spullen in werden opgeslagen  als het kamp opgeslagen werd. Ingrid en ik hadden wat meer werk om het bed in orde te maken en dat zal ook wel een reden geweest zijn voor de heren. De dak-tent is een ideale overnachtingsplek, uitklappen van de tent  is een fluitje van een cent, het opmaken van je bed is een gescharrel maar het comfort en veiligheidsgevoel maakt veel goed. De jongens plaatsten hun tent vaak dicht tegen de auto om communicatie met ons mogelijk te houden en waren vast bang dat wij hun veelvuldig geritst van de tent zouden missen. Elke dag is een nieuw avontuur maar ook elke avond is een evenement, één avond die we nooit meer vergeten wil ik u beschrijven………

We reden van noordelijk Namibië om drie uur Botswana in om daar een kamp op te slaan Ik zal u de grens perikelen onthouden maar rond vijf uur reden we Botswana echt binnen en rond zes/zeven valt de duisternis in en voor die tijd wilden we een kampeerplek hebben. De hoofwegen voor zover je daar van kan spreken was ons ding niet dus we zochten een plek in de bush. Die was gauw gevonden een prachtige majestueuze boom  omringd met struikgewas markeerde onze kampeerplaats. We parkeerden de 4x4 en het bij-tentje onder de boom en het kamp werd in orde gemaakt met wat campingstoeltjes, een tafeltje en de BBQ prominent in het midden.  Het is niet altijd slim om in de bush vlees te eten maar de koelkast was weer eens uitgevallen en er lagen nog vier T bonesteaks in. Het was een vermoeiende dag geweest en het was heerlijk om van de zwoele avond te genieten. De steaks waren zo groot als de bekende stoeptegels uit Nederland (weet u het nog?) dus we hadden er een kluif aan.……

Plots klonk er achter ons geritsel gevolgd door een immense brul. Ik kan u verzekeren dat het dierenrijk beter op zijn kinderen past dan wij mensen, Bennie vloog het trapje op van de daktent  en ik in de boom, Ingrid achter die zelfde boom en Wauter stond met een opgeheven campingstoeltje klaar om de eventuele aanvaller een aluminiumallergie te bezorgen. Het liep met een sisser af we hebben geen leeuw of cheeta gezien. Na onze schrik te hebben verwerkt klonken de verwijten over en weer. Wij hadden elkaar in de steek gelaten, dat was een leermomentje, voortaan staan we voor elkaar was de conclusie. We dronken nog wat wijn en enkele biertjes en maakten ons op voor de nacht, het was een spannende avond geweest en dat had veel mentale kracht gekost . Ik vroeg de jongens of ze die avond niet liever in de dak-tent sliepen maar hun stoerheid overwon……

Nog half slaperig in de nacht schudde ik Ingrid wakker, ik had weer geritsel gehoord en omdat zij dichter bij de rits van de tent lag leek het me verstandig om haar even te laten gluren. Omzichtig en geconcentreerd ritste ze de tent een stukje open, het geritsel ging over in krakende en brekende takken die zo van onze mooie boom afgescheurd werden. We gluurden nu samen door het gaatje van de tent naar buiten en naast de auto en tussen het bij-tentje stond de grootste olifant die wij ooit gezien hadden. Hij leek uit te zoeken welke takken hij nu eens zou breken. Ik kan u melden dat als de T-bonesteak eerder geconsumeerd was, hij toen als diarree langs mijn been had gelopen. 

Ondertussen in het bij-tentje,

Het was Bennie die het eerste wakker werd van het kabaal en even met zijn hoofd onder het tentzeil naar buiten had gegluurd. Hij was zo slim om een hand op Wauter zijn mond te leggen zodat hij niet gelijk kon praten toen hij hem wakker maakte : ‘ Er staat een joekel van een bull naast onze tent ’ fluisterde hij in Wauters oor ‘ Waarom maak je me dan wakker’ fluisterde Wauter nadat zijn mond vrij was. ‘ Ja ik bang… jij ook bang! ’ was Bennie’s antwoord ‘ We hebben afgesproken dat we voor elkaar staan’. Wauter was in de veronderstelling dat Bennie een buffel bedoelde en scheen met zijn zaklantaren onder de tent door naar buiten, hij kon op nog geen vijftig centimeter afstand alleen een grote olifantspoot zien. ‘ Verdomme, dat geen buffel maar een olifant! ’ fluisterde Wauter met  paniek in zijn stem . ’Ik heb toch ook niet gezegd dat het een buffel was ’ zei Bennie. ’ik zeg dat er een  bull naast de tent staat! ‘ Voorzichtig kropen de jongens naar het einde van de tent hopend dat de olifant de tent  niet voor porseleinkast aanzag…

De olifant stapte omzichtig langs de tent van de jongens alsof hij wist dat zij er sliepen, sleepte een stuk boom mee met de precisie van een heftruckchauffeur, zonder ook maar iets van de auto of tent te raken en trok zich met veel gekraak terug in de struiken. Het is werkelijk ongelooflijk dat zo’n groot beest opgaat in wat struikjes en je echt niet meer ziet waar die gebleven is. Het ontbijt werd nog in het donker gemaakt, van slapen kwam de rest van de nacht toch niets meer. We hadden de BBQ maar weer aangestoken om een keteltje water te koken voor koffie en in een pannetje wat eieren te koken, om gas te sparen. We rilden nog na van de belevenis maar genoten van ons ontbijt, langzaam werd het licht …ergens klonk er weer gebrul maar geen van ons sprong op of raakte in paniek,        

Wauter merkte op: ‘ Als die ons bang wil maken moet die maar eens een nachtje in mijn tent komen slapen!’.

Groet, Ferrie

Liefdes-mug

Na een seizoen gasten te hebben ontvangen en vermaakt in Portugal werd het weer eens tijd om mijn neus in Nederland te laten zien op uitnodiging van mijn zonen. Ze hebben gedrieën een huis gekocht om het na de verbouw weer te verpatsen. Ze verwachtten dat vader nog het één en ander aan hun plannen kon toevoegen gezien mijn klusverleden. Zelf zijn ze ook niet onervaren ze hebben allen hun eigen woning gebouwd. Ze wonen dicht bij elkaar en twee zelfs in dezelfde straat. De oudste 36 jaar (sportinstructeur bij defensie) de middelste 32 jaar (between jobs omdat meneer Phillips de starterproductie voor Tl’s in een ander land heeft onderbracht) en de jongste 28 jaar (onderhouds- monteur). Het zijn broers die het goed met elkaar kunnen vinden en samen door één deur kunnen. Ze willen wel hetzelfde! maar zijn natuurlijk niet hetzelfde. Om ze even te typeren een voorbeeldje: gesteld dat ze gedrieën getuigen zijn van een meisje dat op straat van haar kinderfietsje lazert, dan zou de oudste reageren met de woorden: ”Met vallen en opstaan wordt je groot, hup fietsen” de middelste met “ Ach meisje je hebt je toch geen pijn gedaan?” en de jongste met “Je kan al aardig vallen nu nog leren fietsen!” ……dit moet wel een team zijn om iets samen te doen.

Deze jongens hebben van vader niet veel meer te leren ondanks dat ik tegen beter weten in nog alsmaar commentaar geef. Ze hebben afgesproken om alles democratisch te beslissen als er geen directe overeenstemming mocht zijn over wat en hoe iets zou moeten gaan. Hun partners (Bij toeval vrouwen) hebben geen stem! volgens de oudste om: “het werk niet op te houden”, de middelste stelt “om ruzie te voorkomen” en de jongste zijn argument was “Ik kan uren luisteren naar vrouwen zonder stem ”.      

Ik (en mijn vrouw) hebben er alle vertrouwen in dat ze het tot een goed einde gaan brengen. Mijn adviezen en beschouwingen werden gewaardeerd en als waardevol bestempeld, voor de rest voelde ik me net als hun partners. De oudste had vakantie genomen om samen met vaders lekker te verbouwen. Ik fungeerde meer als wandelende gereedschapskist dan als bouwer maar die rol beviel me wel. Ik verzorgde de koffie en lunch en had met hem en de broers heerlijke bouwweken. Ook de nog niet besproken nieuwtjes en familie roddels passeerden de revue zodat ik mijn vrouw (Ingrid) bij terugkomst in Portugal ook weer wat kan melden.

Hoe leuk het ook is om je zonen en je vrienden weer te zien en ik spreekwoordelijk “overal op tafel kan schij….” en welkom ben, is het verlangen naar mijn nieuw uitgezet leven in Portugal met Ingrid groot. Na twee weken heerlijk samenzijn is het “thuis zijn” toch echt Portugal. De oudste zijn manier van afscheid nemen is van ; “Pa bedankt ik vond het fijn dat je er weer was we zijn lekker opgeschoten” de middelste omhelsde mij alsof ik hem nooit meer zou zien en zei: “Ik kom snel weer bij jou langs hoor Pa” en de jongste deed zijn duit in het zakje met de woorden; “ Kop op pa, ik weet dat je mij gaat missen” en hij was degene die me naar het vliegveld bracht. 

Het is misschien wel goed dat je eens een paar weken per jaar van huis bent, je waardeert weer wat je als normaal ervaart. Ik keek er dan ook weer erg naar uit om in mijn eigen bed te slapen en dat mijn gedrag waaronder eens boeren en een per ongeluk een wind laten niet alsmaar bekritiseerd wordt, hoe belangrijk kunnen kleine dingen zijn.

Met de reis naar Portugal werd het verlangen steeds groter om maar thuis te zijn. In het vliegtuig en trein begon ik in de vrouwen “mijn” Ingrid te zien maar eerlijkheidshalve kwam hun leeftijd niet boven de vijventwintig-dertig en waren het ook niet de lelijkste. Ingrid is toch beduidend ouder (maar zeker zo aantrekkelijk ) kun je nagaan wat verwijdering van je liefje met je doet. Ik overdacht dat ze toch wel heel veel voor me betekent en dat ik daar eens wat vaker bij moet stilstaan. Soms is dat zo moeilijk wanneer je bijvoorbeeld denkt of vind dat ze dingen zegt of doet wat je niet bevalt, het ontlokt soms een scheldwoord of een grimmige bui en dan is er even een moment dat je niet aan liefde denkt. Meestal betreft het onzinnige kleine meningsverschillen die je met vooraf niet te snel reageren kan afdoen als een kleinigheidje. Het voorbij gaan van de vrouwen terwijl ik op de trein aan het wachten was in Porto bij dertig graden had mijn liefde en verlangen alleen maar vergroot…naar huis, naar huis!

Deze keer begin ik weer opnieuw om onszelf nog gelukkiger te maken. Na thuiskomst en mijn verhaal gedaan te hebben hoe het met de jongens ging keuvelden we nog wat en was een drankje op zijn plaats. Ik werd steeds verliefder en verlangde om naar bed te gaan en lekker tegen haar aan te kruipen. Het zal niemand verbazen dat met deze verliefdheid de liefde maar eens bedreven moest worden. Nee het was deze keer geen ongerepte vrijpartij om aan je mannelijke behoeftes te voldoen die ik voor ogen had, het moest een teder en liefdevol moment worden. Na een douche en mezelf extra gesoigneerd te hebben was het moment daar om ter bed te gaan. Ik kroop dicht tegen haar aan en begon haar te kussen. Met de hoop er een liefdevolle reactie op te krijgen. Echt mannen of vrouwen het wordt echt wel gevoeld of het puur eigen bevrediging betreft of echte liefde en tederheid. 

En geloof het of niet mijn toenadering werd echt beantwoord met de opmerking:…. “ Ik hoor een mug!”…..

Ik probeerde haar gerust te stellen door op te merken dat de muggen in dit jaargetij niet meer steken omdat het mannetjes betreft. Ze was er niet gerust op en vond dat die dood moest, het licht ging aan en de muggenjacht begon. We lagen op ons rug te luisteren wanneer het muggenkreng voorbij kwam. U kent het waarschijnlijk zelf, je hoort het maar ziet niets en als je hem ziet is het een flits, pas als hij ergens land kun je hem waarnemen. Ze had hem ontdekt spoedde het bed uit en probeerde hem te verschalken met een vliegenmepper die nu de functie muggenmepper had aangenomen. Mis….en de mug liet zich niet meer zien of horen. Het licht ging weer uit en we namen onze slaapposities weer in met dit verschil dat we scherp waren gefocust op een “muggenzoem”. Ik had recuperatie tijd nodig om het spel opnieuw te beginnen. Het moment dat ik het weer aandurfde zoemde de mug in mijn oor waarna ik bruusk op mijn oor sloeg en Ingrid die in het donker toenadering zocht haar met mijn elleboog bijna knock-out sloeg.

Dat was dat, ik kon mijn amoureuze intentie wel vergeten op het troosten van een elleboogslachtoffer na. 

Ondanks mijn teleurstelling omdat het weer niet liep zoals ik wilde was het maar beter om te gaan slapen. Hoe een klein insect zoveel invloed op het verloop van een voorgenomen liefdesavond kon hebben was wat me ontstemt deed raken en zelfs een beetje kwaad. Of was het een teken wat ik al eerder geopperd heb dat die mug model staat voor een onzinnig klein ding waaruit zomaar een ruzie kan ontstaan en ik voortaan mijn teleurstelling maar moet leren beheersen en …….van een mug geen Olifant moet maken.

Groet Ferrie

  

Je moet toch eten!

                                                                                                                                                        

Sinds wij in Portugal wonen en de supermarkt niet direct om de hoek ligt wordt het moment van boodschappen doen nogal eens uitgesteld. We proberen om de veertien dagen een hoorn aan overvloed in onze auto te proppen tot een volgend bezoek en dan tussentijds bij eventueel gebrek nog eens iets aan te vullen van de plaatselijke aanbieders. De rit naar de supermarkt begin ik al een beetje als sleur te ervaren, ook de levensmiddelen die je koopt zijn geen groot avontuur meer, het wordt een soort boodschappen-huwelijk. Een vegetariër behoeft niet te wachten bij het vlees en iemand van de blauwe knoop behoeft geen drank en mensen met een lactose intolerantie geen melk of toetjes en zodus is het boodschappen-pakket vaak voor eenieder het zelfde. Zo nu en dan probeer ik nog wel eens iets avontuurlijks in het karretje te dumpen maar kom er dan aan de kassa achter dat het product soms verdwenen is of omgeruild voor een goedkopere aanbieding…….

Om de sleur te ontlopen wilde ik er wel eens een keer alleen op uit. Ik kreeg een lijstje mee met de noodzakelijke dingen en de vrijheid om het dagelijkse eetpatroon en kooppatroon te doorbreken. Ik ben de kok in huis en meen mezelf die vrijheid te permitteren om eens lekker uit de ban te springen. En toch! na jaren in gemeenschap van goederen te zijn getrouwd heb ik het idee dat de goederen die ik wil kopen ook de gemeenschappelijke goedkeuring moet dragen, ik merk dat ik die vrijheid moeilijk aan kan. Ach hel, ik kwak in het karretje wat ik lekker vind deze keer en kijk ik niet naar de prijs of het budget en begon aan mijn taak om de winkelwagen te vullen.  

Ik diepte het boodschappenbriefje uit mijn achterzak en ging de winkel rond voor de normale dagelijkse dingen. Na dat gedaan te hebben had ik me voorgenomen om dan gewoon weer vanaf de ingang te beginnen om dan de anti-sleur levensmiddelen te gaan verzamelen…….

Ik startte bij de groente en fruit en rook met gemaakte interesse aan een ananas, zette mijn duim er nog eens in om de omstanders even te laten weten dat ik er verstand van heb, zo ook met een honing meloen. Daarna volgde een paar artisjokken bij het groenten-schap en verschillende verse kruiden die een vega goeroe nog zou laten liggen. Op naar de diepvries! Nee dat is niet slim, beter als laatste, anders maak ik als een incontinent oud mens een nat spoor voordat ik aan de kassa ben. Ik nam een kijkje bij de verse vis afdeling. Keus genoeg maar dan zal ik thuis de boel weer in moeten vriezen want we zijn deze week maar met zijn tweeën. Dan straks maar wat vis bij de diepvriezers inslaan. De lekkerste desserts en taart verdween in de winkelwagen, normaal maak ik veel zelf maar deze keer lekker niet. Ook bij het drankenschap verdwenen de duurdere dranken in de wagen. Sausen, oliën en div. soorten mayonaise en de duurste verse pasta’s, ze gaan allemaal mee naar huis. Ik was nu helemaal los en winkel-diepvries …“Here I come” 

Bij de diepvries werd ik getrakteerd op een cadeautje, er was een Nederlands stel dat duidelijk (halfnaakt) op vakantie was hier in Centraal Portugal en dus ook hun boodschappen deden. Normaal zie ik het al op het parkeerterrein aan een kentekenplaat als er landgenoten aan het winkelen zijn. Als ik dan met Ingrid boodschappen doe kan ze mijn aanwezigheid naast haar vergeten want ik zoek ze op om hen zo onopvallend mogelijk te schaduwen en af te luisteren. Ik kan er niets aan doen! er is iets dat mij dwingt, misschien wel om Nederlands te horen praten en te raden waar ze vandaan komen. Ik laat de vakantiegangers niet merken dat ik een landgenoot ben zodat ze vaak vrijuit spreken omdat ze er geen erg in hebben dat een ander het kan verstaan. Ik raad het alle Nederlanders in het buitenland aan om mijn voorbeeld te volgen, u kunt de dag van uw leven hebben.

Mijn luxe boodschappen moesten even wachten, ik had nu een detective taak en schoof binnen gehoor afstand richting Nederlanders, pakte uit de diepvries een paar dozen met pizza’s die ik bestudeerde maar niet wilde hebben…..

Het stel dat naast me stond waren ook de diepvries aan het uitpluizen met een interesse en belangstelling alsof ze elkaar later moesten overhoren wat ze gezien hadden als ze weer thuis op hun  vakantieadres waren. De man merkte op dat het stonk in de winkel en zijn vrouw of vriendin beaamde dat! Het klopt, als je als Nederlander in Portugal in een winkel komt dan ruik je de penetrante geur van gedroogde en gezouten vis. Het nationale gerecht genaamd Bacalhau is hier immens populair, het schrikt vaak de Nederlander af vanwege de geur. Ze vielen van de ene verbazing in de andere, het feit dat er een compleet vacuüm verpakt biggetje (haast nog een embryo)  in de vitrine lag deed hen walgen en dan de varkens oren en snuiten op een schaal hielp ook niet echt om Portugal te zien als het land van “haute cuisine”. 

Ik genoot en bedacht stel dat het vakantie-stel in Vietnam of Japan op de markt lopen, die mensen eten nooit meer. ……

Ik heb nog wat nagenoten van de Hollanders in den vreemde maar moest nu echt mijn eigen winkelwagen voorzien van de diepvriesproducten. Ha, daar zag ik kreeft en die ging in het karretje, daarna tijgergarnalen, mosselen, krab, zalm en een beetje jammer, sardines! die heb ik liever vers! Ach we kunnen niet alles tegelijk eten. Het karretje begon aardig vol te geraken en ik zag al een denkbeeldige kassa-teller lopen en op tilt slaan. Het werd tijd me aan te sluiten bij de kassa . Het Hollandse stel was voor mij en zo te zien aan hun inkopen zal er nog wel een andere winkel bezocht moeten worden. Het was hun hier klaarblijkelijk niet bevallen. Het kassa-meisje vroeg hen van alles in het Portugees waar ik het antwoord wel op wist! Nee deze mensen moeten geen zegels en hebben ook geen klantenkaart en ja, ze willen een plastic zakje. De Nederlandse man reageerde in het Engels en het kassa meisje wist genoeg, ze toonde op de kassa wat ze schuldig waren en nam een creditkaart in ontvangst en er werd betaald……..

Intussen plaatste ik met één hand al wat levensmiddelen op de lopende band om met de andere hand mijn Portemonnee op te diepen, maar mijn achterzak was leeg! het zweet brak me uit. Zal die in de auto liggen? Ik nam de spullen van de band terug en liet andere klanten voorgaan en veinsde dat ik iets vergeten was. Ik laat de winkelwagen gewoon achter in een gangpad en ga dan onopvallend mijn portemonnee uit de auto halen bedacht ik. Achteloos tussen de tanden fluitend verliet ik de supermarkt. Ik doorzocht de hele auto maar geen portemonnee! Even dacht ik er over om zo weg te rijden…. nee dat kan ik niet maken stel dat de hele affaire vastgelegd is op een bewakingscamera dan loop ik over veertien dagen echt niet lekker door de winkel. Er zat maar één  ding op en dat is terug de winkel in en alles wat in het karretje ligt terug te leggen. Het is ook geen optie om de kar apart te laten zetten en later te betalen, het meeste is diepvries en ik woon echt te ver weg.

Met schaamrood op mijn kaken begon ik aan de vervelende klus. Ik voelde me zo ongelukkig en ik begon de winkelgang weer van voren af aan om nu de levensmiddelen stiekem terug te leggen. Ik kreeg het idee dat ik al heel de middag in de supermarkt was en nu ben ik ook nog eens de vakken aan het vullen. Als een dief in de nacht verliet ik de supermarkt. 

Bij mijn auto aangekomen wilde ik toch nog wel eens de auto goed doorzoeken. Uit de koffie bar die naast de supermarkt gelegen is stapten de twee Nederlanders die ik eerder in de winkel gestalkt had. En nu zag ik ook dat hun auto vlak bij de mijne stond. Ik heb een Portugees kentekenplaat dus dat kan me niet verraden. De Nederlandse man stapte evengoed recht op mijn auto af waarvan de deur nog open was vanwege mijn zoek actie onder de stoelen . Hij sprak me aan in het Engels en wees op mijn portemonnee die half onder de auto lag en vroeg of ik die zocht? Ik gaf me bloot en antwoordde in het Nederlands dat ik hem inderdaad kwijt was en bedankte hem uitvoerig en bood beide aan om iets te gaan drinken?

“Nee hoor, hartelijk bedankt” zei hij en vervolgde ”Ik ben er op mijn vakantie niet op uit om Nederlanders te ontmoeten!”

Groet Ferrie