Reizen zit in je bloed (het onverwachte kun je verwachten)

Ik ben graag op verschillende plekken maar het reizen op zich is niet mijn favoriete bezigheid. Een autotrip vind ik heerlijk al de andere manieren van verplaatsen is voor mij een crime. Ik ben mondig genoeg maar zodra ik zelf op reis ben, ben ik een onzekere toerist. Het is daarom dat ik alles van tevoren laat regelen door Ingrid en dan nog blijf ik onzeker. Hieronder een verslag van een reisje Portugal-Nederland.

Het is niet moeilijk volgens Ingrid “Ik breng je naar de trein en daarna stap je in het vliegtuig en één van onze jongens komt je ophalen “ . Alles was geregeld treinkaartje en vliegticket online besteld and go.  Half twaalf vanaf Pombal treinstation (Portugal) een anderhalf uur durende reis met de trein naar Lissabon.

Oké ik werd netjes afgezet op het station om 11.00 uur en mijn trein zou om 11.25 vertrekken. Een treinkaartje is gelijk een plaatsbewijs en het is voorzien van alle informatie; de trein, de wagon, de plek, tijd, perron enz. Ik kies er graag voor om overal op tijd te zijn (onzekerheid) om geen verrassing tegen te komen.

Met een uitgeprint treinkaartje in de hand en een koffertje ben ik in afwachting van.

Om 11.15u. dendert een trein het station binnen, is dat mijn trein? of …. nogmaals check ik mijn print (en ik had hem al 10 keer bekeken) is dit nu een sneltrein? of een boemel? Ik krijg het warmer dan het al is in Portugal …Ik doe het niet! dit is niet mijn trein! 

Ik stel mezelf gerust als hij weer vertrekt, stel dat het die trein wel was dan bel ik toch gewoon Ingrid. Na vijf minuten komt gelukkig de volgende en weer check ik de print, yep dat is hem ik worstel me naar binnen in de eerste beste wagon, ik zoek mijn wagon en plaats in de trein wel uit! Ik ben alvast binnen. Natuurlijk, op mijn plek (die genummerd is) zit een oudere man die me laat weten dat ik op zijn aangewezen plek kan gaan zitten, hij wilde graag aan het raam zitten bij zijn vrouw, dat oude treinstel wist zeker niet hoe onzeker ik was! Ik nam zijn plaats en wachtte af.. het was geen probleem voor de conducteur die controleerde.

De trein vertrok en ik nestelde me in de comfortabele zetel, ziezo etappe één is in gang gezet. Even nog kijken waar ik het vliegticket gelaten heb en wanneer de vlucht ook alweer vertrekt: rond 15.30 mooi, tijd zat. Na tien minuten stopt de trein en informatie via een luidspreker geeft aan dat er een klein probleempje op het spoor zich voordoet, geschatte oponthoud tien minuten. Ja dag, dit is Portugal dus zal het wel twintig minuten zijn dacht ik. En ik had gelijk het duurde wat langer …niet goed voor mijn vertrouwen maar allee ik kon het af. De trein vertrok en ik begon te rekenen hoe laat hij nu zou aankomen in Lissabon, tegen half twee was mijn conclusie, kwartiertje naar het vliegveld niets aan de hand dus. Ik merkte wel dat de trein niet zo snel meer ging als in het begin en na tien minuten stopte hij weer. Ja kom op zeg nu werd ik een beetje nerveus en ook geen informatie deze keer dus ik troostte me met de gedachte dat het niet lang zou duren. Dat dacht je, toch weer een half uur en in dat half uur stierf ik duizend doden. Ik maakte mezelf weer wijs dat er niets aan de hand was want als ik het niet haal ga ik toch gewoon weer naar huis. 

Eindelijk bereikten we Lissabon een kwartier met de metro en het is gepiept. Wat metro! Ze kunnen me wat ik pak wel een taxi! Ik gooide mijn koffertje in de taxi en liet de chauffeur weten dat ik graag vervoerd wilde worden naar het vliegveld en wel… terminal 2. De taxi was nog maar net vertrokken en we stonden al in een file, de chauffeur haalde zijn schouders op en verontschuldigde zich : “ Ja het is vanavond voetbal en iedereen wil graag op tijd thuis zijn” Ik dacht er even aan om te gaan lopen toen de taxi voetstaps begon te rijden. Het bleken niet de vroege thuisgangers te zijn, maar een verkeersongeluk dat voor de file zorgde.

Tegen half drie bereikten we terminal 2, de chauffeur had niet terug van het hem aangeboden geldbiljet en ik dacht stik maar en de groeten en liet hem na deze riant betaalde rit gaan ……

Ik moest eerst roken, had m`n shagje in de taxi al gedraaid. Ik werd wat rustiger omdat ik vertrouwd was met deze terminal want ik was er immers eerder geweest.          

Bij binnenkomst sloeg de schrik om mijn hart, gvd heel de boel was verbouwd en zeker niet meer vertrouwd. Ik volgde de bordjes met mijn ticket in de hand tot het controle poortje waar een allervriendelijk lief meisje de tickets scande. Het scannen is een fluitje van een cent maar niet bij mij. De print was niet duidelijk genoeg en ik vervloekte onze printer thuis en ook een beetje de printster (maar niet aan een ander vertellen hoor), het meisje verwees me naar de balie van Ryanair misschien dat ze daar wat voor me konden doen. Ik vervoegde me bij de incheckbalie waar natuurlijk een rij van Lissabon tot Tokio stond in te checken en dat kon nooit mijn vlucht zijn want daar waren die mensen flink te laat voor. Enig idee hoe lang mensen er over doen om hun koffer in te checken? Ik verdomme wel! De zenuwen  gierden door mijn keel, eindelijk na een paar reizigers kwaad aangekeken te hebben kon ik het probleem voorleggen aan een Ryanair-incheck-stewardess-meid waarvan ik verwachtte dat die heel moeilijk ging doen. Niets was minder waar “Oh geen probleem hoor meneer ik print even een vervangend ticket uit” en ze vervolgde met “maar u moet wel opschieten hoor”  Ja dat was geen nieuws voor mij!

Ik wist nu vlot de weg  naar het lieve scanstertje en na een goed scan-moment sloot ik me aan in de rij reizigers bij de beveiligingspoortjes. De tijd begon te dringen. Iemand voor mij in de rij ontwaarde een verlaten reistas en de rapen waren gaar. De beveiliging werd erbij geroepen en het onderzoek startte. Er werd geroepen in alle talen van wie de tas eventueel zou kunnen zijn! We werden naar achter gedirigeerd, verdorie ik wou alleen naar voren ik wilde door die poortjes. Net toen de spanning naar het hoogtepunt ging stijgen meldde (ik blijf netjes) een vrouw zich, die de tas claimde. De spanning vloeide weg en de tijd ook. Ik moest me haasten naar de gate, 

de hal was leeg en ik kreeg het weer warm een stewardess wenkte me om haast te maken nou ik liep nou niet bepaald te slenteren, ze controleerde mijn ticket en wees de uitgang naar het toestel. 

De hele Ryanair rij reizigers voor het vliegtuig waren al aan het inschepen ……eindelijk ik had het dus gehaald!

De rust keerde pas weer in me terug toen ik mijn plaats in het vliegtuig innam. Euforie nam de plaats in voor de angst…. het kon me allemaal niets meer schelen ik was binnen, een stewardess kwam me zelfs een riante plaats aanbieden bij de nooduitgang 6 stoelen voor mezelf eindelijk iets positiefs.                                                             

De Piloot stelde zich voor (of je die gasten ooit nog moet aanspreken) en liet ons weten dat wegens een luchtverkeersleidings-staking boven Frankrijk het vliegtuig één of misschien wel twee uur later zou vertrekken……..                      

Ach joh waarom haasten?!  Pffffff

Volgende keer ….. “ de terugreis ”

Nog éénmaal de Sint

Het was op een bijeenkomst met vrienden die me aanzette tot het nadenken over ons Sinterklaasfeest. Het betrof hier Engelsen, Amerikanen en Portugezen. Er werd gegeten en gedronken op een mooie novemberdag bij 25 graden toen mij plotseling werd gevraagd wat de commotie nu toch was op ons kinderfeest Sinterklaas. Men had er wel wat van gehoord maar geen idee wat er exact aan de hand was in ons landje. Het was aan mij om daar nu eens uitleg over te geven. Ik besefte plotseling hoe ingewikkeld het was om in een andere taal deze materie uit de doeken te doen.

Ik begon strijdvaardig; Sinterklaas is een bisschop geboren in Mira in het land Turkije maar moet zijn verhuisd naar Spanje want hij komt tegenwoordig uit Madrid. Hij reist naar Holland per stoomboot, dus het was geen moslim? werd er opgemerkt, ik begon in de gaten te krijgen dat dit geen makkelijke middag ging worden! Ik vervolgde mijn verhaal; de Sint was een beschermheilige voor de kinderen en derhalve de voedingsbodem voor een kinderfeest om hem te eren. Op zijn geboortedag worden de kinderen getrakteerd op cadeautjes uit naam van hem. Men vond het vreemd, een katholieke heilige in een merendeels protestants land en jullie Hollanders eren hem! Ik liet hen weten dat de zuidelijke provincies overwegend katholiek zijn maar dat het feest nu zo geëvalueerd is dat bijna iedereen het viert zoals bij jullie de kerstman een belangrijk figuur is. Vragen werden nu op mij afgevuurd alsof ik al de antwoorden had. Hoe zit het nu met de rel die is losgebroken over de zwarte helpers van de Sint?

Het is allemaal traditie, de Sint heeft zwarte helpers.

Staan ze symbool voor de slavernij? Ja ik vermoed van wel want in heel wat liedjes wordt verwezen naar een knecht! en knecht vind ik slaverig klinken! En nee het is onzin zoals door mensen beweert wordt dat het door de schoorsteen komt dan had de Sint toch na een werk-nacht wel kunnen vragen of ze hun smoel willen gaan wassen! Hoe meer ik moet uitleggen hoe moeilijker ik het vind. De beleving en inhoud van het Sintfeest veranderd per jaar stelde ik. Vroeger toen ik kind was stond de Sint garant voor een stukje bijsturing in de opvoeding “ Wie zoet is krijgt lekkers wie stout is de roe!” dus als je stout was of dacht dat je het was geweest, kon je een pak slaag verwachten van die “ roetmop”. Ik weet dat mijn donkere medemens niet blij is als ik “roetmop” gebruik maar mijn angst van toen, legitimeert deze titel naar mijns inziens. Ook werd gedreigd met een vervoer in een jutezak naar Spanje, ver weg van je familie om nooit meer terug te komen.

Dat komt nu niet meer voor, de Sint en zwarte Piet zijn milder geworden omdat het niet meer in deze tijdgeest past. Dus de mensen die nog altijd voor tradities gaan moeten hier maar eens over nadenken! Wat ook vreemd is dat het vaak als een Nederlandse traditie wordt aangemerkt maar dat vroeger een groot gedeelte van de protestanten met name gereformeerde stromingen helemaal geen Sinterklaas vierden.

De issue in ons land is, moeten nu de pieten zwart blijven?  De donkere mensen (kinderen) zouden hier door in verlegenheid zijn gebracht omdat het beeld die de “ zwarte Piet” uitdraagt  een verwijzing naar de slavernij zou zijn. Of kunnen we nu naar de tijdsgeest een andere invulling geven aan de medewerkers van de Sint. En is de Sint zelf nog wel koosjer? gezien de perikelen binnen de katholieke kerk over het misbruik van kinderen door priesters en geestelijke (er zitten er nog al veel op zijn schoot). Vreemd het enige land waar het gevierd wordt is het onze en een gedeelte van België.  De traditie “ Sinterklaasfeest”  is aan het wankelen, buitenlandse invloeden worden groter, ook de kerstman komt nu tegenwoordig bij sommige kinderen langs.

Kinderen zijn nu ook veel mondiger dan vroeger en de leeftijd van het geloven in het feit dat de Sint hun cadeautjes brengt ligt veel lager dan vroeger. De ouders betalen het gelag en de Sint speelt er mooi weer mee. Dus boven de vier jaar kun je het wel vergeten met je feest. De kinderen nu weten heus wel dat een ticket van Madrid naar Eindhoven met Ryanair maar 30 euro kost en dus een bootreis van vele dagen overbodig is.

Misschien is het tijd om de hele traditie over boord te gooien. 

                               

Waarom zouden we de kinderen niet laten weten dat wij degene zijn die hun cadeautjes kopen. Waarom zou een traditie langer moeten bestaan dan wij leven ….we zijn er ook maar tijdelijk. Een heleboel beledigde groeperingen en discussies zullen er niet meer zijn of toe doen met mijn volgende oplossing:

We zouden in plaats van de Sint zijn verjaardag, zijn sterfdag kunnen herdenken (niet ondenkbaar gezien zijn zeer hoge leeftijd die hij claimt) en een geschikte datum afspreken ergens in de zomer of wanneer het beter uitkomt. Door het  Sint-herdenkingsfeest te vieren kunnen de kinderen en volwassenen toch hun cadeaus blijven ontvangen en geven, en de middenstand wordt bij deze niet gedupeerd, kortom economisch verantwoord. Het opdraven van verklede en geschminkte figuren is niet meer nodig en een eventueel monument of standbeeld staat er het hele jaar. Wij zullen in de toekomst worden benijdt omdat onze generatie de verjaardag nog heeft gevierd.

Ik zie wel wat voordelen maar zoals het altijd in Nederland gaat….                                                      Het zou zomaar een discussiepunt kunnen worden !

Groet Ferrie

Geiten

De inwoners van ons dorp leven nog het “plattelandsleven”! ( en dat in de bergen) groenten en fruit verbouwen ze nog merendeels zelf alsook het houden van kippen, kalkoenen, varkens en geiten voor het vlees en eieren . Dat betekent dat de vrouwen op het dorp naast hun huishoudelijke taken veel meer werken en zorgen dan de man des huizes die meestal een reguliere baan heeft en in de avond eten op tafel verwacht. Het lijkt nu wat ouderwets maar ik kan jullie verzekeren dat het juist de vrouwen zelf zijn die kiezen voor het thuiswerk. Ik heb hier nog nooit een vrouw zien stil zitten inclusief die van mij zelf: Onkruid wieden, brood bakken, beesten verzorgen, schoonmaken, metselen, vruchten plukken, geiten weiden, ga zo maar door. Jullie zullen begrijpen dat hun tuin, boomgaard en beesten heel belangrijk voor hen zijn!

Het was een heerlijke dag. Niet al te warm en het buitenleven was in volle gang. Ik zelf had wat werkzaamheden aan mijn decadente zwembad. Plots brak er wat tumult uit in ons kleine straatje stemmen riepen door elkaar en een groepje vrouwen en gepensioneerde mannen verschenen aan de rand van ons moestuin waar Ingrid onkruid aan het wieden was. De afstand tussen mij en het groepje was te groot om ze te verstaan (als ik ze al verstond al stonden ze naast me) ze spraken Ingrid toe en al gauw bleek wat het tumult had veroorzaakt ……er was een geitje zoek!

Een van de oude mannen had even de taak van één van zijn dochters overgenomen en was in alle vroegte de geiten aan het weiden geweest maar kwam terug met vier van de vijf! de dames waren niet geamuseerd en nu was het halve dorp op zoek naar het vermiste geitje. Om hier de omgeving uit te kammen kom je toch een aantal obstakels tegen zoals: Bossen, riviertjes, poeltjes, rotsen, bergen, ruines, schuurtjes, dus ga er maar aan staan! Niettemin er werd door één ieder gezocht, ook Ingrid liet zich verleiden om een zoekmomentje in te lassen in haar toch al zo drukke bestaan. Ik had zoiets van, een jong geitje die komt wel terug naar zijn moeder en mijn zwembad moet klaar voor de eerste gasten komen.

Ingrid kwam een paar uur later terug en meldde mij dat ze niets gevonden hadden tot nu toe. Na de lunch werd de zoektocht voortgezet uitgevoerd door de dorpsgenoten die nu moedergeit hadden ingezet als lokmiddel, het geblaat of gemekker van haar zou het geitje misschien doen wederkeren. Laat in de middag was er nog alsmaar geen resultaat en het wachten was op de mannen die spoedig van het werk zouden thuis komen. De mannen werden na thuiskomst ingezet en de zoektocht ging voort. Het geitje moest voor het donker terug gevonden worde, het eventuele gevaar dat loslopende honden of ander gedierte het geitje eerder zouden vinden is dan niet ondenkbaar.

Het was warempel een soort van druk in en rond ons dorp en ik werd er een beetje kriegel van temeer omdat ik me eigenlijk verplicht voelde om aan de zoektocht mee te doen. niet omdat ik daar te lui voor was maar ik had meer zo iets van dat beestje komt vanzelf wel thuis. De dwang om mee te zoeken werd alsmaar groter en ik zwichtte. Enkele mannen van de bosbouw waren te voet de omgeving van het dorp aan het doorzoeken. Ik had voor mezelf andere plannen ik stapte in mijn auto en reed vervolgens de bergen in boven ons dorp. Er was een groot gedeelte bos op de berg in de afgelopen maanden gekapt en dat zou mij een groot uitzicht verschaffen op de velden rond ons dorp. Ik stopte op de berg en begaf me naar de top. De berg die voorheen uit een bos met eucalyptusbomen bestond rook nog zeer sterk naar dampo en tandpasta omdat eucalyptusbladeren nu eenmaal zo ruiken. Ik bedacht me opeens dat de koalabeer het enige dier moest zijn wat niet uit zijn bek stinkt. Als een indiaan met een hand boven de ogen speurde ik het dal en de berg af,veel witte stenen en zelfs verwaaide plastic zakken zag ik voor het geitje aan.

Ik hield het voor gezien draaide een sjekkie en mezelf rechtsom en tot mijn stomme verbazing lag daar aan de rand van het nog bestaande bos het geitje rustig te slapen. Bij het benaderen schoot het beest wakker en ging een eindje verder weer liggen. Die was dus niet te pakken maar ik wist waar hij was en reed vervolgens terug naar het dorp om hulp te halen. Na enig zoeken omdat de eigenaren ook nog zochten kon ik hun de goede tijding brengen en met een zak geitenvoer in de vorm van korrels kon ik Jose en Fátima met hun geitje herenigen. Ze zouden wel naar huis lopen en Jose wees me er nog even op om een glas wijn te komen drinken bij hun thuis.

Ik wist niet wat ik overkwam alsof ik een verloren kind had thuisgebracht en met een glas wijn liep het niet af. De zoekploeg had zich daar al verschanst en dronk er lustig op los. Het nodige eten kwam op tafel en nog verschillende zware drankjes, het werd een kompleet feestje. Ze vonden het bijzonder wij berg en bosmensen hebben ons laten aftroeven door die buitenlander. Na de nodige wijntjes kon ik hun wel mijn geheim vertellen als speurneus “Je moet denken als een geit” was mijn stelling en daar waren ze het opvallend gelijk mee eens. Bij het naar huis gaan riep nog één van de geitenzoekers : “Als je vannacht nu een geit kidnapt hebben we morgen weer een feestje”

Daags daarna kwamen die lieve buren hun dank betuigen in de vorm van een pas geslacht kalkoen en dozen met eieren een gevoel van schaamte overviel mij, zij hadden de hele dag gezocht en ik was eigenlijk een sjekkie gaan roken op een berg.

Maar stiekem vond ik het ook wel Gei(tig)nig !!

Groet Ferrie