Olijfje

We zijn in het gelukkige bezit van een aantal fruitbomen, als je van bezit mag spreken in deze. Laat ik zeggen we hebben het vruchtgebruik van deze bomen, ik vind dat je natuur niet echt bezit. Ik zie ze als kinderen, die heb je wel maar je bezit ze niet. Ik zie dan ook wel wat overeenkomsten je kan ze verwaarlozen of verwennen. Als je ze goed (op)voedt krijg je er ook wat van terug maar nooit zonder liefde, aandacht en arbeid. We hebben het gebruik van div. bomen zoals de tamme kastanje, pruimen, peren, appel, vijgen, manderijnen en olijven, deze laatste heeft nu onze aandacht nodig (November). Tien olijfbomen is niet bijzonder veel, net tussen mal en dwaas, eigenlijk te weinig voor olie en teveel voor de inmaak. Net als mijn kinderen net teveel voor één paar en zeker te weinig voor een elftal. De vorige keren heb ik me er van afgemaakt om een aantal olijven te plukken voor de inmaak en de rest laten hangen waar ze hingen.
Ik heb toch ook niet alle eitjes van mijn partner bevrucht.

Dat ging dit jaar niet op omdat de grote motivator (Ingrid) zich er mee ging bemoeien. We gaan ze gewoon allemaal plukken was haar mening. Ik stribbelde tegen met het argument dat het te weinig oplevert voor de olie en dan derhalve teveel werk voor niets is. De vrouwenslimmigheid komt dan om de hoek kijken "Ik doe het wel alleen hoor” was haar verweer. Nee ik vind de ingemaakte olijven prima en leuk om te doen dus ik wil wel plukken maar voor olie heb je er zoveel nodig!
Het weer is nog uitstekend wat de pluk een stuk aangenamer maakt. Het wordt een soort van gezellig om in een boom te hangen met het gevaar dat je zelf als een rijpe vrucht naar beneden lazert. Een gouden tip van iemand die ook veroordeeld is tot het leven in Portugal was het gebruik van een paraplu. De meeste bomen staan namelijk op een helling dus was het gebruik van netten onder de boom ook niet direct een uitkomst.
De paraplu werd uitgestoken om iets op te vangen in plaats van iets tegen te houden en het werkte als een speer. Boom na boom werd gestript en dat leverde veertig kilo olijven op, een schijntje te weten dat het minimum om te persen vijftig kilo moet zijn. Doch Ingrid was vastberaden om ze te laten persen. Zo de ton was gevuld en nu was het een zaak van laten persen in een olijvenpers-coöperatie die dienst deed voor diverse dorpen in onze buurt.
Ik had er geen hoge pet van op, ik had het gevoel dat ze ons zouden uitlachen en was derhalve niet zo kien om de olijven aan te bieden maar Ingrid had er maling aan "Als het niet goed is neem ik ze toch weer mee terug” was haar verweer en daar was niets tegen in te brengen.

Aangekomen bij het olijvenpersgebeuren bekroop mij toch weer het gevoel van wat komen we hier doen met ons tonnetje, temeer omdat dat beeld versterkt werd door een vrachtwagen die op het terrein stond geparkeerd met wel duizend kilo olijven en nog wat pick-ups waarvan de laadbak ook met vijftig kilo zakken uitpuilde.


Ik parkeerde mijn auto een beetje achteraf om zo snel mogelijk weg te kunnen rijden als die olijfpersmannen ons beginnen uit te lachen. Maar Ingrid had geen enkele gêne en stiefelde zo langs de wachtenden naar binnen. Schoorvoetend volgde ik haar, een man of vijf stonden te wachten en sigaretten te roken, één man was de pers aan het vullen met de vijftig kilo zakken. Toen hij ons binnen zag komen liet hij het werk in de steek en vroeg ons hoe hij van dienst kon zijn? Ingrid gaf hem te kennen dat ook wij een olijvenoogst hadden, die we in de auto hadden staan. Zonder te dralen ging hij met ons naar de auto, ik liet hem smalend de ton zien met zo’n gezicht van "ach man zij wilde het zo graag”. Hij gaf me het commando om mijn auto vooraan te zetten zodat we de ton niet zo ver moesten dragen en intussen ging hij terug aan het werk. Ik bleef nog voorzichtig om niet te gretig te reageren om met de ton naar binnen te gaan. Ik had het vermoeden dat hij die rokende vijf man had voorbereid met de woorden; "Als die Hollander zijn ton binnen zet moeten jullie gaan lachen".
Niets van dat alles was waar. Hij ging in overleg met Ingrid om te vertellen wat de procedure was en merkte dat we niet alles direct begrepen waarop hij iemand uit de perserij erbij riep om ons in het Engels te informeren. Het kwam er op neer dat vijftig kilo het minimum was. Ik trok een triomfantelijk gezicht naar Ingrid en dacht "Ik heb nog zo tegen je gezegd" maar de man vervolgde zijn betoog, als je minder aanbiedt dan het minimum voegen wij daar olijven van een ander aan toe en zo delen jullie het verschil later in olie. Onze olijven werden gewogen en de rest van de klanten moesten maar even wachten daar hebben ze hier geen moeite mee, vrachtwagen vol of niet. Naam en adres achterlaten en morgen konden we om onze olie komen!

De man die Engels sprak kreeg er plezier in om met ons Nederlanders een babbeltje te houden en vroeg ons het ei uit ons gat. De olieperserij werkt maar een paar maanden maar wel iedere dag, Het is een beetje zoals onze bietencampagne in Nederland.
Hij gaf te kennen dat hij in het zomerseizoen een café/bar uitbaatte in de kustplaats Figuero de Foz, tachtig kilometer bij ons vandaan en daar diverse soorten bier verkocht en dat is vrij uitzonderlijk hier in centraal Portugal. Jawel nu kwam hij op mijn terrein "bier" daar weet ik alles van daar ben ik vaak genoeg beschonken van geweest. Ik liet hem wat biermerken noemen, er waren merken bij die ik ook zo zou uitspreken als ik er eerst teveel van gedronken had maar het stemde mij tot tevredenheid ik moet hier in Portugal niet kieskeurig zijn. Ik beloofde hem een fles Belgisch bier als we om de olie zouden komen.

Het bleek een schot in de roos te zijn hij was de volgende dag verguld met zijn presentje en we kregen een hele tour en uitleg door de olieperserij.
Onze olijfolie stond klaar in een plastic kan met onze naam en adres er op.


Op de vraag wat de kosten waren werd ik uiteindelijk toch uitgelachen "beschouw het maar als een presentje van mij" zei de oliepersman.


Gratis! dan is ook mijn olijfje weer tevreden met haar popeye.



Groetjes Ferrie

Balkon(ing)

Er worden tegenwoordig diverse soorten van therapieën, oefeningen en leefwijzes aangeboden om in deze drukke en hectische wereld (geestelijke)rust en voldoening te vinden. Naar rust en voldoening verlang ik uiteraard ook. De variant “rust in vrede” gaat me te ver, als ik rust, wil ik dat graag bewust doen. Als ik slaap vind ik het al jammer dat ik niet weet dat ik rust. Ik ben een doe-het-zelver, niet van nature maar financiële middelen ontbreken mij vaak om het een ander te laten doen. Ik moest dan ook een manier vinden om mijn bestaan voor mezelf zo aangenaam mogelijk te maken. Yoga en Zen is niets voor mij, ik ben daar te nuchter voor en hier in Portugal regelmatig te onnuchter.
De eerste overdenking die ik had om die drukke en hectische wereld aan te kunnen, is de wereld dan maar wat kleiner maken. Dat kan ik niet letterlijk maar figuurlijk heb ik door middel van een kreet daar een oplossing voor gevonden. Het credo is: De wereld is zo groot als de omgeving waarin je bent, beweegt en kan overzien. Niet alleen voor mij maar voor veel stresskippen/hanen kan het accepteren en naleven van dit credo hun de nodige rust brengen.
Hoe en wat betekent dat in de praktijk?
Voor de mensen die het niet weten, mijn huis hier in Portugal is uitgerust met een klein houten balkon wat uitkijkt op het terras van mijn gasten, het zwembadje, bos en berg. Dit balkon is sinds ik hier woon mijn belangrijkste wereld geworden. Op het balkon zitten is hier mijn favoriete bezigheid geworden. Ik heb er de term “balkoneren” aan gegeven. In alle vroegte kan het balkoneren mij al de nodige rust geven om de dag te trotseren. Het balkoneren past uitstekend bij het credo; ik ben, beweeg(shagje draaien) en overzie. Het ontbijt wordt er genuttigd, de lunch, de koffie en borrel. Deze vorm van therapie "Balkoneren" geeft mij veel voldoening en rust.

Op de website www.natuurlijkportugal.nl staat als ondertitel "bestemming bereikt" dat betekent niet dat de gasten nu ook maar allemaal massaal moeten gaan balkoneren. De rust-therapie behelst meerdere plaatsen zoals hier boven beschreven: De wereld is zo groot als de omgeving waar u bent, beweegt en u kan overzien. Uw therapie zou dus kunnen zijn: Terraseren, zwembaderen, zonnebaderen en last but not least dineren. Deze Therapie (ook wel vakantie genoemd) wordt u aangeboden en verzorgt door de balkon(ing) van Casa-Ribeira
Intussen verblijf ik in afwachting van uw boeking ………….op het Balkon!

Groet Ferrie

Waterval

Een waterval is voor mij synoniem van ”overvloed” (woordspelling) ik bedoel water is een element dat nodig is om de natuur te laten leven en overleven. Bijna een ieder die zich een waterval voorstelt heeft daar idyllische voorstellingen bij. Wat bijdraagt aan de schoonheid van ons stekje is een watervalletje met helder stromend fris water.

Het is dan geen waterval die een filmregisseur zal uitkiezen voor een natuurfilm maar toch één die je verbeelding aanspoort om lekker weg te dromen. Op heel veel mensen heeft het geluid van de constante waterstroom een rustgevende werking. Anderen merken wel eens op dat het geluid van de waterval hun hersens met een seintje stimuleert om de blaas de ledigen.
Het was voor mij in het begin wennen, het is een aantal keren voorgekomen dat ik in de nacht uit bed stapte om de ramen te sluiten omdat ik van mening was dat het regende. Alles went, nu hoor ik zelfs beginnende regen door het geluid van de waterval heen of als er iets of iemand verder stroomopwaarts doorheen loopt.

Kortom er valt wat te zeggen over een waterval. Nogal wat gasten kunnen het niet weerstaan om na ons watervalletje de stroom een andere richting te geven of tegen te houden, door middel van het bouwen van dammetjes (meestal Hollanders) met de aanwezige rotsen en keien. Ik persoonlijk vind dit gedrag zeer opvallend temeer omdat de Hollanders zich vaak verbazen over de kuilgravende Duitsers op hun stranden.

Dan de keren dat ze mij de raad gaven om toch vooral iets te doen met het stromend water. De één ziet een irrigatiesysteem om het land te bevloeien met de kracht van het water helemaal voor zich, de ander oppert om toch vooral een watermolen (turbine)te plaatsen om je eigen energie op te wekken. Het zijn fantastische ideeën, het enige dat opvalt, het zijn bijna altijd de “Hollanders” die de mogelijkheid zien om van iets wat de natuur hun gratis biedt, ten gelde te maken.

Ze hebben gelijk ik zou een watermolen kunnen plaatsen om energie op te wekken voor de verlichting van het huis en later voor ons hele dorp. Weer veel later Kabels laten trekken naar de omringende dorpen. Of de waterval een molen aan laten drijven zodat de boeren hun graan en olijven kunnen laten malen en persen die ze per vrachtwagen en tractoren moeten aanvoeren. Het vergt wat aanpassingen maar het zou opbrengen. Ik zou naast de molens (één is te weinig) bakkerijen en pasta fabrieken kunnen beginnen. Distributiecentra opzetten om de producten in het land te kunnen bezorgen bij de klanten, benzinestations om de vrachtwagens te kunnen laten rijden en garages om het onderhoud te waarborgen. De gemeente de wegen laten aanpassen om het verkeer in goede banen te lijden met verkeerslichten en plaatsen van slagbomen, treinrails aan laten leggen om de grondstoffen aan te voeren. Extra huizen laten bouwen om het personeel te bergen, scholen voor hun kinderen, winkels, kantoren. Niet te vergeten verbrandingsovens voor het afval, en net als in Nederland wildbruggen laten plaatsen om de natuur te ontlasten vanwege de talloos aangelegde wegen.

En als dat allemaal gerealiseerd is verhuis ik naar een ander land om een heerlijke plek te zoeken midden in de natuur met bossen, wilde dieren en rivieren en een …..waterval !

Groetjes, Ferrie