Hereniging

Zoals velen weten hebben Ingrid en ik elkaar de afgelopen drie jaar moeten missen . Natuurlijk was het niet drie volle jaren omdat ze met regelmaat overkwam. Ook ik ben nog een aantal keren afgereisd naar mijn  voormalig “thuis”. Nu het er naar uitziet dat zij permanent zal blijven kunnen we ons volledig storten op het uitbaten van uw (eventuele) vakantie adres. Ik heb natuurlijk drie jaar lang gedeeltelijk mijn eigen boontjes moeten doppen. Vrijgezellen of alleenstaande zullen  me uitlachen omdat ze dat gewend zijn maar in een relatie worden de taken veelal naar ieders talent verdeeld. Het eerste waar ik achter kwam is dat Ingrid heel veel talenten heeft en dat ik haar ook veel talenten heb toebedeeld. Ik schuw het dagelijks huishoudelijk werk niet maar het is verdorie wel dagelijks. De vrouwen die wassen, schoonmaken, dweilen, zemen, boodschappen en financiële zaken regelen hebben een zware taak  die een maandelijkse ongesteldheid rechtvaardigen om nog maar te zwijgen over  het te vermoeid
zijn om ......

Nu ik al deze taken zelf heb moeten verrichten is het huishouden ook een beetje op mijn manier ingericht. Het is dan ook een vreemde gewaarwording als je eigen partner moet vragen waar ze de allesreiniger  of het wasmiddel kan vinden, een vraag die ik natuurlijk zonder aarzeling vreugdevol beantwoord. Anders zou het zijn wanneer zij zal zeggen ; ”Jij weet zelf toch wel waar hier de allesreiniger staat !“. Het geeft wel aan dat ze in haar eigen huis nog niet thuis is. Het eten bereiden heb ik altijd al gedaan en dat is iets wat ik nog steeds in eigen hand probeer te houden . Het is niet dat Ingrid het niet zou kunnen maar mijn angst is dat ze wat efficiënter met de tijd omspringt die daar voor nodig is. Ik hou er van om vroeg aan het eten te beginnen, het is wat ik leuk vind en moet intussen niets anders doen.

Ik heb in haar afwezigheid best het één en ander aan broodnodige werken verricht zoals verbouwen, schilderen, verzorgen van dier en plant, het onderhoud aan huis en de vakantiewoningen. Dit alles met een inmiddels “Portugees tempo”  ondanks dat ik de laatste tijd het idee heb dat de Portugezen best hard werken….. Je zal uit het bovenstaande kunnen opmaken dat ik wat lui ben ….. dat is niet waar! ik bespaar energie die te pas komt als er vraag is. En nu na drie jaar is de “vraag” gearriveerd met het vliegtuig.

Mijn liefste begon met te zeggen dat ze de eerste weken zelf vakantie wil gaan vieren. Dat deed ze ! maar op dezelfde manier  als de meeste mensen hun verjaardag vieren, je loopt je kapot om al je gasten te plezieren en te voorzien van drankjes en als dank blijf je zelf met de afwas en rotzooi achter. Ze begon met de tuin om te spitten om diverse groenten te verbouwen, terrassen te herstellen  en hout voor de winter te zoeken en zagen, het kippenhok renoveren om de nieuwe kippen een onderkomen te geven enz. Ze had het geluk dat er dan ook nog gasten waren anders had ze zich tussen de karweitjes nog gaan vervelen.

U begrijpt dat ik deze energieke partner node gemist heb al die tijd. Zij zal degene zijn die de goede oude tijden doen herleven, mijn “vrijdagen”zullen weer werkdagen worden . De korte broek zal weer de werkbroek zijn en mijn siësta zal tot na de pensioengerechtigde leeftijd verschoven worden.  Ik ga nu niet klagen mijn verbale bijdrage zal van substantieel significantie zijn om te komen tot een juiste werk en vrije tijd balans (geen idee wat het betekent maar het bekt lekker).  Ik laat me niet alles aanleunen, in dit geval bedoel ik tuinieren, het is niet mijn ding en een ieder die me dat wil laten doen

Kan de boom in.

   

Nu we samen zijn kunnen we ons gaan concentreren om uw toekomstige vakantie tot een belevenis te maken. De afgelopen drie jaar hebben diverse gasten met hun enthousiasme over de plek en de omgeving ons nog meer kunnen motiveren om die plannen te gaan ontwikkelen waarvan wij denken dat ze de vakantievreugde nog meer kunnen verhogen. Je kan hierbij denken aan; Natuurwandelingen, diverse workshops, excursies, safari’s, stedentrips, wijnproeverijen, bergritten en ezeltrips of terreinrijden.
Een aantal van deze plannen zijn al verwezenlijkt en ook op culinair gebied  kunnen we iets voor u betekenen.

Maar mijn grootste evenement is misschien wel de niet aflatende energie van Ingrid. 
Het moet het ultieme vakantiegevoel voor u zijn ...... naar iemand kijken die aan het werk is!


Groet Ferrie

Het slachtfeest

Het slachtfeest.

Een enkele gast die zijn vakantie hier heeft doorgebracht is op de hoogte van de dorpse geheimen. Een van de grootste is dat er nogal wat varkens worden gehouden  in hokjes her en der. Ik kan u verklappen dat er meer zijn dan bewoners. Je kan hier al wel jaren verblijven zonder één exemplaar  gezien te hebben. In tegenstelling tot wat de meesten van u zullen denken is voor de Portugees het meest populaire stukje vlees “het varken”. Het is zelfs zo populair dat we de bewoners hier porcogezen noemen. Zeker is dat het hier een walhalla is voor de vegetariër, nergens wordt op een zo’n duidelijke manier aangetoond dat ze een punt hebben. Gelijk hebben is één maar hier kunnen ze hun gelijk halen(casa ribeira)www.natuurlijkportugal.nl   Of het houden van varkens illegaal is weet ik niet maar de slacht vermoed ik wel.

De discussie over verdoofd slachten is hier niet aan de orde, verdoofd slachten gebeurt hier volop de eventuele slachter heeft meestal al genoeg gedronken voor hij er aan begint.
De hele familie en buren worden bij dit evenement uitgenodigd. Op  slachtingsdag zelf wordt er brood,  bloed en sardines gegeten. Je krijgt het gevoel dat je 50 jaar terug in de tijd bent aangeland en dat is leuk want ik heb dan die dag weer een heel leven voor me.

De slachtdag (een zaterdag) begon als volgt; de buurjongens boven op de berg kwamen me met een bezoekje vereren. Ze rammelden op alle deuren om hun bezoek kenbaar te maken. Een voordeurbel

(is er iemand die een achterdeurbel heeft? ) kennen ze niet, in ons dorp staan alle deuren gewoonlijk open of een hond kondigt een bezoeker aan. Ik was de kamers aan het schoonmaken van gasten die ik die ochtend had uitgezwaaid.Ik werd verzocht om direct mee te gaan want er werd een varken geslacht en papa had zijn jongens erop uitgestuurd om die Hollander te gaan halen. Ik sputterde nog wat tegen, “ik moet nog dit en ik moet nog dat” daar hadden de jongens geen boodschap aan “Klets niet man het is nu feest” lieten ze weten “En je hebt nu toch geen gasten meer” werd er fijntjes aan toegevoegd.  

Het tafereel wat zich voor me ontvouwde toen ik het erf opkwam is één om niet te vergeten.

Het middelpunt was het al reeds geslachte varken wat op zijn rug op schuin staande plank was gebonden.
Om de plank heen stond de hele opgetrommelde familie van opa tot kleinkind. De buik was al opengesneden en een onvoorstelbaar zooi darmen bulkte er uit. Bij die aanblik dacht ik niet meteen aan een karbonaadje.
Drie mannen hadden het voortouw  één ervan graaide in de darmen om daarna heel precies de darmwand uit te pluizen en streng voor streng werd weggesneden het moet een delicatesse zijn. De ander verwijderde de rest van de organen en nummer drie spoelde met wijn de restanten bloed in een emmer. Niet echt een moment voor een fotoshoot om later op facebook te zetten. Met de wijn werd niet alleen het varken gespoeld maar zo ook de kelen.  De eerste producten werden me al aangeboden een soort bloedworstachtig iets met de nadruk op bloed. En ik kan je verzekeren dat ik heel wat wijn nodig had om het weg te krijgen. Het werd een jolige boel, een grote tafel was in de bodega gezet en al gedekt. Brood, soep, vis, vlees, groenten, pasta’s, cake en ga zo 
maar door was de maaltijd, met op de achtergrond (intussen naar binnen gehaald op de plank en rechtopgezet)
het varken als decor.

Vanaf de middag tot laat in de avond hebben we gegeten en vooral wijn drinken, dan moet je daar geen groot voorstellingsvermogen voor hebben  hoe zo”n dag eindigt…. Ik kan wel stellen dat ik mijn zakken vol had. Het was een zeer geslaagde avond. Ik wist nu hoe het er aan toeging op een slachtfeest .  

Het was tijd om afscheid te nemen en iedereen te bedanken voor de goede zorgen, het eten en de wijn. “Bedanken, bedanken “ nu al ? doe dat morgen maar” was de algemene verontwaardiging.  “Morgen “ was mijn verraste reactie:  “Waarom morgen?”.Ik had het niet zo goed begrepen volgens mijn gastheren:  “Morgen verwachten we je om twee uur voor het slachtfeest !! “ lieten ze me weten “Morgen gaan we lekker wijn drinken en van het varken eten “

Pffffffffffff …………wat een buren !!                                                                                                

Str.... aan de knikker

De nacht van 23 op 24 mei beloofde een rustige windstille nacht te worden vol verlicht door de maan. Dat heeft me doen besluiten vroeg naar bed te gaan om vervolgens extra vroeg de ochtend te gaan beleven in de prachtige omgeving hier. Het moest een wandeling worden die van de nacht overging op de dag. De afstand die ik wilde afleggen was te groot voor de hond en besloot alleen op pad te gaan. Gewapend met een camera en een pak vruchtensap ging ik in het donker op pad . Mijn doel was duidelijk; rustig en stil lopen om eventueel wild (zwijnen en herten) te verrassen voordat ze mij in de gaten krijgen. Het rook heerlijk in het bos, de eucalyptus bomen die hier weelderig groeien gaven een sterke geur af alsof je constant met een mentholstick in je neus loopt. Het is zo gaaf om plotseling een ree of zwijn te zien of horen weglopen als je hun gebied betreed. Voorzichtigheid is geboden zeker in het voorjaar wanneer de zwijnen jongen hebben . Meestal blazen ze de aftocht als ze je in de gaten krijgen de hoge varens belemmeren vaak goed zicht op deze dieren. Reeën zijn wat makkelijker te zien, ze springen en dansen sierlijk naar veiligere oorden . Mijn ochtendwandeling was goed begonnen na nog maar tien minuten te hebben gelopen kruiste een ree mijn pad

                                            

en mijn dag kon al niet meer stuk.
Ik probeerde me te gedragen als een Indiaan half sluipend en omzichtig lopend om de krakende takjes te ontwijken . Mijn normale ochtend ritueel was natuurlijk verstoord door zo vroeg op pad te gaan er ontstond een borrelend geluid in mijn buik. Ja hoor …ik moest toch even stil gaan zitten om deze zaak te onderdrukken.
Na een minuut of vijf leek de zaak weer gekalmeerd en kon ik weer op pad . Een plasje doen in het bos is niet zo bezwaarlijk maar het grotere toiletbezoek doe ik liever thuis. De kramp was verdwenen en de wereld lag weer voor me open . Ik besloot om mijn wandeling aan de situatie aan te passen om in een kleinere cirkel rond mijn huis te gaan wandelen. Het mocht niet baten de kramp kwam terug en ik zal het van ze leven niet halen. Het geborrel nam met iedere stap toe en ik had het idee dat het meer herrie maakte dan krakende takjes. Na wat sluitspieroefeningen waar Rambo jaloers op zou zijn moest het maar gebeuren . Tussen de varens ontwaarde ik een boomstam die mij de nodige steun zou kunnen verlenen want gehurkt was voor mij geen optie …ik ben geen Bosjesman.
Ik denk dat het mentaal van invloed is als je eenmaal het besluit genomen hebt om het tussen de varens te doen de kramp en het borrelen in de buik werd ondraaglijk en ik haalde maar net de omgevallen boomstam . Met mijn broek op de knieën zeeg ik neer op en iets over de boomstam .
Er lagen meer takken over de boomstam die door de varens aan mijn oog ontrokken waren en er ontstond een mikado effect.
Ik hoorde achter mij takken breken en schrok me dood.... zwijnen !! dacht ik en sprong op.

                                        


Of het was de schrik of de sluitspieroefeningen hadden niet geholpen maar het liep als een gesmolten chocoladestraal langs mijn benen ….   En staande “diareren” kan ik niemand aanraden.
Vloekend en beschaamd omdat het maar een tak betrof in plaats van een zwijn stond ik daar
midden in het bos met de hele zooi langs mijn benen en in mijn broek.
De mentholgeur van het bos was teniet gedaan in nog geen vier seconden. Walgend trok ik mijn kleding weer aan en liep mankend terug naar huis. Het is een vreemd fenomeen om dan opeens te gaan manken met een broek vol. Ik liep alsof ik in mijn achterwerk was geschoten terwijl het uit mijn achterwerk was geschoten. Je kan net zo goed normaal lopen.
Na een flinke wasbeurt thuis was ik weer het mannetje ….


Volgende keer volg ik eerst mijn ochtend ritueel.

Groet Ferrie