Het slachtfeest

Het slachtfeest.

Een enkele gast die zijn vakantie hier heeft doorgebracht is op de hoogte van de dorpse geheimen. Een van de grootste is dat er nogal wat varkens worden gehouden  in hokjes her en der. Ik kan u verklappen dat er meer zijn dan bewoners. Je kan hier al wel jaren verblijven zonder één exemplaar  gezien te hebben. In tegenstelling tot wat de meesten van u zullen denken is voor de Portugees het meest populaire stukje vlees “het varken”. Het is zelfs zo populair dat we de bewoners hier porcogezen noemen. Zeker is dat het hier een walhalla is voor de vegetariër, nergens wordt op een zo’n duidelijke manier aangetoond dat ze een punt hebben. Gelijk hebben is één maar hier kunnen ze hun gelijk halen(casa ribeira)www.natuurlijkportugal.nl   Of het houden van varkens illegaal is weet ik niet maar de slacht vermoed ik wel.

De discussie over verdoofd slachten is hier niet aan de orde, verdoofd slachten gebeurt hier volop de eventuele slachter heeft meestal al genoeg gedronken voor hij er aan begint.
De hele familie en buren worden bij dit evenement uitgenodigd. Op  slachtingsdag zelf wordt er brood,  bloed en sardines gegeten. Je krijgt het gevoel dat je 50 jaar terug in de tijd bent aangeland en dat is leuk want ik heb dan die dag weer een heel leven voor me.

De slachtdag (een zaterdag) begon als volgt; de buurjongens boven op de berg kwamen me met een bezoekje vereren. Ze rammelden op alle deuren om hun bezoek kenbaar te maken. Een voordeurbel

(is er iemand die een achterdeurbel heeft? ) kennen ze niet, in ons dorp staan alle deuren gewoonlijk open of een hond kondigt een bezoeker aan. Ik was de kamers aan het schoonmaken van gasten die ik die ochtend had uitgezwaaid.Ik werd verzocht om direct mee te gaan want er werd een varken geslacht en papa had zijn jongens erop uitgestuurd om die Hollander te gaan halen. Ik sputterde nog wat tegen, “ik moet nog dit en ik moet nog dat” daar hadden de jongens geen boodschap aan “Klets niet man het is nu feest” lieten ze weten “En je hebt nu toch geen gasten meer” werd er fijntjes aan toegevoegd.  

Het tafereel wat zich voor me ontvouwde toen ik het erf opkwam is één om niet te vergeten.

Het middelpunt was het al reeds geslachte varken wat op zijn rug op schuin staande plank was gebonden.
Om de plank heen stond de hele opgetrommelde familie van opa tot kleinkind. De buik was al opengesneden en een onvoorstelbaar zooi darmen bulkte er uit. Bij die aanblik dacht ik niet meteen aan een karbonaadje.
Drie mannen hadden het voortouw  één ervan graaide in de darmen om daarna heel precies de darmwand uit te pluizen en streng voor streng werd weggesneden het moet een delicatesse zijn. De ander verwijderde de rest van de organen en nummer drie spoelde met wijn de restanten bloed in een emmer. Niet echt een moment voor een fotoshoot om later op facebook te zetten. Met de wijn werd niet alleen het varken gespoeld maar zo ook de kelen.  De eerste producten werden me al aangeboden een soort bloedworstachtig iets met de nadruk op bloed. En ik kan je verzekeren dat ik heel wat wijn nodig had om het weg te krijgen. Het werd een jolige boel, een grote tafel was in de bodega gezet en al gedekt. Brood, soep, vis, vlees, groenten, pasta’s, cake en ga zo 
maar door was de maaltijd, met op de achtergrond (intussen naar binnen gehaald op de plank en rechtopgezet)
het varken als decor.

Vanaf de middag tot laat in de avond hebben we gegeten en vooral wijn drinken, dan moet je daar geen groot voorstellingsvermogen voor hebben  hoe zo”n dag eindigt…. Ik kan wel stellen dat ik mijn zakken vol had. Het was een zeer geslaagde avond. Ik wist nu hoe het er aan toeging op een slachtfeest .  

Het was tijd om afscheid te nemen en iedereen te bedanken voor de goede zorgen, het eten en de wijn. “Bedanken, bedanken “ nu al ? doe dat morgen maar” was de algemene verontwaardiging.  “Morgen “ was mijn verraste reactie:  “Waarom morgen?”.Ik had het niet zo goed begrepen volgens mijn gastheren:  “Morgen verwachten we je om twee uur voor het slachtfeest !! “ lieten ze me weten “Morgen gaan we lekker wijn drinken en van het varken eten “

Pffffffffffff …………wat een buren !!                                                                                                

Str.... aan de knikker

De nacht van 23 op 24 mei beloofde een rustige windstille nacht te worden vol verlicht door de maan. Dat heeft me doen besluiten vroeg naar bed te gaan om vervolgens extra vroeg de ochtend te gaan beleven in de prachtige omgeving hier. Het moest een wandeling worden die van de nacht overging op de dag. De afstand die ik wilde afleggen was te groot voor de hond en besloot alleen op pad te gaan. Gewapend met een camera en een pak vruchtensap ging ik in het donker op pad . Mijn doel was duidelijk; rustig en stil lopen om eventueel wild (zwijnen en herten) te verrassen voordat ze mij in de gaten krijgen. Het rook heerlijk in het bos, de eucalyptus bomen die hier weelderig groeien gaven een sterke geur af alsof je constant met een mentholstick in je neus loopt. Het is zo gaaf om plotseling een ree of zwijn te zien of horen weglopen als je hun gebied betreed. Voorzichtigheid is geboden zeker in het voorjaar wanneer de zwijnen jongen hebben . Meestal blazen ze de aftocht als ze je in de gaten krijgen de hoge varens belemmeren vaak goed zicht op deze dieren. Reeën zijn wat makkelijker te zien, ze springen en dansen sierlijk naar veiligere oorden . Mijn ochtendwandeling was goed begonnen na nog maar tien minuten te hebben gelopen kruiste een ree mijn pad

                                            

en mijn dag kon al niet meer stuk.
Ik probeerde me te gedragen als een Indiaan half sluipend en omzichtig lopend om de krakende takjes te ontwijken . Mijn normale ochtend ritueel was natuurlijk verstoord door zo vroeg op pad te gaan er ontstond een borrelend geluid in mijn buik. Ja hoor …ik moest toch even stil gaan zitten om deze zaak te onderdrukken.
Na een minuut of vijf leek de zaak weer gekalmeerd en kon ik weer op pad . Een plasje doen in het bos is niet zo bezwaarlijk maar het grotere toiletbezoek doe ik liever thuis. De kramp was verdwenen en de wereld lag weer voor me open . Ik besloot om mijn wandeling aan de situatie aan te passen om in een kleinere cirkel rond mijn huis te gaan wandelen. Het mocht niet baten de kramp kwam terug en ik zal het van ze leven niet halen. Het geborrel nam met iedere stap toe en ik had het idee dat het meer herrie maakte dan krakende takjes. Na wat sluitspieroefeningen waar Rambo jaloers op zou zijn moest het maar gebeuren . Tussen de varens ontwaarde ik een boomstam die mij de nodige steun zou kunnen verlenen want gehurkt was voor mij geen optie …ik ben geen Bosjesman.
Ik denk dat het mentaal van invloed is als je eenmaal het besluit genomen hebt om het tussen de varens te doen de kramp en het borrelen in de buik werd ondraaglijk en ik haalde maar net de omgevallen boomstam . Met mijn broek op de knieën zeeg ik neer op en iets over de boomstam .
Er lagen meer takken over de boomstam die door de varens aan mijn oog ontrokken waren en er ontstond een mikado effect.
Ik hoorde achter mij takken breken en schrok me dood.... zwijnen !! dacht ik en sprong op.

                                        


Of het was de schrik of de sluitspieroefeningen hadden niet geholpen maar het liep als een gesmolten chocoladestraal langs mijn benen ….   En staande “diareren” kan ik niemand aanraden.
Vloekend en beschaamd omdat het maar een tak betrof in plaats van een zwijn stond ik daar
midden in het bos met de hele zooi langs mijn benen en in mijn broek.
De mentholgeur van het bos was teniet gedaan in nog geen vier seconden. Walgend trok ik mijn kleding weer aan en liep mankend terug naar huis. Het is een vreemd fenomeen om dan opeens te gaan manken met een broek vol. Ik liep alsof ik in mijn achterwerk was geschoten terwijl het uit mijn achterwerk was geschoten. Je kan net zo goed normaal lopen.
Na een flinke wasbeurt thuis was ik weer het mannetje ….


Volgende keer volg ik eerst mijn ochtend ritueel.

Groet Ferrie

Paspoort

Verlopen dat was hij….. mijn paspoort bedoel ik. Dat werd een trip naar Lissabon om me te vervoegen bij de Nederlandse ambassade. Dat is mooi temeer omdat Ingrid er ook was en een dagje uit is nooit weg. Het leek  ons wel aardig omdat er nog twee plaatsen over waren in de auto om kennissen  uit te nodigen.
We plaatsten een contactadvertentie op Facebook zodat onze vrienden het lekker zelf uit konden knokken wie er mee wilde. Helen en Peter (Engelse vrienden) van een dorp verderop waren de “winners” en hadden er veel zin in.
De trip van dik twee en een half uur rijden werd dus opgeleukt met goed gezelschap.
Goed voorbereid (Peter had heerlijke sandwiches gemaakt) en zonder enige haast vertrokken we in alle vroegte om wat aan de dag te hebben. Peter was geïnteresseerd om het één en ander aan oosterse specerijen en producten te scoren die in Lissabon voorhanden zijn. En we wilden dan gelijk nog maar weer eens wat van de stad zien.

Allereerst was er een gang naar de fotograaf (aanbevolen door de ambassade) om pasfoto’s te laten maken. Het opgegeven adres had Peter in zijn navigatiesysteem, die op “wandelmode” was ingesteld.

Lissabon is een stad aan de kust en de stad ligt tegen een berghelling dus reken op dikke kuiten aan het 

einde van een stadswandeling

                                       .

Na de fotosessie leek het ons verstandig om maar gelijk naar de ambassade te wandelen om daar mijn aanvraag te gaan doen. Het was nog even zoeken, berg op berg af vooraleer we de ambassade hadden gevonden. Met dat gegeven dacht ik al “Oei” het zal toch niet leuk zijn voor ons reisgezelschap als die aanvraag lang gaat duren. We kwamen overeen dat het misschien slimmer was dat zij maar alvast de stad onveilig gingen maken en Ingrid en ik de aanvraag gaan doen.

De vraag waar vinden we elkaar dan terug? is ouderwets in deze tijd van Gsm’s en Ipods . En zo geschiedde. Wij vervoegden ons aan een loket,  gelukkig was er niemand voor ons. We hadden het aanvraagformulier al via internet ingevuld. Kwestie van foto’s overhandigen, vingerafdrukken maken en het was gepiept. Die snelheid was ik niet meer gewend sinds ik in Portugal woon.

Terwijl ik nog doende was om mijn vingerafdrukken te laten afnemen middels een miniscanner vroeg ik Ingrid om vlug onze vrienden te bellen, misschien waren ze nog in de buurt zodat we samen de stad in konden. Ingrid gaf te kennen dat ze geen bereik had en het buiten zou proberen. Ze kwam terug met een verontschuldigd gezicht en de mededeling “ Ik denk dat mijn batterij leeg is”.

Mijn antwoord had moeten zijn “Liefje dat kan de beste overkomen” maar door de teleurstelling gooide ik weer alle woorden door elkaar “ dat kan alleen een trut overkomen”.  En wat nu ? Heel die stad aflopen om dat stel te vinden is geen optie. Na een prettige conversatie besloten we om een telefoonshop te zoeken. Het plan was om een batterijoplader voor in de auto te kopen en al rondrijdend de gsm op te laden. We hadden een telefoonwinkel gezien onderweg maar die is altijd verder weg dan je denkt. Uiteindelijk was het gelukt een oplader voor zeven euro en de problemen waren de wereld uit.

Heel Lissabon doorkruist maar het enige wat oplaadde was mijn driftbui “dat fuck ding doet geen moer” was mijn constatering. De gsm ging even aan en dan weer uit.. je kon er niets mee. Ingrid had nog even het voornemen om een foto te nemen van een prachtige beeldengroep onderweg maar ik bedreigde haar met een echtscheiding  als ze ook maar één vinger naar de gsm uit zou steken. Uren hebben we nog rondgereden maar er kwam geen leven in de gsm. Potverdorie wat moeten we nu ? Een oude survivalwet is; als je  elkaar kwijt raakt, ga terug naar de plek waar je elkaar het laatst gezien hebt.  Het was het enige wat ik nog kon bedenken.
Laat in de middag was de gang terug naar de ambassade en ik zou daar blijven, al was het tot de volgende dag. Ingrid had zoiets van ik ga naar de telefoonwinkel terug misschien was het geen goede oplader was haar redenering. Ik had het gehad met de techniek.  Ik had de ambassade bezet en zal wachten op de Engelse invasie. Na drie kwartier  kwam Ingrid terug.

 Op haar gezicht was te lezen dat er een blijde gebeurtenis had plaatsgevonden

                                 "Alles is in orde" was haar mededeling de batterij was stuk en met een nieuwe was het opgelost. Ze had onze vrienden al gebeld en wist waar ze waren. 

Eindelijk we waren weer herenigd. We hebben er een paar op gedronken en nog wat gewinkeld en de terugweg was beregezellig .

Ik had me weer fijn druk gemaakt die dag en moet voor Ingrid zeker geen prettig gezelschap zijn geweest. Had haar weer van alles verweten natuurlijk. Op tafel in huis lag mijn splinternieuwe gsm.
Ze heeft me nooit de vraag gesteld die dag “En waar is jou telefoon dan? ” Ik heb de beste vrouw van de wereld !

Groet Ferrie