Str.... aan de knikker

De nacht van 23 op 24 mei beloofde een rustige windstille nacht te worden vol verlicht door de maan. Dat heeft me doen besluiten vroeg naar bed te gaan om vervolgens extra vroeg de ochtend te gaan beleven in de prachtige omgeving hier. Het moest een wandeling worden die van de nacht overging op de dag. De afstand die ik wilde afleggen was te groot voor de hond en besloot alleen op pad te gaan. Gewapend met een camera en een pak vruchtensap ging ik in het donker op pad . Mijn doel was duidelijk; rustig en stil lopen om eventueel wild (zwijnen en herten) te verrassen voordat ze mij in de gaten krijgen. Het rook heerlijk in het bos, de eucalyptus bomen die hier weelderig groeien gaven een sterke geur af alsof je constant met een mentholstick in je neus loopt. Het is zo gaaf om plotseling een ree of zwijn te zien of horen weglopen als je hun gebied betreed. Voorzichtigheid is geboden zeker in het voorjaar wanneer de zwijnen jongen hebben . Meestal blazen ze de aftocht als ze je in de gaten krijgen de hoge varens belemmeren vaak goed zicht op deze dieren. Reeën zijn wat makkelijker te zien, ze springen en dansen sierlijk naar veiligere oorden . Mijn ochtendwandeling was goed begonnen na nog maar tien minuten te hebben gelopen kruiste een ree mijn pad

                                            

en mijn dag kon al niet meer stuk.
Ik probeerde me te gedragen als een Indiaan half sluipend en omzichtig lopend om de krakende takjes te ontwijken . Mijn normale ochtend ritueel was natuurlijk verstoord door zo vroeg op pad te gaan er ontstond een borrelend geluid in mijn buik. Ja hoor …ik moest toch even stil gaan zitten om deze zaak te onderdrukken.
Na een minuut of vijf leek de zaak weer gekalmeerd en kon ik weer op pad . Een plasje doen in het bos is niet zo bezwaarlijk maar het grotere toiletbezoek doe ik liever thuis. De kramp was verdwenen en de wereld lag weer voor me open . Ik besloot om mijn wandeling aan de situatie aan te passen om in een kleinere cirkel rond mijn huis te gaan wandelen. Het mocht niet baten de kramp kwam terug en ik zal het van ze leven niet halen. Het geborrel nam met iedere stap toe en ik had het idee dat het meer herrie maakte dan krakende takjes. Na wat sluitspieroefeningen waar Rambo jaloers op zou zijn moest het maar gebeuren . Tussen de varens ontwaarde ik een boomstam die mij de nodige steun zou kunnen verlenen want gehurkt was voor mij geen optie …ik ben geen Bosjesman.
Ik denk dat het mentaal van invloed is als je eenmaal het besluit genomen hebt om het tussen de varens te doen de kramp en het borrelen in de buik werd ondraaglijk en ik haalde maar net de omgevallen boomstam . Met mijn broek op de knieën zeeg ik neer op en iets over de boomstam .
Er lagen meer takken over de boomstam die door de varens aan mijn oog ontrokken waren en er ontstond een mikado effect.
Ik hoorde achter mij takken breken en schrok me dood.... zwijnen !! dacht ik en sprong op.

                                        


Of het was de schrik of de sluitspieroefeningen hadden niet geholpen maar het liep als een gesmolten chocoladestraal langs mijn benen ….   En staande “diareren” kan ik niemand aanraden.
Vloekend en beschaamd omdat het maar een tak betrof in plaats van een zwijn stond ik daar
midden in het bos met de hele zooi langs mijn benen en in mijn broek.
De mentholgeur van het bos was teniet gedaan in nog geen vier seconden. Walgend trok ik mijn kleding weer aan en liep mankend terug naar huis. Het is een vreemd fenomeen om dan opeens te gaan manken met een broek vol. Ik liep alsof ik in mijn achterwerk was geschoten terwijl het uit mijn achterwerk was geschoten. Je kan net zo goed normaal lopen.
Na een flinke wasbeurt thuis was ik weer het mannetje ….


Volgende keer volg ik eerst mijn ochtend ritueel.

Groet Ferrie

Paspoort

Verlopen dat was hij….. mijn paspoort bedoel ik. Dat werd een trip naar Lissabon om me te vervoegen bij de Nederlandse ambassade. Dat is mooi temeer omdat Ingrid er ook was en een dagje uit is nooit weg. Het leek  ons wel aardig omdat er nog twee plaatsen over waren in de auto om kennissen  uit te nodigen.
We plaatsten een contactadvertentie op Facebook zodat onze vrienden het lekker zelf uit konden knokken wie er mee wilde. Helen en Peter (Engelse vrienden) van een dorp verderop waren de “winners” en hadden er veel zin in.
De trip van dik twee en een half uur rijden werd dus opgeleukt met goed gezelschap.
Goed voorbereid (Peter had heerlijke sandwiches gemaakt) en zonder enige haast vertrokken we in alle vroegte om wat aan de dag te hebben. Peter was geïnteresseerd om het één en ander aan oosterse specerijen en producten te scoren die in Lissabon voorhanden zijn. En we wilden dan gelijk nog maar weer eens wat van de stad zien.

Allereerst was er een gang naar de fotograaf (aanbevolen door de ambassade) om pasfoto’s te laten maken. Het opgegeven adres had Peter in zijn navigatiesysteem, die op “wandelmode” was ingesteld.

Lissabon is een stad aan de kust en de stad ligt tegen een berghelling dus reken op dikke kuiten aan het 

einde van een stadswandeling

                                       .

Na de fotosessie leek het ons verstandig om maar gelijk naar de ambassade te wandelen om daar mijn aanvraag te gaan doen. Het was nog even zoeken, berg op berg af vooraleer we de ambassade hadden gevonden. Met dat gegeven dacht ik al “Oei” het zal toch niet leuk zijn voor ons reisgezelschap als die aanvraag lang gaat duren. We kwamen overeen dat het misschien slimmer was dat zij maar alvast de stad onveilig gingen maken en Ingrid en ik de aanvraag gaan doen.

De vraag waar vinden we elkaar dan terug? is ouderwets in deze tijd van Gsm’s en Ipods . En zo geschiedde. Wij vervoegden ons aan een loket,  gelukkig was er niemand voor ons. We hadden het aanvraagformulier al via internet ingevuld. Kwestie van foto’s overhandigen, vingerafdrukken maken en het was gepiept. Die snelheid was ik niet meer gewend sinds ik in Portugal woon.

Terwijl ik nog doende was om mijn vingerafdrukken te laten afnemen middels een miniscanner vroeg ik Ingrid om vlug onze vrienden te bellen, misschien waren ze nog in de buurt zodat we samen de stad in konden. Ingrid gaf te kennen dat ze geen bereik had en het buiten zou proberen. Ze kwam terug met een verontschuldigd gezicht en de mededeling “ Ik denk dat mijn batterij leeg is”.

Mijn antwoord had moeten zijn “Liefje dat kan de beste overkomen” maar door de teleurstelling gooide ik weer alle woorden door elkaar “ dat kan alleen een trut overkomen”.  En wat nu ? Heel die stad aflopen om dat stel te vinden is geen optie. Na een prettige conversatie besloten we om een telefoonshop te zoeken. Het plan was om een batterijoplader voor in de auto te kopen en al rondrijdend de gsm op te laden. We hadden een telefoonwinkel gezien onderweg maar die is altijd verder weg dan je denkt. Uiteindelijk was het gelukt een oplader voor zeven euro en de problemen waren de wereld uit.

Heel Lissabon doorkruist maar het enige wat oplaadde was mijn driftbui “dat fuck ding doet geen moer” was mijn constatering. De gsm ging even aan en dan weer uit.. je kon er niets mee. Ingrid had nog even het voornemen om een foto te nemen van een prachtige beeldengroep onderweg maar ik bedreigde haar met een echtscheiding  als ze ook maar één vinger naar de gsm uit zou steken. Uren hebben we nog rondgereden maar er kwam geen leven in de gsm. Potverdorie wat moeten we nu ? Een oude survivalwet is; als je  elkaar kwijt raakt, ga terug naar de plek waar je elkaar het laatst gezien hebt.  Het was het enige wat ik nog kon bedenken.
Laat in de middag was de gang terug naar de ambassade en ik zou daar blijven, al was het tot de volgende dag. Ingrid had zoiets van ik ga naar de telefoonwinkel terug misschien was het geen goede oplader was haar redenering. Ik had het gehad met de techniek.  Ik had de ambassade bezet en zal wachten op de Engelse invasie. Na drie kwartier  kwam Ingrid terug.

 Op haar gezicht was te lezen dat er een blijde gebeurtenis had plaatsgevonden

                                 "Alles is in orde" was haar mededeling de batterij was stuk en met een nieuwe was het opgelost. Ze had onze vrienden al gebeld en wist waar ze waren. 

Eindelijk we waren weer herenigd. We hebben er een paar op gedronken en nog wat gewinkeld en de terugweg was beregezellig .

Ik had me weer fijn druk gemaakt die dag en moet voor Ingrid zeker geen prettig gezelschap zijn geweest. Had haar weer van alles verweten natuurlijk. Op tafel in huis lag mijn splinternieuwe gsm.
Ze heeft me nooit de vraag gesteld die dag “En waar is jou telefoon dan? ” Ik heb de beste vrouw van de wereld !

Groet Ferrie

De Bustrip

We hadden er ons op verheugd!
Na een tip van één onzer dorpsgenoten “ Er was een bustrip aanstaande “ en zulk één kans laat ik me niet ontlopen. Ik ben niet iemand die vooraan staat bij bustripjes, maar de kennis die ik er mee vergaar zal ten dienste kunnen zijn van mijn toekomstige gasten.

Voor wat we er van wisten ging het om een trip naar de stad Viseu. Een stad met een mooie kathedraal en een museum met schilderijen uit de 16^de eeuw uit de “ Viseu school”.  Kosten: 15 euro inclusief ontbijt en lunch. Dat is niet veel, maar in Portugal niet ongewoon. Gepland op een zondag in Maart. Opstappen op het plein in ons dorp. Tijd, 06.15 uur. De afstand was niet bijster groot. 117 km. Dat moet te doen zijn. Samen met twee vrienden, Peter en Nigel, moest het een onvergetelijke dag worden.

Vroeg naar bed om de volgende dag fris en monter de trip aan te gaan. De bus arriveerde exact op tijd en vreugdevol constateerde ik dat we de eersten waren. Konden we lekker ons plekje uitkiezen. Maar, dat was niet zo... We werden door een hostess van in de zeventig op een plek gewezen “en gordel vastmaken!“ werd ons nog toegesproken.

De volgende stop was in een gehucht 3 km verder. De bus stopt waar het mogelijk is en dat is midden op straat. U moet zich indenken dat de meeste verbindingswegen vroeger ezelpaden waren.

De personen in kwestie waren nog niet gereed; dat was vanuit de bus te zien..: de badkamer was nog bezet...

Om 6.30 pm vervolgden we onze weg. Kortom we deden 6 a7 dorpen en gehuchten aan waar een enkeling of een cluster personen werd opgepikt en in de bus gehesen.

Dit laatste vanwege het hoge tena-lady en tena-men gehalte. De gemiddelde leeftijd lag ver boven 70+ en derhalve werd mijn jonge vriend van 44 ingeschakeld om de oudere medereizigers vast te snoeren in hun veiligheidsgordel.

Eindelijk rond 8.30 uur werd de grote weg ingeslagen richting, naar wij dachten, Viseu . En toen werd het pas echt gezellig. Een ieder was gecontroleerd als in een vliegtuig op het dragen van de gordel, maar warempel, er was er één aan ontsnapt. Die trakteerde ons op een geweldig staaltje accordeon muziek en was niet van plan het eerste uur te stoppen. De deun was voor ons drieën alsmaar hetzelfde, echter onze medereizigers leefden helemaal op. Klappend en zingend dweepten zij de muzikant op om het er voorlopig niet bij te laten zitten.

God heeft er voor gezorgd dat onze blazen op oudere leeftijd verschrompelen en om 9.30 uur volgde er een plaspauze. Een wegrestaurant werd aangedaan alwaar we een versnapering konden gebruiken. De eigenaar en bedienend personeel zorgden voor een hartelijk onthaal. De geluidsinstallatie ging vol open met jawel hoor… accordeon muziek! We trokken het niet meer en half tien of niet, Peter en ik bestelden een bica (espresso koffie) met een dubbele brandy. Nigel, niet zo een groot koffiedrinker al wij, bestelde ook twee koffie met de vermelding dat hij nu toch al pijn in zijn buik had.

Nadat alle wijsheid en ervaring  had geplast en weer in de bus was getakeld en gekneveld vervolgden wij de rit. We hebben er niet aan gedacht maar ik had die trekzak lek moeten prikken want wederom was het genieten geblazen tot de volgende halte.

Het moet rond 10.45 geweest zijn toen we bij een armetierig hotel stopten in de buitenwijk van weet ik veel waar. En zo zag de omgeving er ook uit: hoe hadden ze het kunnen vinden?! Het personeel stond ons buiten op te wachten en verwelkomde een ieder hartelijk met een hand en de vraag hoe het met je ging. Hier en daar moesten zij hand- en spandiensten verrichten vanwege de uitstap, opstap en instap... 

Ik vond het meteen een vreemd stel. Het waren twee mannen van rond de vijfendertig en een jonge meid. Eén van de mannen leek alsof hij zo uit een gangsterfilm was weggelopen en zijn bodyguard had meegenomen. De jonge meid had een mantelpak aan wat toch niet verhulde dat het een meid was. Ze vergezelde het gezelschap naar de ontbijtzaal. 

Toen een ieder binnen was, wat toch even mocht duren vanwege alweer een plasmoment, werden de toegangsdeuren gesloten en de body-aap posteerde zichzelf voor de deur. Ik verwachte ieder moment dat hij zijn hand aan het oor zou houden om eventuele berichten op zijn oortje van the Godfather op te vangen.

De ontbijtzaal was een ongezellige met tl verlichte ruimte waarvan leek dat ze de helft van het meubilair aan de kant geschoven hadden en die hadden afgedekt met lakens. Het ontbijt stond klaar: koffie, broodjes, plakje kaas en een plakje ham. Liefst had ik een plak ham gehad wat bedolven was onder de smaak- en kleurstof. Dan was het nog een presentatie geweest. Nu leek het of er de vorige week ook een ontbijt geweest was en nog niet was afgeruimd. Afijn, snel ontbijten en aftaaien want Viseu en een heerlijke lunch wachtten op ons.

Niets was minder waar. Nadat we de kleffe broodjes hadden genuttigd kwam één der gangstertjes  ten tonele met een microfoon en ik verwachtte dat deze, naar we nog steeds dachten ” de ober “, ons ging vertellen dat we in een programma van de verborgen camera zaten en dat het echte ontbijt nu ging beginnen.

Vergeet het maar, de lakens werden van het vermeende opzij geschoven meubilair gerukt en er bleek een schatkamer van tell en sell producten onder te staan. Matrassen , bestek, pannen, voetbaden  dekbedden, elektragrillpannen en ga zo maar door. We waren verrast en voelden ons genaaid. Een ordinaire verkoopdemonstratie. Dát hadden we even niet verwacht………

We willen naar Viseu!!  Dit soort verkooppraktijken stuitte ons tegen de borst en we verlieten gedrieën de ontbijtzaal. Ik keek de body-aap vernietigend aan met een blik van dit kan wel eens je laatste verkoopstunt geweest zijn! Hij voelde het feilloos aan en liet ons passeren...

Na het verlaten van de zaal zochten we iemand van de organisatie die ons zou kunnen vertellen wanneer de bus vertrok. Die was echter niet te vinden. Dan maar de chauffeur aangeschoten.  “Vertrekken..? Zeker niet tot na de lunch, want die wordt ook hier geserveerd”, was zijn antwoord. We keken elkaar aan en als uit één mond kwam het woord….zuipen!!

Onze missie was “ het café”, maar dat viel nog niet mee... We moesten een flink stuk lopen. We bevonden ons in en rond een industriegebied. Het enige wat daar leuk aan is, is dat je anderen ziet werken maar zelfs die pech hadden we omdat het zondag was. Eindelijk hadden we een café gevonden en daar gingen we voorlopig blijven en nieuwe plannen smeden.

Na onze bestelde biertjes te hebben opgedronken begon men echter de zaak te sluiten, tafels en stoelen werden binnen gehaald. Ik vreesde de rekening want als je na drie consumpties je café op de middag kan sluiten dan moet er flink aan verdiend worden... Het ging toch maar om 2,40 euro maar de zaak ging evengoed dicht.  Nigel stelde voor om dan toch maar die vermaledijde lunch te gaan gebruiken en we liepen het hele pest eind weer terug.  We waren op tijd en werden weer netjes in dezelfde ruimte toegelaten, die per gelegenheid nu dienst deed als lunchroom.

Een droge kippenpoot wat aardappels en kale (met iets olijfolie) sla was het gerecht. Culinaire hoogstandjes moet je over het algemeen in Portugal niet verwachten, maar wat ze koken is doorgaans smakelijk en met liefde bereid. Deze lunch was op zijn Hollands gezegd niet te vreten. Er werd ook wijn geschonken en daar heb ik me volledig op gestort. Met maten (vrienden). Het maakte de middag wat draaglijker… Tot dat ene moment...

Men vond het nodig om nog tijdens de lunch die gangstervriendin in het mantelpakje een verkooppraatje te laten houden en ze legde uit en demonstreerde hoe je een ei kon bakken in een non-stick-pan. We werden wat luidruchtiger omdat Nigel ons toefluisterde dat hij een ei drijvend in boter lekkerder vond. De body-aap kwam in beweging en posteerde zichzelf achter Peter en Nigel met de mededeling dat ze hun mond moesten houden tijdens de demonstratie. Toen was de boot aan..!

Nigel gaf te kennen dat hij zou praten wanneer hij wilde en zo hard als hij wilde..! Er ontstond een woordenwisseling en de sfeer was om te snijden. We verlieten wederom de zaal, maar sleepten de body-aap mee om hem buiten de zaal haarfijn te vertellen dat we niet van deze praktijken gediend waren om weerloze mensen (wij niet natuurlijk) onder valse voorwendselen naar een verkoopdemonstratie te lokken! Mijn Portugees is niet goed genoeg maar ik deed toch ook nog een duit in het zakje: “Steek dat toetje ook maar in je @#%&!!!”

En wederom vertrokken we weer. Nu hadden we in het hotel een barretje ontdekt waar we onze wonden en bier zouden likken. We hielden de bus in de gaten want we wisten niet wanneer de koopgegijzelden vrijgelaten zouden worden. Eindelijk was het zover, de bus mocht vertrekken. Een enkeling had zich toch wat aangeschaft als een soort traumaverwerkingsobject.

De Brazilianen, want daar bestond het trio “verkoop-gangsters” uit, wuifden de oldtimers uit en gunden ons geen blik waardig… "En dat is maar goed ook merkte Nigel op, "Pff, Buitenlanders..! “


Viseu hebben we nooit gezien, we zijn nog wel een aantal keren gestopt en hebben zelfs nog een plaats aangedaan die bekend stond om zijn thermobaden. 

de man met de accordeon was ook op de terugweg weer niet te houden.  


Rond 21.00 uur sloot ik de voordeur achter me...                                                              

                                                                   

                                                                   




Nu gaan we het er niet bij laten zitten natuurlijk. We gaan ons eigen reisje organiseren .

De prijs zal wel iets hoger zijn, maar we zullen er voor zorgen dat we dit trauma-reisje snel zullen vergeten!

Ik zie Rio de Janeiro wel zitten; ze spreken er tenslotte Portugees...

Groet Ferrie