Drankmisbruik...

Het beloofde een leuke avond te worden. Rodrigo, een buurjongen van zeventien, komt regelmatig, te pas en te onpas, mij verblijden met bezoekjes om even op de computer te spelen of om te kijken wat de pot schaft. Hij noemt mij zijn tweede vader en omwille van mijn goede invloed heeft hij de goedkeuring van zijn hele familie. 

Ook nu vereerde hij me met een bezoekje met 

de vraag of ik vanavond zin had om met hem de vrijdagavond in te vullen met darten en karaoke waarvan hij een fervent liefhebber is. Ik kon na weken verbouwd te hebben wel een verzetje gebruiken en stemde toe. Vanavond zullen we ons vertier zoeken in Castanheira op zeven km van ons dorpje Sarnadas. Castanheira heeft diverse cafeetjes en zelfs een Jongerenbar. Hoewel de titel 'Jongerenbar' alleen slaat op de muziek want jong en oud en zelfs hele gezinnen brengen daar tot diep in de nacht hun tijd door. Het is ook totaal geen probleem om je als oudere onder de jongeren te begeven of andersom. Je wordt door een ieder begroet en gefêteerd.

Na een aantal spelletjes darts te hebben gespeeld kreeg ik een compliment in onvervalst Engels met een Schots accent. En geloof het of niet, het leek of die gast uit een tekenfilm was gestapt. 

Een echte roodharige Schot met sik. We raakte aan de praat en.. aan het drinken. Drank, veel drank. De pullen bier vlogen over tafel en de matige zangers van de karaoke leken op wereldsterren. 

Hoe gezellig iets ook moge zijn er komt altijd weer een tijd om naar huis te gaan en ik stapte “schots" en scheef de bar uit. Dat stukje naar huis kon ik nog wel rijden, er is hier toch nooit geen kip op de weg. 

Ik overtuigde Rodrigo ervan dat het nog wel ging. Die zeven km rij ik als het moet nog achteruit naar huis..! Ik was nog niet vertrokken of er stond toch kip op de weg. Eentje met een uniform aan nota bene. Ik vroeg hem beleefd aan de kant te gaan om dat het gevaarlijk is om midden in de nacht op straat te staan (zeker vlakbij een café). De kip in uniform vroeg mij beleefd om uit de auto te komen. Nu had ik de Portugese kennis van Rodrigo nodig om voor mij het één en ander te vertalen. 

Of ik even op een apparaat wilde blazen, daar was ik niet te beroerd voor (of juist wel). Het ging me in ieder geval goed af en kreeg een goedkeurende klap op mijn schouder. Zo daar zou de kous wel mee af zijn. Maar daar dacht de kip anders over. Hij vroeg collega pluimvee om mijn auto aan de kant te zetten. Dat heb ik overigens nog verijdeld en zelf nog gedaan (volgens Rodrigo) omdat ik vond dat die vent niet kon rijden... 

Het kippenhok (Politiebureau) was vijftig meter verder en daar werd het geheel nog eens herhaald. Ik mocht nogmaals blazen. Over het alcoholpercentage wil ik het niet hebben, maar als ik de volgende dag op m'n tong had gebeten was ik spontaan weer dronken geweest. Er werden papieren ingevuld op zijn Portugees en Rodrigo deed zijn uiterste best om alles te vertalen. Ik vroeg hem hoe het er voorstond hij maakte een gebaar door zijn twee wijs en middelvingers te kruisen (tralieteken). Ik vond het overdreven, maar ik was dan ook niet toerekeningsvatbaar. Eindelijk, na uren en uren, waren de papieren ingevuld en ik kreeg een pak mee die de zaterdagkrant van het AD doet verbleken. Ik kreeg de mededeling om maandag om tien uur op het gerechtsgebouw in Figuiero de Vinhos voorkomen. In tegenstelling tot wat ik gewend ben in Portugal is dat wel heel snel... 

We werden naar huis gebracht achterin een landrover. Bergwegen en -bochten en dronken is geen goede combinatie om fris en monter te blijven... 

De volgende morgen drong tot me door wat er allemaal gebeurt was en natuurlijk hoe onverantwoord ik me had gedragen. Ook mijn rol als tweede vader zal nu wel gedaan zijn. Wat een voorbeeld was ik geweest... 

Eigenlijk begon ik hem al te knijpen voor de gevolgen. Ik moest voor de uitkomst in ieder geval niet lang wachten. Maandag zou ik het weten. Nigel, mijn Engelse vriend zal wel eens polshoogte nemen wat zoal de gangbare sancties zijn in Portugal op een misdrijf als dit. Want een misdrijf, dat stond wel vast met dat alcoholpercentage. Een half tot één jaar rijbewijs kwijt en zelfs gevangenisstraf was niet uitgesloten, had hij op internet uitgevogeld en met dat bericht kwam hij me die zaterdag opfleuren. Het hele gebeuren ging als een lopend vuurtje door het dorp en het dorp verderop. Die zaterdagnacht kwam Nigel me vertellen, voor het geval dat ik er niet van kon slapen, dat het ook kon aflopen met 1500 Euro boete en drie maanden rijbewijs kwijt. Dat werd in het café verteld. Nee nu kon ik wel slapen..! 

Die maandagochtend ging ik het bestelde brood ophalen op het pleintje net toen de bus arriveerde. De schoolkinderen zwaaiden naar me en staken een duim op. (De papa’s hadden geluld thuis in het weekend..).

Het moest, de gang naar het gerechtsgebouw... 

Nigel ging als morele steun mee en voor het geval dat ik m'n rijbewijs achter moest laten. Om tien uur precies meldden we ons bij de balie van het gerechtsgebouw. We mochten nog even wachten. Een half uur later vroeg de klerk of Nigel als vertaler op wou treden. Nigel weigerde dat omdat hij ook de taal niet goed genoeg sprak op dat (juridisch) niveau. Of we dan nog even wilde wachten. 

Weer een kwartier later werden we verzocht om ergens maar koffie te gaan drinken en over een uurtje terug te komen. 

Na een uurtje melde ik me weer gedwee aan de balie. Er was wel een vertaler beschikbaar maar pas om twee uur en of we dan terug wilden komen...

Om twee uur melde ik me alweer aan de balie. Of we maar even plaats wilden nemen. Na nog een half uurtje werd ik in een kantoortje ontboden (waar het nogal vreemd rook...). Nigel mocht niet mee naar binnen. Ik werd voorgesteld aan een advocaat, mij toegewezen door de staat Portugal en een vertaalster die ze voor de gelegenheid van school geplukt hadden (lerares Engels). De vertaalster merkte dat ik behoorlijk zenuwachtig was en stelde me gerust. Mijn burgerlijke staat en rechten werden voorgelezen en vervolgens de beschuldiging. De klerk typte met twee vingers mijn verklaringen zin voor zin uit nadat ze vertaald waen. De advocaat keek constant op zijn Gsm en gaf te kennen dat er een rookpauze ingelast moest worden. De vertaalster gaf aan dat ze toch ook nog op school verwacht werd. De klerk moest de boel gaan uitprinten in een andere ruimte. De advocaat vroeg of ik ook een roker was. Ik beaamde dat. Hij begon te lachen hij wees op drie grote plastic zakken die achter in het kantoor stonden. “Zullen we daar aan beginnen?”, zei hij. Het bleken zakken vol met wiet te zijn... 

De klerk kwam terug en het vonnis was geveld (zonder dat ik ooit een rechter gezien had). Hij moest alleen nog even vragen of ik het er mee eens was. Wat ik er van vond? 300 euro boete, "and keep your nose clean" voor drie maanden, dan volgt er ook geen strafblad. Alsof er nog te onderhandelen was... De advocaat gaf nog te kennen dat de boete pas over drie maanden betaald moest worden en dat hij het reçuutje wilde ontvangen. Ik was bedankt en kon wel gaan. Nog even een paar handtekeningen (wat nog een uur in beslag nam) en het zat er op. De vertaalster vroeg welke kant ik op moest en of ze misschien een lift kon krijgen naar school. Dat kon. Ik had het gevoel dat ik er goed vanaf gekomen was. Ik stelde voor om er één te gaan drinken op de redelijk goede afloop pas als ik thuis was dan. Ik was nog op tijd om Ingrid op te halen in Pombal van het treinstation. Ze was opgelucht dat ik mijn rijbewijs nog had en ik moest haar beloven zulke stunten niet meer uit te halen. 

Bij thuiskomst was het hele dorp verzameld op het plein om te horen hoe het was afgelopen. "Ik mocht me gelukkig prijzen" en dat doe ik ook. Het was een les die ik eigenlijk al kende...


Nooit meer doen; je zou er de “kippenkoorts” van krijgen...

Groet, Ferrie

Pleinvrees

Hier in Sarnadas is een pleintje en op dat pleintje bevinden zich de postbussen, de vuilcontainers, het bushokje en het dorpshuis /café. Twee keer per dag stopt er een lijnbus om de drie schoolkinderen op te halen en weer thuis te brengen. Elke ochtend laat de bakker op hetzelfde pleintje luid toeterend weten dat het brood in de mandjes en zakjes is gedumpt, die voor dat doel aan de tuinhekken en boomtakken zijn opgehangen.

Het bakkersritueel gaat als volgt:
Men kan ervoor kiezen de bakker in levenden lijve ontmoeten, door op hem te wachten, of men deponeert een bedrag in een mandje of zakje en de bakker vult dat zakje dan met brood dat gelijk is aan het gedeponeerde bedrag.

Mijn zakje hangt altijd aan de weg in een gedeeltelijk afgezaagde dode boom (en dat is beter dan andersom...). Vaak hang ik het de avond daarvoor op, om het de volgende ochtend weer te gaan halen wanneer het mij schikt.

Het moge duidelijk zijn dat het pleintje ook de ontmoetingsplaats is voor de bewoners van ons dorpje. Op het pleintje gebeurt een groot deel van het dorpsleven. In het bushokje bevinden zich altijd wel personen die niet met de bus mee willen, maar de schaduw opzoeken. Het bushokje is ook een soort informatiehokje. Als er feesten zijn worden ze daar aangemeld en als iemand overleden is wordt het daar aangeplakt. Ook gemeentelijke informatie wordt daar verstrekt. Als je de post gaat halen uit de postbus geef je iedere bewoner die je tegenkomt een hand en je vraagt hoe het met ze gaat.

Het Cafeetje met terras geeft door zijn hoger gelegen locatie prima zicht op het kleine pleintje. Het wordt uitgebaat door de “Antunes-maffia “. Zo genoemd vanwege hun monopolistische positie in het dorp. Een uitermate ongezellig café vanwege het schaarse interieur. Een paar aluminiumstoelen en tafels,  TL verlichting en een stinkende houtkachel die in de wintermaanden wordt gestookt maar tot laat in de zomer ruikt (en dat is eigenlijk wel goed het maskeert de geur van de toiletten). Het is dan ook op het terras te doen (wij leven buiten!). Je moet wel zelf de tafel en stoelen buiten zetten als je er wat wil gebruiken. De koffie is, zoals ik al eerder ergens heb vermeld, heerlijk, maar de uitbaatster Cecilia Antunes moet je wel even thuis ophalen. Ze woont in het huis naast het cafe. Een bord met de vermelding “Aberto” (open) en een bord met “fechado’ (gesloten) hangen dag en nacht aan de deur van het café dus... je hebt de keus.

Het seizoen is weer begonnen en er waren gasten. Mensen die in dit geval voor hun rust kwamen. Maar, na een paar dagen rustig zijn moet er voor een Hollander wat gebeuren. Het zit in onze genen. Er werd dus besloten om zich hier in het bruisend dorpsleven te storten en het café te vereren met een bezoek. ”Ik ga naar Aberto”, stelde de gast vast. “Zin om mee te gaan?“, voegde hij er aan toe. Ik wilde een opmerking maken dat Aberto niet de naam van het café is, maar slikte mijn woorden in. Hij was iemand die, om het uitspreken ervan te vergemakkelijken, elke Portugese naam verbasterde. Coimbra werd Combria en ga zo maar door. Hij creëerde in een paar minuten tijd een heel nieuw land.

Op het plein aangekomen moesten we eerst zelf het terras inrichten. Waarna de gast “doos koffie” bij Cecilia bestelde... Bescheiden en behulpzaam als ik ben heb ik er “dois café” van gemaakt, maar ze had het wel verstaan en ze maakte van de gelegenheid gebruik om ons haar eigen gebrouwen “aquardente“ * te verkopen. Maar, dat was ons te vroeg en daarbij komt: koffie smaakt heel anders nadat je tong verminkt is met 50% alcohol..!

De beweging op het terras/plein trok natuurlijk de "locals" aan. Een kind met een fietsje dat met gevaar voor eigen leven en dat van ons het terras had uitgekozen als parcours; twee oude mannen (Joachim en José) waarvan één een schoffel droeg (of kapper op zijn Zeeuws) - niet om te gebruiken maar om op te leunen trouwens... -. Verder nog de bijslaap van José, Alinda en tenslotte Cecilia. Allemaal namen ze rondom plaats om mijn nieuwe gast eens goed te kunnen observeren.

"Wat een ledig zooitje" moet de gast gedacht hebben en begon aan zijn ontwikkelingswerk. Met zijn Hollandse werkinslag liet hij de oude Joachim zien hoe je een kapper moest gebruiken (of hij dat niet wist..!) Het gras tussen de stenen op het terras werd aangevallen en hij spoorde het clubje "locals" aan om in navolging van hem het werkje over te nemen. En…… ze gingen ervoor, maar alleen maar om mijn gast een plezier te doen.

Zij wisten heel goed, wat de gast zich niet realiseerde, dat het een totaal overbodige actie was. Een paar dagen later zou je niet eens meer blootsvoet op het terras kunnen staan want dan verbrand je tot je enkels. Gras verdort binnen een paar uur tot hooi wat dan vanzelf wegwaait...

Maar, ze hadden duidelijk schik in mijn gast die hen in het Nederlands bleef toespreken en hen een drankje aanbood. Hoe langer we er zaten hoe drukker het werd. De zonen van Cecilia: Vitor en Rodrigo en de maffia papa dienden zich aan.

De gesprekken gingen gewoon in het Nederlands/Engels en Portugees door. Papa maffia Antunes vond het tijd worden dat we zijn eigen gemaakte chorizo worst gingen proeven. Iets waar mijn gast normaal van griezelde. De worst wordt in een speciaal daar voor gemaakt aardewerken schaaltje overgoten met aquardente en in de fik gestoken tot 'ie zwart ziet.… De worst smaakte mijn gast uitstekend, maar ik noem dat de bekende "vakantiepretsmaak"... Best kans dat bij thuiskomst van mijn gast hij de worst weer verfoeit. Ik zal het hem over een paar weken eens vragen...

Het terras trok nog drie buitenlanders aan (Engelsen) hier woonachtig en het werd een waar drinkfeestje. Ietwat beneveld van zon, drank en worst moest ik aan het diner van mijn gasten gaan werken. Lasagne stond op het menu en het is mijn eer te na om het uit een pakje te doen. Nog nooit tevoren heb ik de deegvellen, tomatengehaktsaus en bechamelsaus zo snel gemaakt. De eerste beste vrouw die beweert dat wij mannen niet kunnen multi-tasken moet maar eens wat Sagres-bier in een kerel gieten...

Mijn volgende gasten dienen zich eind van de week al weer aan, ik heb er al zin in. Nu maar hopen dat ze geen “ Pleinvrees” hebben.

Groetjes,
Ferrie

*aquardente -vergiste vruchten, gedistilleerd tot sterke drank (In Frankrijk -eau de vie).

OISA

Het heeft voordelen om de taal (Portugees) niet goed te spreken, het geeft een bepaalde mate van rust.
Ik ben iemand die graag praat en zichzelf graag hoort praten. Ik kan erg genieten van discussies of mijn mening verkondigen en soms zelfs meningen aanhoren. Dus daar blijven de Portugezen even van verschoond.
Maar ik heb het idee dat het met mijn (ex)landgenoten steeds moeilijker word om eens lekker uit de nek te kletsen. De geestelijk bagage van mensen wordt ondersteund door directe toegang op internet, sociaal media waar ze zich ook
maar bevinden. Het moment dat je een feit wat zou willen verdraaien om een discussie levendig te houden of omdat je het niet (precies) weet, wordt er rondom je gegoocheld en je stelling word gecontroleerd, verworpen en met een beetje pech word je uitgelachen.

Iedereen heeft tegenwoordig overal verstand van, het je afvragen of over mijmeren hoe het zit is niet meer nodig. Het moment dat ik een foto van een voor mij vreemde vogel op facebook plaats omdat ik het een mooi plaatje vind,is er wel iemand die even uit de doeken doet om wat voor exemplaar het gaat en daarbij zijn hele habitat vermeldt, alsof diegene zich dagelijks met vreemde vogels bezig houdt.

Dan is er weer iemand die een bakje koffie in een cafeetje in Portugal drinkt en dan niets meer aan het toeval overlaat en er een heel artikel op mijn blog aan wijd. Kennis is macht, straks kom je niemand meer tegen die het niet weet zolang ze maar ontvangst hebben op hun IPod, GSM, laptop en O wee als de ontvangst weg valt! Er bestaat een goede kans dat in de toekomst therapieën ontwikkeld moeten worden (geestelijke verzorgers u bent gewaarschuwd) tegen de “ontvangstindicatiestreepjesangst” ofwel “OISA “ in de volksmond.
OISA is nu al iets waar ik hier op uw vakantieadres voor moet waken. Het bereik hier is niet op alle plaatsen
goed en ik ga proberen voor mijn gasten de beste plekken aan te merken. Mijn plan is om op diverse plaatsen
cirkels te schilderen met een Hoofdletter B van bereik, afgekeken van de H voor landingsplaats Helikopters.
U ziet ik doe er alles aan om het mijn gasten naar de zin te maken. Bijkomend voordeel is dat toegang tot hun
kennis blijft behouden en zij mijn beweringen kunnen blijven controleren.

Nu u begrijpt dat de communicatie tussen mij en de Portugezen nog niet van dien aard is dat ze moeten aanhoren waar ik ergens iets van vind, dus ze moeten nog niets van mij controleren of aannemen. Het is dat wat voor mij een bepaalde rust brengt, er is geen geldingsdrang of “ ik weet het beter houding”. Diezelfde rust kunt u in de toekomst hier ook ervaren door zich buiten de B cirkel te begeven en door bos en berg te dwalen.
Mocht die rust u verontrusten omdat er een aanval van OISA zich aandient, zal u door plaats te nemen in de cirkel B dan weer de nodige gemoedsrust brengen.

Voor die gasten die nog van een ouderwetse “klets uit je nek sessie“ houden blijf ik beschikbaar.

Ferrie