Emotie....

Het wegbrengen van mijn meisje viel me dit keer zwaarder dan anders.

Ze reist per trein vanaf Pombal naar Porto om daar het vliegtuig naar Maastricht nemen. Daarna wordt ze opgepikt door één van mijn zonen om haar terug naar Zeeuws-Vlaanderen te brengen, waar ze maandag de arbeid zal hervatten. Dat ze weer moet werken valt me niet zwaar. Er moet toch iemand het geld verdienen. 

Ik heb haar weggebracht naar het station van Pombal,  wat één uur reizen behelst. Meestal eten en drinken we in Pombal nog iets als soort van afscheid. Dit keer moest ik nog wat boodschappen doen en er bleef geen tijd over om nog een behoorlijk afscheid te nemen. We moesten behoorlijk doorlopen om de trein te halen en natuurlijk besluit de hond dan om nog even rustig zijn behoefte te doen. Een stippellijn van hondenpoep achterlatend trok ik hem mee richting station. We waren maar net op tijd.

Ik merk dat hoe ouder ik word, er emotioneel iets in mij verandert. Ik krijg tegenwoordig bij het afscheid nemen zo’n ” limonadegazeuse” prikkelend gevoel in de neus en tranen dringen zich op. Ik kan het niet helpen. 

Het terug naar huis rijden heb ik niet echt bewust meegemaakt. De autoradio gaat op vol volume en bij elk kwijlliedje die ik vroeger vervloekte komt dat limonadegazeuse-gevoel ook weer terug. De hond kijkt me dan aan met een blik in de ogen van: "als je me nog één keer knuffelt stik ik de moord". Ik hoop niet dat het rotgevoel bij afscheid nemen erger wordt. Stel je voor dat je de gasten huilend staat uit te zwaaien na een vakantieweek...

De conclusie is dus dat de overgang zich bij mij heeft ingezet en sommige televisiemomenten en liedjes roepen, zonder dat ik er controle over he,b het limonadegazeuseprikkel-gevoel op ……. Het moet dan maar. 

Vergis u niet: verwar het rotgevoel bij het afscheid niet met heimwee naar Nederland. Ik weet niet of ik in Nederland nog oud zou willen worden. Niet dat Nederland een verkeerd land is. Integendeel.  Ik denk dat het één van de beste landen is om in te wonen … (Op deze zomer na dan...)

Oké er zijn zaken die er spelen die ik niet meer vertrouw . Misschien is alles inmiddels zo goed geregeld dat politiek daarom allerlei andere zaken moet verzinnen. 

Neem alleen maar het ouder worden. Dat gaat natuurlijk geld kosten, verzorging, medicijnen en incontinentiemateriaal en dat hakt er in. Maar het zal me niet verbazen als de één of andere politicus een “kontvoddentaks “ voor ouderen in wil voeren.  Best kans dat de verzorgingshuizen de “haatpaleizen” van de toekomst worden want daar moet straks veel geld naar toe.

Geen nood heb je zin om het allemaal even te ontvluchten Kom je toch lekker naar Portugal.

Als je geluk hebt is het weer tot in November nog goed .

De natuur is hier voorlopig nog mooi groen.

Het eten en drinken goed te doen.

Ik moet stoppen met de opsomming want anders lijkt het op een kwijlliedje en voor je het weet zit ik hier te janken...

Groet uit het zonnige Portugal.

Pruimenoogst

Mij betrappen op het eten van fruit zal men niet gauw doen. Oké kersen en druiven. Ik noem ze gemakshalve “snelfruit”... Zodra het wat meer moeite kost en ik moet gaan schillen of pellen, haak ik meestal af. Moeite overtreft hier voor mij de smaak.

Maar zoals eerder vermeld ben ik verguld met diverse fruitbomen die, in tegenstelling tot het vorig seizoen, nu goed gedijen. De eerste fruitsoorten die aan oogsten toe zijn, zijn de Pruim en de Perzik. De perzik is pas dit seizoen geplant en de opbrengst was drie stuks. De pruimenbomen waren overladen..! Nu wilde ik de pruim nog wel classificeren als “snelfruit”, maar daar kwam ik even van terug....

Allereerst de oogst van de pruimenbomen ! 

ik ben nog niet zo goed geoutilleerd dat ik even een net of een pruimenladder tot mijn beschikking heb. Daarbij komt: “de pruim” dient met de hand geplukt te worden. Op het moment dat ik onder de boom sta hangen er grote trossen pruimen boven mijn hoofd. Zodra ik in de boom geklommen ben besluiten de pruimen waar ik makkelijk bij zou kunnen, spontaan zich zelf te plukken en laten zich in groten getale naar beneden vallen en net daar waar ik niet bij kan.., die blijven natuurlijk hangen... "Dat is toch mooi", zou je denken. "Alles wat naar beneden valt moet je niet meer plukken"... 

Maar, ik woon in de bergen…….. 

En de .pruimenboom “woont “ook in de bergen. 

Dus de pruimen liggen overal. Hun verspreidingsgebied is groot. 

Een Portugese pruim valt verder van de boom dan de appel in Nederland...

Ten tweede:  Wat te doen met zoveel pruimen?

De oogst was in mijn ogen gigantisch. Kilo’s en kilo’s pruimen... 

Allereerst was de pluk veel werk maar nu moest ik de pruimen gaan verwerken. Aldus begon ik aan het koken van Jam, Gelei, kruimeltaart, siroop, chutneys enz. En dat koste mij ook nog kilo’s suiker, bloem enz. Dagenlang rook je de zoete, weeïge lucht van pruimen. Ik kan wel zeggen de pruimen komen m'n neus uit, maar dat is niet waar. Ik was even vergeten welke uitwerking de pruim heeft op het consumeren ervan... De pruim zou zijn status van “snelfruit” waarmaken en dat heb ik geweten. Ze waren niet te stoppen... 

Zoals ik al zei, ze komen niet uit mijn neus, maar zoeken de snelste weg door mijn darmen! Mijn toiletbezoeken waren bijna net zo gigantisch als de pluk .

Ik moet een redmiddel bedenken. Men beweerd dat nog niet hellemaal rijpe bananen een stoppende werking hebben. Ik ga het proberen. Mocht het middel (de banaan) niet het bevredigend resultaat hebben dan stop ik hem daar waar er gestopt moet worden..!

Beste vrienden tot de volgende oogst.

Groet Ferrie

Sarnadas Happy Feeling

Soms gebeurt het gewoon…. 

Een gevoel of een geur die voorbij komt uit de periode van je jeugd. 

Nu heb ik mijn jeugd niet in Portugal doorgebracht maar toch overkomt me dat gevoel hier vaker dan vroeger in Nederland. Alleen al de smaken van bijvoorbeeld kip, diverse groentes en fruit doen me weer aan vroeger denken.

Je kent het wel dat sommige dingen op vakantie beter smaken dan wanneer je ze thuis weer eens klaarmaakt. Of die fles wijn, waarvan je er een paar mee naar huis neemt om je vakantiegevoel nog even te verlengen en er dan achter komt dat die wijn thuis toch niet zo geweldig is. 

Dan heb ik hier toch het idee, dat sinds ik in Portugal woon die” vakantiesmaken” blijvend zijn. Dat is toch een leuke opsteker gezien het feit dat ik eten en drinken wel een heel prettig tijdverdrijf vind en waarschijnlijk velen met mij... 

Ik wil jullie graag uitnodigen om het hier te komen beleven en te proeven. Maar als jullie dan weer naar huis gaan na je vakantie, beloof dan om van hier niets mee te nemen. 

Behalve op mijn eigen ingelegde olijven na natuurlijk... 

Het geheim van die goede smaken heeft natuurlijk iets met de zon te maken en het feit dat hier nog veel kleinschalig met veel zorg en zonder toevoegingen verbouwd wordt. Fruit zoals kersen en aardbeien worden vaak aangeboden middels een stalletje, kraampje of een tafel langs de weg.

Plaatselijke boertjes of hun vrouwen bemensen zo’n kraampje in de zon (en dus vaak onder een parasol).  Heel idyllisch, maar met gevaar voor eigen leven, want  door voorbij razende chauffeurs, wordt er vaak op het laatste moment besloten om een kilootje vruchten te kopen, met voorspelbare gevolgen, zoals in de berm vliegen of het achterop komende verkeer op hun reactievermogen te testen... 

De Portugese fruithandelaar is niet de enige die langs de openbare weg zijn waren aanbied. Er bevinden zich langs de wegen ook vrouwen zonder kraam. Vaak in de buurt van weelderig groene bermen en bossen. Deze vrouwen bieden andere vruchten aan... 

Een kraam hebben ze niet nodig. 

Jouw auto wordt, als je gebruik maakt van hun diensten, de verkoopplek. 

Het is niet direct dat er bij mij nu de geuren en gevoel van vroeger voorbij komen, maar het blijft een feit dat fruit uitermate gezond is voor de mens...

Ik kies langs de weg toch maar voor (h)eerlijk en onbespoten !!

Groet Ferrie