Ribstuk deel 2

Kermend van pijn en absoluut niet meer willen bewegen, zo lag ik in een foetus houding op het warme leistenen terras. Ik wist dat het mis was en verwachtte een plas bloed. Zo theatraal was het nu ook weer niet, er kwam geen bloed, wel Ingrid die inmiddels Nigel onze huisvriend en de bombeiros had gemobiliseerd. “Ach mannetje ze komen er aan hoor” stelde ze me gerust.

Ik vroeg haar om een sigaret “Ben je betoeterd je gaat nu niet roken hoor”. “Geef mij nu een sigaret je denkt toch niet dat ik in een ambulance mag roken”  was mijn kermend en overtuigend antwoord, en zo geschiedde, een sigaret smaakt altijd beter na heftige momenten zoals bijvoorbeeld na de maaltijd en seks, op dat moment kwamen onze vrienden om ons de nodige steun en hulp te verlenen.

De bombeiros arriveerde op het dorp en manoeuvreerde ons steegje in met in hun slipstream …. de bewoners van het dorp zelf. 

Later hoorde ik van Rodrigo onze buurjongen dat de ambulance bij het huis van zijn Oma was gestopt maar dat hij pas echt schrok toen hij verder naar mijn huis reed, dat is pas buurtvriendschap! ( zegt veel over de relatie Rodrigo en zijn Oma).

De boys van de bombeiros drie man sterk kwamen eerst poolshoogte nemen. Er knielde er één naast me neer en sprak me aan : “Hé vriend wat is er gebeurd?” Ik kende hem het was Ricardo een jonge gast  van even in de twintig die ik gedurende mijn “vrijgezellentijd” nogal eens tegenkwam bij een avondje uit. Vorig jaar had hij zijn pols gebroken tijdens het uitoefenen van zijn werk als bombeiros en dat schept nu gelijk een band. Er werd geantwoord door iemand wat er gebeurd was maar dat was natuurlijk niet zijn opzet. Ik moest antwoorden om het voor hem mogelijk te maken om het één en ander te diagnotiseren.

De brancard kwam er aan te pas maar ik weigerde mijn foetushouding op te geven. Daar was begrip voor en zo goed en kwaad werd ik op de brancard gelegd en in de ambulance gestald ik zeg gestald omdat er toen nog overleg was waar ik naar toe gebracht zou worden. De chauffeur pleegde het overleg met de meldkamer, in welk ziekenhuis was er ruimte? En welke weg was geschikt om mij daar te krijgen, in Lousa was plek maar te veel bochten dan maar naar Coimbra daar zijn drie ziekenhuizen. Na een minuut of tien waren de partijen er uit en de caravan kon vertrekken. Ingrid zal met Nigel volgen.

De rit was dat kunt u zich voorstellen lang, het kost normaal een klein uur om naar Coimbra te rijden het leek nu wel een halve dag  en een etappe uit de Dakar-race.

                                               

Volgens Ingrid die er achter reed werd er uiterst omzichtig gereden. Ik heb me aan alle kastjes achterin moeten vasthouden. Ricardo zat dicht tegen me aan om mij in balans te houden. Hij had me namelijk niet al te strak  ingesnoerd  vanwege mijn zijdelingse houding op de brancard. Regelmatig sprak hij op me in met vragen als; “heb je nog veel pijn, of gaat het nog?” dan kwam van mij het oubollige antwoord; ”alleen als ik lach”. Hij zelf was origineler; “dan ga je later nog veel pijn krijgen vriend als we samen weer een biertje gaan drinken”.

Eindelijk arriveerden we in het ziekenhuis bij een ingang waar het bordje spoedopname hing, dat was bemoedigend. Ik werd binnen gezwierd in een ruimte waar wel 50 mensen in een wachtkamer zaten. 

Het was er een drukte van belang en dat om 5 uur in de middag! Werd vervolgens in een gang gereden waar meer brancards en bedden stonden. Hier nam Ricardo afscheid en beloofde het eerste drankje te betalen als ik weer thuis kwam. 

Ik begon mijn interesse in de echte wereld te verliezen laat me maar met rust, de pijn werd alleen maar erger. Ik werd aangesproken met : “ Ferdinand” we gaan foto’s en een MRI scan maken”. Ferdinand? ach wat kan mij het schelen hoe ze me noemen haal in godsnaam die pijn weg, dat was mijn prioriteit. Het ziekenhuis zelf was er één van voor de oorlog je zal zo iets eerder in Roemenie verwachten. Het deed dan ook vreemd aan om een moderne MRI tunnel van Phillips te zien in een ruimte die wij Nederlanders nog niet als kelder gebruiken. Het had mij niet verbaasd als men eerst een nest muizen of ratten uit de MRI tunnel had moeten jagen. Het was tijdens de fotosessie een drukte van belang rond mij 5 a 6 mensen sleepten me van de ene brancard op de ander. Na dit alles werd ik naar de afdeling serviço urgéncia gebracht.

Na een verdoving via infuus en zuurstof werd ik eindelijk met rust gelaten.

Na één nacht te zijn verzorgd en gepamperd was daar Ingrid! Ze vroeg mij of de pijn al wat gezakt was? Dat kon ik nou niet echt zeggen maar als ze me nu maar met rust laten komt het wel goed. Daar nam ze geen genoegen mee ze controleerde het infuus, het slangetje met de verdoving had zich gevuld met bloed: “Dat is niet goed” zei ze en ging op zoek naar een verpleger/ster. Ze sprak iemand aan die centraal op die afdeling zat, in een soort enclave gevormd door bureaus en kastjes : ”Het infuus van mijn man werkt niet, wil je even komen kijken” daar had die persoon geen oren naar ze gaf Ingrid te verstaan dat op deze afdeling ieder zijn eigen patiënten had. En dat kon Ingrid nu weer niet schelen en drong er op aan er toch maar even naar te kijken. Er werd een ander bij geroepen en inderdaad het infuus werd nu op de juiste manier aangelegd zodat ik eindelijk verdoving kreeg. 

Dus zoals altijd het was Ingrid weer die mijn pijn verlichtte………!

Lees spoedig het vervolg. 

Groet Ferrie 

Ribstuk deel 1

Eindelijk  was er een einde gekomen aan een moessonachtige twee maanden, de heerlijke Portugese zon diende zich aan. Dat was het moment om de geleden waterschade te lijf te gaan en gelijk te genieten van de weldadige warmte. 

Een dakpan moest vernieuwd worden en een voeg tussen twee muren die verouderd was uitgekapt en opnieuw gevoegd.

Mijn ladder was hiervoor ontoereikend en de oplossing was een combinatie van klimwerktuigen. Arbo-technisch  onverantwoord maar met een buurman en buurman oplossing zou het zo gepiept zijn “Hajetoo”. 

Ik begon met een steiger op te bouwen die de dakrand lang niet haalde, een ladder erop en wat steigerplanken zou mij verder wel op hoogte brengen. De hulp van Ingrid was hierbij onontbeerlijk zij zou als tegenwicht dienst doen (dat is haar nooit vreemd geweest) ze sputterde wat tegen bij het zien van de stellage maar zeuren doen die vrouwen toch.

“Als je nu hier gaat zitten op de rand van de steiger “ en ik plaatste haar op een strategische plek op de steiger “ kan er niets gebeuren” was mijn stellige overtuiging.

De try-out verliep vlekkeloos en ik kon vervolgens aan het uitkappen van de voeg beginnen. Het wiebelde wel wat maar wat wiebelt en buigt breekt niet is mijn stelling. Al spoedig was het grootste gedeelte gedaan en kon mijn stelling verlaten. “Ingrid ga maar alvast wat cement aanmaken om de dilatatievoeg opnieuw te voegen” Ik gebruikte het woord “dilatatievoeg” om nog even extra indruk te maken zodat met mijn bouwkunde niet te spotten valt.

Bij het verzetten van de trap op de steiger ontwaarde ik boven toch nog een plekje wat niet ver genoeg was uitgekapt. Als een volleerde-bouwkundige-aap heb ik in no-time de trap weer beklommen om het laatste restje voeg even weg te kappen.

Zo een pijnlijk moment had ik nog niet eerder meegemaakt, op één keer na! Toen ik na verveling en lang wachten net iets uit mijn neus had gevist wat nog aan een vinger hing en de burgemeester van Terneuzen een hand moest geven, maar dat terzijde. 

De steiger begon te wiebelen en de trap schoof tergend langzaam onderuit, mijn handen op zoek naar houvast maar de zwaartekracht kreeg steeds meer vat op mij en dwong me naar de aarde, met een klap van jewelste kwakte ik zijdelings op een grote lege terracotta bloempot.                             

                                                            

Of mijn val nu door de bloempot werd gebroken of de bloempot door mijn val was op dat moment niet interessant……………Ik schreeuwde het uit……, Ingrid was net getuige van de val en riep de belangstellende woorden ;  

“Wat doe je nu?”

“Ik ga dood ! ” schreeuwde ik met stellige overtuiging.                                   

“Wacht !”  riep ze in lichte paniek (wat moest ik anders?)   “Ik bel de Bombeiros" (Brandweer, hebben hier in Portugal ook het ambulance vervoer in beheer). 

Daar lag ik dan met een helse pijn in borst en zij, tussen de niet geluk brengende terracottascherven in afwachting van………….?

Lees spoedig het vervolg.    

                                                                              

Ferrie

Verbonden

Het is tegenwoordig de normaalste zaak van de wereld om overal bereikbaar te zijn en iedereen te bereiken. Internet was dan ook mijn eerste vereiste toen ik me hier in Portugal vestigde. Mijn website moet bereikbaar zijn, mijn mails wil ik kunnen lezen en ik wil zo af en toe een bijdrage aan facebook leveren. Het gebruik van het net in Portugal is niet zo dicht als in Nederland maar ik heb ook maar één verbinding nodig. Hier in ons dorp zijn er nog een aantal verbindingen in totaal welgeteld drie. Er zijn nog anderen die als ze geluk hebben ook verbinding kunnen maken met hun smartphone, niet direct een optie voor mij gezien het slechte signaal voor telefonisch bereik waar ik woon. We zitten voor het bereik in een hoek waar zelfs nog geen klappen vallen. Ik ben dus aangewezen op een kabeltje dat acht kilometer is verwijderd van de server. Het gevolg is een zeer langzame verbinding. 

                                        

Op de vraag; hoe langzaam? is voor mij moeilijk, ik kan het niet in MB of hoe het ook heet uitdrukken maar het downloaden gaat zo langzaam dat mocht je hier proberen kinderporno te downloaden dan zit je uiteindelijk naar bejaardenseks te kijken. 

(dat is dan weer het positieve).

Het is ergerlijk maar er valt mee te leven ware het niet dat de verbinding regelmatig wegvalt, niet voor een uurtje maar een aantal dagen en niet alleen de internetverbinding maar ook gelijk de telefoonlijn wat het telefoneren naar de provider om het te melden bemoeilijkt. En met mijn GSM hoef ik het ook niet te proberen gezien het slechte signaal.

Regelmatig is de gang dan ook naar de buren op de berg om daar gebruik te maken van hun telefoon om melding te maken van mijn signaalgemis. Ik zal u een beschrijving besparen van hoe lang het duurt voor ik de juiste persoon aan de lijn heb maar als ik rond koffietijd in de ochtend bij mijn buurtjes aankom kan ik meestal de lunch daar  ook gebruiken. Het komt er bijna altijd op neer dat men een monteur zal sturen om de zaak op te lossen.

Gedeelde smart is halve smart, niet alleen ik ook mijn buren hebben dezelfde ervaring. Ook bij hen vallen de verbindingen regelmatig weg en zij gebruiken dan de lunch bij mij. Heel opvallend is dat we het probleem nooit tegelijk hebben.  Vlak bij de buren staan twee stalen kasten buiten, één voor de Electric en één voor de telefoon en internet. Het moment dat er een monteur wordt waargenomen in het dorp is er iemand zijn internet en telefoonverbinding kwijt! Wat die monteur uitvreet in die kasten is ons een raadsel

                                          

Zeker is, als hij uit de kast komt er iemand een verbindingsprobleem heeft. Huisbezoek om de zaak op te lossen is bijna nooit nodig bijna altijd ligt het probleem in die bewuste kast.

Ik  heb er geen verstand van maar ik denk dat het een capaciteit probleem is en heb dan ook de volgende theorie ontwikkeld: In het dorp zijn 12 telefoonaansluitingen en 3 internetaansluitingen. Ik vermoed dat in de kast 11 telefoondraadjes binnenkomen op een schakelbord en 2 internetdraadjes. Ten elke male als er een klacht binnenkomt gaat de monteur de bewuste draden omzetten en aansluiten naar de klager. En de volgende maal herhaalt dat ritueel zich weer als er een nieuwe klacht komt.

Na weer eens een uitval van internet en ik mijn beklag weer deed werd mij gevraagd of ik het een oplossing vond om een glasvezelkabel aansluiting te krijgen?                                   

In het dorp Pera een paar kilometer verderop was er reeds zo een kabel voorhanden voor de T.V, internet etc. Mijn hart maakte een sprongetje:  “Ja natuurlijk mevrouw graag zelfs” merkte ik op en vroeg: ”Wanneer kan die aangesloten worden?” Haar antwoord was teleurstellend “Nee meneer, het kan nu nog niet aangesloten worden we moeten eerst de aanvraag invullen”. Prima ik liet er geen gras over groeien en bij deze deed ik de aanvraag. De aanvraag werd voorgelezen en een eventueel contract uitgespeld, dat heeft me zeggen en schrijven 60 (zestig) minuten gekost. 
Na de aanvraag telefonisch te hebben ingevuld was mijn vraag  op welk termijn ik mijn nieuwe aansluiting kon verwachten? Het antwoord was duidelijk: Eerst moeten er genoeg gegadigden een aanvraag ingediend hebben, dan moesten ze een kosten/winst berekening maken en als er dan wat op te verdienen valt, dan zullen ze de kabel van Pera doortrekken naar ons dorp……Ik moet er niet voor rekenen hoor, daar komt dus helemaal niets van!
Ik heb ze gevraagd om de kasten dan maar van een venster te voorzien en vlaggetjes te plaatsen bij de aansluitingen zodat we zelf kunnen zien welke dagen we Internet hebben en welke dagen niet!

Mocht u om één of andere reden ons willen bereiken is het goed om rekening te houden met een wachttijd van 48 uur.

Ik  ga nu even een site zoeken met plaatjes van nieuwe auto’s want ik ben gek op oldtimers……

Groetjes, Ferrie