Mijn broer in Portugal

Verschillend dat zijn we mijn broer en ik. De natuur heeft hem al lang geleden verlaten en hij de natuur, niet dat het kapot moet of dat de mens er niet voor moet zorgen maar de echte aansluiting is weg.
Bij gras tussen de straatstenen dienen er al vragen bij de gemeenteraad te worden gesteld wanneer ze daar iets aan gaan doen?
Geregeld dat moet het zijn! Verassingen dienen van te voren aangekondigd te worden. Vakanties is iets voor mensen die hun eigen leefomgeving waarschijnlijk niet waarderen.
En dit familielid, moest nu maar eens de stoute schoenen aan trekken om bij broerlief te gaan kijken in Portugal. Onder begeleiding (of bedreiging) van zijn dochter die het overigens zelf allemaal prachtig vindt en met volle teugen van een vakantie kan genieten.

Gewapend met twee koffers (groot genoeg om er in terug te reizen) zijn vrouw en dochter met haar vriend ging hij het avontuur aan.

Hij arriveerde hier in de avonduren met een blik van "Ik ben naar een andere planeet ontvoerd". "Hoe in godsnaam ben je hier terecht gekomen" dat waren zijn eerste woorden. Ik negeerde deze vraag omdat ik bang was dat er gelijk een waardeoordeel aan vast zat. Hij zal het de volgende dag wel allemaal zien, eerst maar een paar drankjes tegen de schrik en om te slapen dat wordt tenslotte in een vreemd bed.
De volgende dag werd er een verkenningsronde ingelast soms verbaasd en verwonderd liet hij zich rondleiden door mij en zijn dochter die hier inmiddels de weg wel kende van haar eerdere vakantie. Een bekende uitspraak uit de Asterix en Obilix strips is "rare jongens die Romeinen". Ik kreeg het idee dat het een uitspraak van mijn broer kon worden alleen de Romeinen waren dan Portugezen. Hij had meer uitspraken zoals : “ Warm hier zeg! en let op met vuur!” ... arboman in hart en nieren.

Hij begon zich net wat lekkerder te voelen tot zijn dochter voorstelde om een wandeling van de berg te gaan maken. De bedoeling is dat ik mijn gasten de berg opbreng zodat ze de berg kunnen trotseren zonder gelijk de klimvaardigheden machtig te moeten zijn, noem het maar downhill te voet. Hij was toch stiekem voorbereid, hij had nieuwe schoenen met wat meer profiel, bergschoenen zou overdreven zijn en ook niet modieus.

Zijn wandel outfit bestond uit een lange lichte terlenca pantalon, een bijpassende overhemd en de eerder genoemde schoenen, fototoestel op de wat aangezette buik en de toerist was compleet, een stropdas was lastig geweest met een camera maar anders…….
De rit naar boven deed hem wat bleek en stil worden, hij merkte nog wel op dat hij voor donker thuis wilde zijn met een zuur lachje. Zijn dochter en haar vriend hadden de route al eerder gelopen en konden het niet nalaten om de moeilijkheidsgraad flink aan te dikken. Het viel hem achteraf mee en zijn vrouw sloeg zich er kranig doorheen ik moest niet vergeten dat het al zestigers zijn. Ze hadden warempel genoten van de wandeling de cameramomenten waren daar getuigen van of waren het stiekem rustmomenten?

Uit eten!
dat is wat we vanavond gaan doen! Hij mag dan alles geregeld willen hebben en graag het heft in handen hebben maar voor zich laten koken en uit eten gaan is toch iets waar hij van geniet en graag een cent voor over heeft.
Voorwaarde is dan meestal wel dat de smaakpolitie van te voren een inval heeft gedaan en dat de laboratoriumtesten en uitslagen op de kaart staan vermeld. Hygiëne staan bij hem hoog in het vaandel (gewassen vaandel).
Mijn favoriete restaurantje was gesloten dus moesten we uitwijken naar mijn tweede keus. Stel je van een ambiance in de eetgelegenheden hier op het platte land niet veel voor, het hoog nodige is aanwezig; tafel, stoelen, Tl verlichting, een koeling met de eventuele toetjes en koude voorgerechten en niet te vergeten één of meer televisies. De tafels zijn meestal gedekt met het hoognodige; bord, eetgereedschap, glas.
Na een plekje te hebben uitgekozen in het veel te lege restaurant omdat wij Hollanders veel te vroeg gaan eten kregen we de kaart. Ondanks dat broerlief de helft niet op de kaart kon lezen was het toch een teleurstelling dat de serveerster aangaf dat de andere helft op de summiere kaart vandaag (en nooit) niet te bestellen was. Doe dan maar “Bife de Casa” voor ons allen hij is gek op rundvlees en een biefstuk gaat er altijd wel in. Ik zag de bui al hangen in Portugal is varken (Porco) het meest belangrijke stukje vlees. Wij noemen de mensen hier ook vaak gekscherend Porcogezen. Het staat buiten kijf dat ze het wel heerlijk klaarmaken. De gerechten hier zijn simpel maar zeer smaakvol, de bediening is op het platte land wennen. De verwondering begon al bij het bestellen van het drankje vooraf, dochterlief was in voor cola, haar vriend voor water en wij voor wijn van het huis. Dat was mooi, er werd een literfles cola en een literfles water op tafel gezet en een karaf wijn de serveerslons wees er nog even fijntjes op dat de glazen al op tafel stonden. Later kwam het vleesgerecht onherkenbaar onder een saus met daarop een gebakken ei, het was absoluut niet verkeerd! Alleen was de rund van broerlief getransformeerd in…...
juist een varken.

Of we nog een toetje wilde na de maaltijd ? We twijfelde we zaten echt vol "ja neem nu maar een toetje" was het commentaar van de serveerster en we gingen overstag behalve mijn broer die aangaf geen prijs meer te stellen op een nagerecht, niets mee te maken was haar reactie ook jij gaat een toetje eten! We hadden er geen spijt van. Ondanks dat mijn broer niet gierig is om voor een maaltijd te betalen was hij aangenaam verrast over de te betalen rekening er was warempel ruimte gelaten voor een doktersconsult als het toch nog mis mocht gaan.

Terrasbezoek!
Mijn broer is een zeer sociaal mens en zal altijd schermen voor de zwakkeren in de samenleving zolang de zwakkeren geen asociaal gedrag vertonen.
Werken, regelmaat en je aan de wet houden typeren hem en dat verwacht hij van anderen ook. Een bezoek aan het plaatselijk caféterras om een bica (klein espressootje) te drinken moet voor hem ook weer een avontuur geweest zijn. Hij was eerst niet van plan mee te gaan maar op aandringen van de rest en de nieuwsgierigheid naar die vermaarde koffie deed hem anders besluiten. Het terras badend in de zon was gevuld met lokale Portugese bevolking oud en jong en nog jonger door elkaar, die in een kring rond enkele tafels zaten. Ze zagen ons komen en er werden stoelen vrijgemaakt. Niet naast elkaar maar tussen iedereen in werd een plekje gecreëerd. Oei… daar ging de controle over waar je gaat zitten bij broer, die het liefst aan een tafel voor ons zelf had gezeten. Een wolk van ongemak ontsteeg uit de kraag van zijn gestreken overhemd. Hij zat naast een ouder koppel waarvan er één bijna doof en blind was. Dat beviel hem achteraf wel omdat daar niet veel communicatie van te verwachten was. De koffie werd besteld. Met het nodige geroep van ouderen en geschreeuw van kinderen, wat in Portugal normaal is.
Zo werd er genoten in de zon en van elkaars gezelschap. Zoniet broerlief die na nog een biertje te hebben gedronken op het commando "we stappen maar weer eens op" leek of dat hij zijn semibergschoenen had ingeruild voor spikes….. hij was het eerste thuis om "rustig" van een biertje te kunnen genieten.

Ze weten het !

Het leven in een Portugees dorp of eigenlijk het leven in een gehucht is voor mij een fantastische ervaring. Het is natuurlijk niet te

vergelijken met vroeger want we zijn hier ook op de hoogte van wat er in de rest van de wereld gebeurt. De jongeren facebooken en twitteren er op los en stap voor stap komt er een oudere bij, dat is een opmerkelijk fenomeen bij de opkomst van sociaalmedia, normaal vallen ouderen af.

Ondanks de taalbarrière begin ik de dorpelingen beter te leren kennen laten we zeggen dat ik al labels kan plakken; die familie is aardig, de ander lui, anderen werken hard weer anderen zijn zuipers, zeikers, klaplopers en geiten…hoeders (ze zijn niets anders dan dat we zelf zijn). Ik ken ze nu bijna allemaal. Nu komt er iets anders bij: ze gaan mij nu ook leren kennen. Ik heb het al eens op facebook als berichtje geplaatst dat het leven hier normaal goedkoper is dan in Nederland maar bv. aambeienzalf is hier een stuk duurder, je moet er voor naar de stad omdat als je het in de buurt zou kopen, het hele dorp naar je probleem gaat vragen. Zonder overdrijven weten ze wanneer je weg gaat, terug komt en vaak nog waar je geweest bent. Dit dorp is eigenlijk één gezin dat in aparte huizen woont, neem dat wonen in huizen niet letterlijk want ze leven meer buiten.

Sapateira is het dichtst bijzijnde dorp om onze
dagelijkse boodschappen te doen. Wat je ook in de
ochtend koopt het is meestal in de middag al bekend
in Sarnadas, zelfs als je een dorp verder gaat voor
je inkopen in Castanheira bv. ze weten het!

Het lenen van diverse producten van elkaar is hier ook nog de gewoonste zaak van de wereld. Je kan ook zomaar niet naar de winkel voor wat suiker want dat verkopen ze een dorp verder. Maar als je de ijdele moed hebt opgevat om wat te gaan lenen heb je de burgerplicht om te vertellen wat je er mee gaat doen.
In sommige gevallen is dat niet nodig zo kan het voorkomen dat als je een citroen gaat lenen, de buurvrouw in kwestie opmerkt dat ze dat ook zo lekker vind op forel…….who the fuck ?

Zo kennen ze mijn gasten, familie, vrienden enz. niet echt erg maar soms is het echt eng.
Dan te bedenken dat er mensen zijn die zich druk maken over een camera in een winkelstraat die hun privacy zou kunnen schenden.
Facebook bestond hier al voor er computers waren, met dit verschil dat je zelf niets moest posten. De positieve kant is natuurlijk de belangstelling voor je als persoon.
De mensen zijn ingegeven door hun nieuwsgierigheid zeer gastvrij.
Zelfs de gasten die hier tijdelijk in het dorp verblijven profiteren ervan ze worden uitgenodigd om hun wijn en eten te proeven en de dorpelingen vinden het prachtig om toeristen te ontmoeten. En als de eventuele gasten hun vakantie hier beëindigd hebben weten ze hier alles over hen.

Laat het u niet tegenhouden om hier uw vakantie door te brengen tegenwoordig zetten we meer op facebook dan wat ze ooit hier van u zullen horen. Heel de wereld kan zo familie worden.

Morgen ga ik weer naar de winkel en koop daar een pakje condooms ………XXL lekker phu.

Groet Ferrie

Rondje gezondheidszorg

Na twee jaar in Portugal maak ik nog steeds gebruik van mijn Hollandse medicijnen. In dit geval pillen tegen een hoge bloeddruk. Maar, de voorraad is geslonken en het wordt tijd voor een APK. 

Het is misschien wel eens slim om hier een arts te bezoeken om toch eens te weten hoe het hier werkt. En volgens de insiders moet ik me laten inschrijven bij het gezondheidscentrum. Het Centro Saúde is eigenlijk een mini ziekenhuis in “Castanheira de Pera”. "Saúde" betekent “gezondheid”. Altijd makkelijk om te weten want er wordt hier vaak getoast. Er wordt verpleegd op summiere schaal. Voor ernstige zaken wordt het toch een ziekenhuis in één van de grotere steden. De artsen hebben hun praktijk in het gezondheidscentrum en er is een heuse receptie, wachtlokaal, behandelkamers en enkele ziekenzalen.

Natuurlijk beschik ik over mijn eigen tolk in de persoon van een vriend op ons dorp. We spraken af om samen het artsenbezoek af te leggen. Het toeval wilde dat hij de avond vooraf door een bij in zijn wenkbrauw was gestoken en nauwelijks door zijn oog kon kijken, zo dik was die geworden. Hij bleek flink te reageren op de bijensteek en dat is niet handig; hij is nota bene hobby imker..!

De balie van de medisch secretaresse bevond zich in de zelfde ruimte als de wachtkamer, die overvol patiënten zat, hoofdzakelijk vrouwen. De mannen stonden op de gang die ze volgens mij als ontmoetingsruimte gebruikten. We moesten ons door de patiënten heen worstelen om de balie te bereiken . Het “Oe” en “Ai” was niet van de lucht bij de aanblik van mijn vriend de tolk. Mensen schoten hem aan om te vragen hoe het gekomen was. Er ontstond zichtbaar meeleven en de patiënten voor de balie weken uiteen als de rode zee voor Mozes . 

“Ik kom voor mijn vriend een afspraak maken voor de dokter “ waren zijn eerste woorden tegen de secretaresse, die hem met grote ogen aankeek (zij wel...). "Ik zal eerst iemand naar uw oog laten kijken “ was haar antwoord; “nemen jullie maar even plaats“. Even plaats nemen in Portugal; daar hadden we ervaring mee...

Daar zaten we dus tussen de vrouwen waarvan het overgrote deel boven de tachtig was. En wachten betekent ook wachten. Zelfs zolang dat ik verwachte dat mijn vriend zijn oog, tegen de tijd dat hij aan de beurt was, compleet genezen zou kunnen zijn. Ik begon medelijden te krijgen met de oude vrouwtjes. Zolang konden die eigenlijk niet meer wachten... Ik zag de traditionele zwarte kledij van de vrouwtjes al in witte gewaden veranderen toen mijn vriend bij Dr. Elvis werd geroepen (zo hete hij echt..!). 

Kort daarop was het ook mijn beurt . Dra. Regina werd mij als arts toegewezen. (Dra. is geen schrijffout want dat staat voor een vrouwelijke arts). Achteraf had ik de tolk niet nodig gehad. Ze sprak perfect Engels en genoot er ook van. Ze was een niet onaantrekkelijke vrouw en ik schatte haar en jaar of vijfendertig. Ik legde uit waar ik voor kwam; dat ik bijna door mijn pillen heen was en wat ik nu moest ondernemen. Ze begon met mijn bloeddruk op te meten die inderdaad te hoog bleek en stelde me de standaard vragen die bij een ieder bij een eerste bezoek gevraagd word. Ze vond het verstandig om maar de hele Apk toe te passen: röntgenfoto, bloed prikken, plasje inleveren, hartfilmpje laten maken enz. 

In Portugal staat een arts nog steeds op een voetstuk maar daar was bij haar weinig van te merken. Het werd zelfs een geanimeerd gesprek. Natuurlijk kwam de vraag of ik rookte en hoeveel? ik moest deze vraag met een ja bevestigen en noemde het aantal wat ik op een dag rookte. Ze zei: “Ik zal je nu niet vragen om te stoppen maar rook nu eens de sigaretten waar je echt van geniet. Bv. na je ontbijt, na de koffie, na de lunch, diner, en na de seks...". Mijn antwoord was zelfs in het Engels razend snel : “ Nou ik wou je eerst uitnodigen voor een diner maar als je het zo stelt..…”. Zelden heb ik iemand zo rood en hard horen lachen. Het was duidelijk… wij zijn vriendjes voor het leven.

Bij mijn terugkomst in de wachtkamer werd ik maar vreemd aangekeken. Zou iemand iets gehoord hebben? Dat was niet ondenkbaar getuige het volgende: Ik nam weer plaats om op mijn vriend te wachten naast me zat een jonge vent in de dertig met zijn arm in een mitella en een nekbrace om. Hij zat eigenlijk al verkeerd want mannen (behalve buitenlanders) stonden op de gang. Er kwam een verpleegster binnen die naar zijn toestand vroeg (hoe bedoel je privacy ?). Hij klaagde over pijn maar kreeg de wind van voren. Hij was te lui vond de verpleegster; hij moest maar eens wat meer oefenen en niet zo klagen. De rest van de vrouwen gingen zich er ook mee bemoeien. Ik eerbiedigde de privacy en ging bij de mannen op de gang staan wachten. Mijn vriend werd vrijgelaten met een recept om op te halen bij de farmacie in het dorp. Hij kreeg zoveel medicijnen dat ik hem vroeg of dat er ook een gedeelte voor de bij bij was...

Laat in de middag kwam ik thuis, maar diezelfde dag had ik nog een afspraak met de tandarts voor een wortelkanaal behandeling. De afspraak was om negen uur in de avond. Het was al zes keer uitgesteld (echt zes keer !) omdat de tandarts ziek was of te druk had. Ik had mijn siësta gemist dus kon wel even op de bank wat rust pakken. Ik schrok wakker van de telefoon…..

De tandartsassistente. Of ik terstond komen? Ik keek op de klok het was nog maar half vijf. ”Maar ik heb toch een afspraak om negen uur?“ vroeg ik.  “Ja, maar er was een gaatje gevallen”. leuk, nou kon ik en de tandarts een gaatje vullen... Binnen een kwartier was ik present. Dat was gek. Bij binnenkomst zaten er toch mensen in de wachtkamer!? Ik mocht gelijk door naar de praktijk. De tandarts vroeg of het geen probleem op had geleverd voor mij om gelijk te moeten komen. Ik antwoordde dat ik nu geen tijd om te bidden had gehad. Het zal allemaal wel meevallen beloofde hij.

Om zes uur wandelde ik buiten. Dezelfde mensen zaten nog netjes te wachten in de …….. wachtkamer.





Laat ik nog even een loftrompet schallen voor de mensen hier in Portugal die in de gezondheidzorg werken en voor je zorgen. Ze zijn allemaal hartstikke begaan met je lot en allemaal even aardig.

Maar voor ik ze dat zelf ga zeggen zullen ze even moeten wachten !!

Groet, Ferrie