Roken in Portugal

Het is bekend bij al mijn vrienden, kennissen en familie.. 

Ik rook en dat al vele jaren. Ben ook niet het plan om op korte termijn te stoppen. Het getuigt natuurlijk van karakter dat ik altijd ben blijven roken, ondanks de gevaren die er aan kleven en de prijs die ik er voor betaal. Ferrie en zijn zware shag zijn vrienden voor het leven en met een vriend als deze heb ik dus geen vijanden nodig... 

Nu ik hier woon is het niet gemakkelijk om de voorraad (van Nelle) op peil te houden . ik probeer dan ook de mensen die mij bezoeken te bewegen het rooksel van dat speciale merk mee te brengen, want dat verkopen ze niet in Portugal. Soms haalt mijn voorraad het niet en koop ik het plaatselijke “apenhaar“ (Utah). Er staat een afbeelding van een indiaan op de verpakking, dus die is voor echte mannen... Vergeet het maar. Als ik daar mijn vredespijp mee vul denk ik er haast over om te stoppen..! 

Als de nood hoog is is de redding nabij. Een oude kennis die in Portugal van zijn pensioen wil gaan genieten vereerde mij met een bezoekje. Een man die zeventien jaar lang Portugal doorkruiste om zijn uiteindelijke stekje vijftig kilometer van onze B&B te vinden en er zich voor het leven te vestigen. Een èchte man ontdekte ik, want hij rookt zware shag en nog mijn merk ook! Ik wilde gelijk het verlies van "mijn“ van Nelle en dat we in de toekomst op het indianenapenhaar aangewezen zijn, met hem delen . 

Hij vertelde me doodleuk dat hij zijn tabak in Portugals grootste studentenstad Coimbra kocht. Ik kon mijn oren niet geloven. Op één uur rijden mijn favoriete tabak. Dat moest ik zien èn geloven we maakte een afspraak om bij gelegenheid eens naar de grote stad te rijden, waar hij me aldaar de tabakswinkel zou tonen. 

 En zo geschiedde. Ik voelde me een junk op weg naar een koffieshop om te scoren. De desbetreffende zaak leek niet op een tabakszaak maar meer op een kantoorboekhandel. Ik vroeg de verkoopster om van Nelle tabak en waarlijk ze toonde mij een pakje die iets verschilde van in Holland omdat er een extra cellofaan omheen zat. Wat chic zeg!

“ Doe mij maar vijf pakjes “ sprak ik mijn beste Portugees... “ Doe mij maar vierendertig euro “ sprak zij in haar beste Portugees..! 

Met het horen van die prijs denk ik dat roken minder gevaarlijk voor een hartaanval is. Ik overweeg bijna om te stoppen. Maar zo slap ben ik nou ook weer niet... 

Groet Ferrie

En niet-rokers: ..hou vol!

Heen en weer geslingerd

De reden om me te vestigen in een Zuid Europees land en daar een B&B te starten wordt ingegeven door een aantal factoren: goed weer, avontuur, romantiek, lekker eten en drinken en de regie over je eigen arbeid.

Het ontsnappen aan een stressvol bestaan in Nederland kan ook de wijzer doen uitslaan op de “ik-vertrek-meter”...

Natuurlijk heb ik me er een voorstelling gemaakt voor ik vertrok en rekende ik op mijn gezond verstand en een beetje geluk. Nu ik hier een aantal maanden woon en werk…… Werk? (Ja, dat leest u goed). 

In Nederland moest ik me concentreren op één job . De werkzaamheden die ik hier verricht zijn daartegenover zeer divers. Zoals daar zijn:  Huisman, veldarbeider, monteur, kok, gastheer, schoonmaker, bouwvakker, schilder, taalstudent enz. 

En zoals ik al verwacht had dat bevalt best.

De landstreek Midden Portugal is geweldig maar er zijn ook zaken die ik niet verwacht- of aan gedacht had. Niet allemaal even schokkend, alleen wel een overpeinzing of beschouwing waard. 

Zo ging ik b.v. er van uit dat het altijd goed weer was... 

Oké het zal wel eens regenen, maar.., donder en bliksem, àls het hier eens onweert, dan heb ik het idee dat de hele wereld vergaat. Bij nood- en onweer komt het nog al eens voor dat de stroom uitvalt en dan natuurlijk net wanneer ik een liefdesbetuiging aan mijn vrouw (die nog in Nederland is ) aan het emailen ben. Het gaat soms zo te keer dat ik maar beter alvast aan een overlijdensbericht begin...

Dan is er soms de twijfel in welke tijd ik nou eigenlijk leef...

Veel verkeer in mijn omgeving is er niet. Het verkeer wat er is is zeer gevarieerd. Overreden worden door een bromfiets zal niet gauw gebeuren. Er rijden hier nog veel brommers uit de jaren ‘70 van de vorige eeuw en die zoveel herrie maken dat je ze een berg eerder al hoort naderen.

Daarentegen moet je blijven opletten, omdat je zo'n nieuwe hybride 4weeldrive auto, maar ook een ezelkar nu eenmaal niet hoort aankomen.

Het land kan ofwel bewerkt worden door een “Newholland” landbouwmachine, of, (en wat je hier vaker ziet) dat de boer zijn vrouw voor de ploeg spant. (Waarschijnlijk om de ezel te sparen voor de eindedag conversatie).
Modern en ouderwets hebben hier een verbond gesloten om samen langzaam aan de toekomst te wennen...

Hetzelfde geld voor de ambtenarij.

Men gebruikt wel computers maar de back-up blijft een formulier wat je zelf aan het loket moet invullen met hulp van een formulier dat omschrijft hoe je een ander formulier moet invullen en allemaal liefst in drievoud (wat bij mij al gauw in driefout resulteert). Mocht je dan nog wat willen vragen zonder formulier, zorg dan voor een respectvolle benadering alsof de ambtenaar in kwestie over jouw leven of dood beschikt. Het vreemde daarentegen is dat als je die ambtenaar dan in privé tegenkomt in een cafeetje of iets dergelijks, hij je benadert als ware je een verloren vriend en er dan op staat hij dat je iets van hem drinkt.

Het geeft niet… het is (www.)natuurlijkportugal(.nl) en ik raak er heus wel aan gewend.

En nu heb ik zin in koffie. 

Alleen.., zal ik nou koffie met de hand zetten of het koffiezetapparaat gebruiken? (als het niet onweert), het licht in de keuken aansteken of de kaarsen?, deze blog e-mailen of een brief schrijven?, stofzuigen of vegen?, water bij de pomp halen of uit de kraan?, met de auto of de ezel? 

Ik voel me een beetje door de tijd heen en weer geslingerd...

Bramenstruiken

Een eigen stuk grond is hier in Portugal nog steeds van groot belang. Men verbouwt er zijn groenten; laat er zijn sinasbomen en olijfbomen op groeien enz. In dit gedeelte van Portugal is een siertuin niet belangrijk. Begrijp het niet verkeerd; we houden wel van bloemen, maar als die bloem uitgebloeid is, moet het wel een peer of een appel worden..!

Nu, bij Casa Ribeira hoort ook een stuk grond met diverse bomen en planten. En om heel eerlijk te zijn zien andere mensen (mijn gasten) gelijk de mogelijkheden. Ik niet….
Ik vind het heerlijk om door de natuur te lopen, maar om zelf hand in die natuur te hebben zie ik minder zitten. Ik heb gewoon geen groene vingers...

Het bewuste stuk grond was trouwens ook behoorlijk verwaarloost (lekker zo laten dacht ik...). Onder invloed van mijn vrouw en gasten werd de druk opgevoerd om er toch eens wat aan te gaan doen. De olijfbomen moesten gesnoeid, de tamme kastanjes waren te groot, er stonden te veel varens en de druivelaar, die het hele stuk grond omzoomt, moest geknipt.

Maar het ergste was: het hele land was bezaait met bramenstruiken... 

Overal waar je keek, bramenstruiken of bramenplanten en bramenstrengetjes die er nog over dachten te gaan groeien. De staat waarin de struiken zich bevonden leek uit een horrorfilm te komen. Ze groeiden door en over elkaar. Ze waren bruin, groen, dik, dun, levend en dood. Er was geen doorkomen aan. Ze grepen je vast, doorboorden je vel, kamden je haar, bedreigden je ogen,e n lieten je uiteindelijk, na jezelf te hebben losgerukt, bloedend gaan...

Voor zoiets als dit heb je geen groene vingers nodig (die worden toch bloedrood of zweren later van je handen), maar stevige handschoenen en een grote schaar! 

Ik heb het nog geprobeerd met een bosmaaier maar die liep elke maal vast. Later met een machete, maar bij iedere slag die ik deed werd ik terug geslagen, tot het bloed langs mijn wangen liep... 

Weken heeft het me gekost (en misschien zelfs een vriend, die me een paar dagen kwam helpen met knippen en verbranden). 

Vijf paar handschoenen heb ik versleten en een pincet!

Maar ze zijn er aan!
Ik heb deze oorlog voorlopig gewonnen.
Ongelooflijk, er kwamen bomen en planten onder vandaan waarvan ik niet eens wist dat ze er stonden. Een vijgenboom, appelbomen, een peer, nog meer olijfbomen, aardbeiplanten en zelfs een mangoboom..! 

Ik hoop dat het dit jaar lekker opbrengt want ik ben gek op peren, appelmoes, vijgenjam, aardbeienjam en olijven.

Ik ben alleen bang dat ik dit jaar mijn potje bramenjam in de winkel zal moeten kopen...